KNOOPPUNTEN OP ONS KLOOSTERPAD

Wat was ik opgelucht nadat ik mijn sokken uittrok, die trouwens ondertussen ook aan de buitenkant vol zat met plukken wandelwol, en ik geen enkele blaar op mijn voeten ontdekte, ondanks de vele kilometers die ik afgelopen dagen op Ons Kloosterpad heb gelopen.  De tip om Wandelwol te gaan gebruiken ipv blarenpleisters, via de facebookgroep op Kloosterpad Brabant,  was in mijn geval de goude tip! Hoewel ik me wel een beetje zorgen maak hoe ik al die wol weer van mijn sokken afkrijg, daar deze wol door de draden van mijn elastische hogedruk wandelsokken zelf hun eigen weg zijn gaan zoeken om volgens mij daar hun eigen knooppunten vast te gaan leggen. 

'Knooppunten', ja wat kan ik hier allemaal over gaan vertellen.

Het woord knooppunt betekent als je dit opzoekt het volgende:  - een punt waar (spoor)wegen samenkomen - centrum - knelpunt - deel van een snelweg - punt van een samenkomst - bron van moeilijkheden

KNOOPPUNT: Dit alles is precies wat deze etappe 11 van Vessem naar Oirschot nu omschrijft! 

KNOOPUNT -  CENTRUM  In Vessem aangekomen samen met Chantal  genoot ik van een  heerlijke avondmaal verzorgd door Anneke en Jan, de vrijwilligers deze week in de Pelgrimsherberg, de nieuwe naam van de Pelgrimshoeve Kafarnaüm. In gesprek met hun en andere wandelaars genoot ik opnieuw van de gastvrijheid die ik daar voelde na een intensieve wandeling.

Voor de 3e keer sliep ik onverwachts opnieuw hier op dit knooppunt, waar ik eerder samen met zoon Timo in april 2019 heen fietste om daar onze Jacobsschelp en Santiago de Compostelapaspoort te gaan halen en door gastheer Adri ook ons al snel daar op Ons gemak gingen voelen.

Het knooppunt in mei 2019  waar ik opnieuw een stempel in mijn paspoort liet zetten nadat ik 250 km had gelopen op weg naar Santiago de Compostela vanaf Amsterdam over het Pelgrimspad.

En ditmaal stond op de wegwijzer in de voortuin een nieuw knooppunt aangegeven -  Ons Kloosterpad Eindhoven 1 dag - Ons Kloosterpad Oirschot 1dag. Misschien zijn de dagen toch niet echt handig om dit aan te geven, daar je dan weer een soort prestatie schept. In 2 dagen er naar toe lopen of langer brengt misschien wel nog meer inzichten met zich mee, zonder op mijn tenen te moeten lopen!

Chantal kocht hier haar eigen schelp en wie weet geeft dit verblijf in dit centrum in Vessem ook aan haar mooie dierbare herinneringen zoals voor mij ook het geval is, nadat ik mijn schelp hier ging halen.

KNOOPPUNT- BRON VAN MOEILIJKHEDEN Ook dit ondervind ik tijdens het lopen op Ons Kloosterpad. Lichamelijke moeilijkheden als blaren, zere knie en nog niet kunnen lopen zonder stokken. Ondanks dat ik van ver ben gekomen, baal ik er toch soms wel van dat ik niet als 'n spring in 't veld door dit heidense landschap me zelf kan voortbewegen. Gelukkig liep ik wel het extra rondje over de heide die mooi paars gekleurd afstak  tegen de zandvlakte.

Daarbij de reflectie op hoe ik mijn leven wil leven brengen ook heel wat knooppunten zichtbaar die alle kanten op wijzen en ik nog niet weet of heb ontdekt welke kant ik nu op moet gaan.

Etappe 11 was trouwens opnieuw een bron van moeilijkheden. In het nummer 'Het Gevoel' van Edwin Evers bij de film over deze 11e etappe, hoor je hem ook zingen 'dat we af en toe verdwalen op het kronkelende pad', daar bedoel ik niet alleen mijn levenspad maar ook Ons Kloosterpad. Want opnieuw waren de knooppunten op deze etappe in het begin een bron van moeilijkheden. Ondanks dit keer 2 paar ogen liepen we nog verkeerd! Wil je lopen volgens een knooppuntenroute volg dan niet Ons Kloosterpad is mijn tip! Want echt daar klopt vaak niets van! Of de bordjes zijn weg of er staan andere nummers op! Gelukkig kwamen we op de verkeerde route wel een mooi akkerveld tegen vol met geestverruimende planten, zodat we het goede knoopunt weer voor onze ogen zagen!

KNOOPUNT - PUNT VAN EEN SAMENKOMST  Zo lopend deze etappe was het genieten van de mooie natuur die de afgelopen weken verder was gegroeid toen ik even was stil komen te staan. De hoge maisvelden maakten dat de paden smaller werden en het weids uitzicht niet verder ging als de de grote groene schutbladeren en het graan wat nog niet rijp was om popcorn onderweg te kunnen gaan maken. Langs de maisvelden tussen het hoge gras en langs de kleine slootjes was daar ergens een knooppunt! Nee niet het knooppunt van Ons Kloosterpad maar die van Chantal en Christine!

Twee wandelaars ieder in zijn eigen beweging, in mijn geval niet zo sierlijk lopend als Chantal, leerden elkaar tijdens deze etappe als persoon steeds beter kennen. We deelden verhalen, herinneringen en probeerden naast onze eigen knooppunten van ons verleden en toekomst ook nog een knooppunt te vormen die ons samen verbond. En wat bof ik dat ook Chantal van fotograferen en filmen tijdens het lopen en ook bij het stilstaan houdt. Kan ik daarnaast ook mooi even bijkomen als zij fotografeert of filmt. 

Chantal vroeg vaak filmend als grapje rond ons verdwalen  " Christine waar zijn we of waar ben je?" Waarop ik vaak zei waar we op de route waren, als ik dit tenminste wist. Maar in deze blog zou ik op haar vraag nu antwoorden : " Op een knooppunt van Samenkomst, waar we elkaar vinden in onze passie, dromen de ons maken naar wie we willen zijn, los van het verleden!