AANDELEN KOTEX STIJGEND DOOR AFNAME BIJ BACKPACKEN

Dag nummer 4 van deze week wandelen met vriendin Nan uit Middelharnis. Het Pieterpad lopen volgens het boekje duurt 26 dagen. Nu we zitten mooi op schema, zelfs voor, want zo als het er nu uit ziet lopen we straks na donderdag 2 etappes voor en lopen we 498 km Pieterpad in 24 dagen. Na donderdag nog 5 dagen plannen met Nan en dan is daar straks de eindstreep. 
Deze 6 etappes liepen we dus, net als voorheen, steeds door naar de volgende plaats. Alleen dit keer met tent en alle andere kampeerspullen. Nu dat is dus voor mij echt een beproeving geweest. Lichamelijk was het erg zwaar voor mijn schouders. Maar misschien ook wel te verwachten met 18 kilo erop. Tenslotte is hij ook nog in 2013 gebroken geweest, dus kan toch nog gevoelig zijn. Dus snel een massage regelen als ik thuis ben, zodat ik weer fit ben voor de volgende tocht. En deze zal zeker zonder tent etc zijn!

Weer leuke bijzondere slaapplekjes gaan verzinnen voor die laatse etappes. En daar de bergen al zwaar genoeg worden, wil ik zo min mogelijk bagage op mijn rug, zodat ik rennend in Maastricht bij de Mergelgroeve op de Sint Pietersberg de finish over ga. Toch wel goed om zo ook dit deze week uit te proberen, want Nan gaat onze volgende tocht naar Engeland organiseren in 2019! Idee is dat we het Engelse kustpad gaan lopen, een stuk dan daarvan, aan de zuidkust, vlakbij Penzance. Maar ook iets anders zou kunnen, zegt Nan. Maakt niet uit, ik laat me graag verrassen, zolang het maar zonder kampeerspullen is!
Die schouders, daar ik van niemand tips kreeg, hebben we maar de eerste tip gebruikt die Wim ons vertelde in Zuid-Laren. Het ziet erniet uit, maar het werkt wel. Mits je er 4 gebruikt in plaats van 2. En gewoon de ouderwetse dikke versie, en niet de super sonische ultradunne uitvoering. Menig mensen begonnen toch wel erg naar ons te grijnzen, wannee ik ze passeerden.
Precies genoeg in het pak om deze etappes nog uit te gaan lopen, zonder kans op Hernia. KOTEX werkt prima, ook al ben ik in de overgang!

Toen ik starte methet Pieterpad, had ik een tas op mijn rug van 9 kilo ongeveer en woog zelf toen 59 kilo lichter, nu na 1 jaar is de tas 18 kilo en weeg ik zelf 77 kilo lichter. Geen wonder dat mijn botten zeer doen, ik mis toch wat vetweefsel als kussen.
Nu de tocht van vandaag ging door de Kotex en de mindere klimpartijen stukken gemakkelijker.

We hadden heel de dag zonnig weer en ook met het kamperen hielden we het droog. Was ook niet koud die nacht. Deze dag ontmoeten we vele Pieterpadlopers. Uit Twente afkomstig Frank en uit Den Bosch Frans en Tilly. Frans startnummer 1228 bij de 80 van de Langstraat, die volgende week zaterdag wordt gehouden, vertelde mij hoe het werkt op de 80. Wie weet ga ik me toch deze week inschrijven, want ingelopen ben ik wel en nadat ik hoorde dat je echt geen bagage extra hoeft mee te nemen, lijkt me dit een verademing. En een nieuwe mijlpaal!

We liepen van Gennep de Bloksberg, waar wij sliepen op de camping, na een heerlijk pizza ontbijt, door vele verschillende bossen en heide naar het dorpje Afferden. Vooral het natuurgebied het Quin was super mooi. Kenmerkend is naast de heide en zand ook het grote ven in het hart van dit gebied. Het ven is gevormd door kwelwater en regen. Mooie fotoshoot van ons samen genomen door Frank.

We vervolgden onze tocht richting de Maas en met het veerbootje bij Afferden kwam ik weer terrecht op Brabantse bodem. Gelderland, Duitsland hadden we weer achter ons gelaten en eventjes vanuit Limburg terug in Brabant. Maar al snel waren we weer in Limburg in het dorpje Vierlingsbeek waar we op het terasje gezellig zaten met Frans en Tilly.
Daarna naar Holthees waar een vriendelijke fietsende Olga ons op de foto zette. En ons door haar dorpje heen leidde. De van staal gemaakt kunstwerk als ode aan de Pieterpadlopers was voor ons een leuk plaatje, waar Olga ons na vele keren probeerden toch uiteindelijk op de foto kreeg.

Na het dorpje Smakt gingen we rechtsaf het Pieterpad af, om een slaapplekje deze nacht te gaan zoeken. Even bijkomen bij een boom, want het was ondertussen erg heet en na 22 km tocht vonden we het eigenlijk wel om 7 uur welletjes. Wat bleek,  na internet te raadplegen, dat we nog maar 180 meter moesten lopen voor ons slaapplekje.
Vuurtje aan, macaroni koken en dan blog schrijven na een hete douche. Lopen,  lopen en nog eens lopen, tentje opbouwen, tentje afbreken, douchen, eten maken dat is ons ritme deze dagen.
Welterusten, een mooie zonnige dag, met gelukkig weinig HEUVELS!