Playa del Carmen, Mexico

DAVID EN JOOP

16 januari 2018 - Playa del Carmen, Mexico

Naast heerlijk zo met elkaar genieten van de zon, het eten en de cultuur van Mexico, hebben we helaas ook wat momenten gehad dat we wat koortsig waren en erg verkouden zijn geworden. Waarschijnlijk  het laatste van de airco, welke wij niet gewend zijn. Ondanks dat, toch heerlijk  genoten  van de vakantie. Ooit van vriendin Willy een boekje gehad met dingen die je in je leven nog moet doen. Nu deze bij thuiskomst weer bijwerken, want weer nieuwe dingen gedaan, die ik dus nog nooit van mijn leven eerder had gedaan, laat staan voor deze vakantie mogelijk had gehouden.

Deze week een paar keer met Ad samen wezen zeilen. De eerste keer Ad natuurlijk  op volle zee Timo en Micah de beginselen geleerd en later ook zelf zeilen. Echte na twee keer een uur mee geweest te zijn geweest, hielden ze het daarna wel voor gezien. Zelf vond ik het super leuk, dus de tweede keer zelf een uur alles alleen gedaan in de Catamaran. Roeren, zeil trekken, vieren en zorgen dat Ad alle wind en water in zijn gezicht krijgt..... 

De 3e keer lukte het ook om snel weer het land op te komen en om binnen een uur terug te komen ipv. een half uur te laat, zoals twee keer ervoor.

Echter de laatste keer.... bij vertrek hadden we al moeite. Zo sterke wind, grote hoge golven en onderweg ook al een catamaran onderste boven op volle zee. Heen nog sneller als een speedboot.... Terug zo veel kracht het touw, roer..... en ook het vertrek, zorgde al bij het verlaten van het strand al voor even paniek in de tent. Door de branding  heen komen, tegen de golven in en dan ook niet binnen de boeien raken voor de zwemmers, maar binnen je eigen gebied uitvaren ( van ongeveer 15 meter breed) is dan een hele opgave. 

De catamaran vloog door de wind de lucht in terwijl wij er op nog moesten springen en voordat je het touw kon grijpen......ging de catamaran rechtstreeks op het zwemgedeelte af, met een snelheid van 25 km/uur. Dat lijkt weinig, maar voor ons snel genoeg om menig zwemmer en ons zelf een hartverlamming  te veroorzaken. Uiteindelijk dus op zee, ook toen nog behoorlijk zwaar en nog zwaarder werd dus het terugkeren. Terug richting hotel lukte wel, echter steeds ging je door de sterke stroming en ook nog de verkeerde windrichting (wind kwam van het land recht voor ons)de inham voorbij om terug naar het land te gaan. 

Dit zeker 3 kwartier, na een uur al te hebben gezeild, geprobeerd. En eindelijk lukte het Ad (ik was helemaal op)om terug te gaan. 
Echter opnieuw in een hoog tempo, tussen boten em kajaks door, recht op het zwemgedeelte af. Ad van de Catamaran  en ik trek in een reflex het zeil vast. NOOIT DOEN DUS!

EN DAAR KOMT HIJ DAN....MET HET EINDE VAN DE VAKANTIE IN ZICHT...... mijn eigen Baywatch, redder in nood! 
Een knappe Mexicaan, de lifeguard  van Viva Wyndham Maya....

Springt op de boot om de Catamaran onder controle te krijgen en gaat met mij erop en Ad in het zand, opeens weer richting de zee. Was ik er bijna en opeens weer niet! Ik riep moet terug naar strand ipv naar zee..... hij dacht andersom.... dus ik razendsnel met hem op zee. EN NU KREEG IK DE VOLLE ZOUTE ZEE in mijn gezicht. Maar wat maakt het uit.... ik had mijn eigen David Hasselhoff zo naast mij zitten..... Uiteindelijk een uur te laat stranden ook ik weer op land aan en na een knuffel met mijn Mexicaanse David, konden Ad en ik ( en ook vele zwemmers) weer opgelucht ademhalen.

Toch had ik deze dag nog niet al mijn energie verbruikt. En tenslotte had ik het al eerder geschreven deze week, ook ik zou de hoogte ingaan.
Eerst op de grond oefenen en daarna ging ook ik de steile trap trotseren naar boven.

 Voetje voor voetje ging ik naar boven en was blij toen ik ook de tweede rode spot had bereikt. Handen in de krijt en op de plank boven naar de stok grijpen. Dat is al spannend genoeg  Schuin hangen en dan je kont op een bepaalde manier en je rug hol trekken, voordat ik sprong.  Yes, I did it!
Wat een adreline, nu daar helpt geen een ADHD pilletje voor!
De tweede keer lukte opnieuw de sprong, echter de salto enz. vergt nog iets meer feeling. Toch ben ik super trots op mezelf!

En straks misschien nog een keer drie sprongen wagen. Het los laten van de TRAPEZE durfde ik niet meer bij de tweede sprong. Waardoor je behoorlijk wat energie verbruikt door het vasthouden en je eigen gewicht. In het net komen deed ik dus daarna ook minder sierlijk en een open teen werd de herinnering van deze nieuwe ervaring.

Nu en ook de jongens hebben genoten gisteren van alle aandacht die ze kregen, tijdens hun optreden met alle sterren in de avond show. Zelfs Micah wordt vandaag door zijn performance  als Thor herkend. Maar wat wil je dan, zo'n mooie lange witharige jonge God van de Bliksem. En Timo die schitterende op het podium, met zijn grote lenige sprongen en in een gevaarlijk outfit. Beide jongens waren drie keer te zien in verschillende acts en kostuums. En Timo ondanks de koorts en ook nog Plankenkoorts is zelfs wakker gebleven tot de finale en de fotoshoot voor de paparazzi!

Ga thuis ook maar twee boekjes kopen met een bucketlist voor Micah en Timo. Ook zij hebben een hele prestatie neergezet zo hier in Mexico! En hun show van 15 januari is thuis op de film voor iedereen te zien! Ze kunnen zo auditie doen bij Joop van der Ende!

4 Reacties

  1. Willy:
    17 januari 2018
    Waar een boekje al niet goed voor is Chris
    Ben wel benieuwd naar die film hoor dus....dat wordt een filmmiddag bij jullie
  2. Nan Oomes:
    17 januari 2018
    Jullie komen doodversleten thuis na al deze avonturen! Super leuk om te doen, je eigen grenzen verleggen.
  3. Yuka Groenenberg:
    17 januari 2018
    Leuk geschreven weer, Christine. Leuke foto's ook.
  4. Susanne:
    18 januari 2018
    Ben benieuwd nr de film, snel afspreken als jullie weer hier zijn! Mr geniet nog zo lang t kan vh mooie weer, want hier stormt t!

Jouw reactie