ADHD-ER IS EINDELIJK STIL

Vandaag al vroeg opgestaan om een warme douche te gaan pakken. Nu maar hopen dat niemand ondertussen ook nodig naar het toilet moest, daar deze in dezelfde ruimte was in deze gite. En daar ik ondertussen de slaapgewoontes al behoorlijk leer herkennen van de andere Nederlandse Pelgrims, had ik ook echt niet kunnen slapen vanacht. Ik kon helaas mijn oordopjes ook nog steeds niet vinden in mijn tas toen ik ze dus echt wel nodig had, hoe frustrerend kan dat zijn! Dus na een onrustige nacht waarin ik het ook toch wel koud vond, ondanks dat je met 5 man in een ruimte van ongeveer 8m2 verblijft, ging ik even voor het ontbijt om 7 uur in de douche. Nu en daar ik zelf altijd eerst voordat ik ga eten naar de toilet ga, was ik toch wel benieuwd hoe de andere pelgrims dat doen! Zeker daar de deur dus nu op slot zat toen ik heerlijk onder een warme douche stond.

Pelgrim John, een Australische man liep vandaag verder met De Nederlandse Hans en Petra, afkomstig uit het hoge Noorden, van ons kleine kikkerlandje. Jammer, want ook John lijkt me een leuke man om onderweg mee op te kunnen lopen. Zijn vrouw komt over een paar dagen met hem verder lopen, maar is nu nog in Australie. John was niet echt lekker al een paar weken, en hij was ook deze nacht behoorlijk aan het hoesten. Ik hoop niet dat wij nu allemaal aangestoken zijn, daar we toch echt wel op elkaars lip lagen deze nacht.

Kim en ik liepen vandaag de eerste 10 kilometer op de route van Saint Jacques, echter op een kruispunt moesten we van het pad afwijken, daar we rond het dorpje Le Châtelet geen overnachting meer konden vinden daar alle bedden al vol waren voor deze avond. Zo we vonden op booking.com een andere mooie plek om te gaan overnachten en ontbijten. Wanneer we samen de kosten delen voor de tweepersoonskamer, dan was dit ongeveer even duur als de gite. Zo de laatste 10 kilometer liepen we dus onze eigen route om daar te gaan komen, daar we iets hadden gevonden wat dus niet in de buurt lag van de oorspronkelijke route. 

De andere pelgrims kwamen er dus deze morgen ook achter dat alles vol was, en losten dit op door een dorp verder te gaan reserveren voor de nacht. Echter 30 kilometer lopen vonden ze te ver, dus hebben ze een taxi genomen met zijn 3e om de laatste 10 kilometer denk ik met de taxi te gaan doen.

Nee, dan doe ik liever een stukje andere route nemen, want ik wil toch echt alles lopen! En hoe mooi is het dan, dat precies op dat kruispunt dat we de andere route moeten gaan nemen, het bord met de tekst 'LE MOULIN DE GRAVEUX, precies mijn kant op staat gewezen, waar ik ook heen moet gaan lopen. Ik was wel heel benieuwd wat de komende 10 kilometer van het pad af mij opnieuw misschien ging brengen!

Het was ongeveer 7 minuten lopen en daar was het...... Opnieuw een molen en net als gisteren bij Eric, vlakbij het kanaal op het pad van de pelgrims, was ook dit een water molen. Zelfs het rad was druk bezig rond te draaien. Geen hek stond er dit keer langs het huis. De natuur was daar ongerept. Een oude stenen brug van keien en stenen liep ik over om naar het kleine wiite huisje en de molen te komen. Om me heen stroomde kleine beekjes die uitliepen naar een grotere plas. Gisteren vertelde Eric dat hij als pelgrim 5 jaar geleden langs de watermolen liep waarhij nu woont met zijn vrouw en hond Pasta, de golden retriever. Nu, ik heb hier zeker bij deze wtaermolen van vandaag een hele tijd gezeten tegen de brug, terwijl Kim op de brug lag en voetoefeningen deed.

Zo stil in mijn hoofd! 

Wie weet had het gisteren zo moeten zijn, de dag vol mooie herinneringen aan mijn vader, hond, mijn jeugd en mijn gezin. Wie weet ben ik ook zo'n pelgrim als Eric. Lopend langs een plek waar je zeker van weet, dit is het!

Ik heb de afgelopen 1350 kilometers die ik liep tussen allerlei mooie plekjes gelopen, maar niets van dit alles was zo mooi als dit plaatsje, zo ongerept in de natuur. Niet alleen dat, maar het gaf daarbij mij zo'n sterk gevoel dat ik daar THUIS kwam! 

Het was dus niet het goede pad dat ik nam, maar het was zeker mijn pad wat ik nam of nog moet gaan nemen!

Ik weet zeker dat ik hier terug ga komen en hoop dat ik dit dan doe samen met mijn dierbare gezin. Daarom het nummer bij de film 'met hart en ziel' en de tekst in dat nummer 'dat van nu of aan alles anders zal worden' Die watermolen daar, dat huisje staat ook leeg! Ik weet ondertussen dat de eigenaar, na navragen bij een franse man op ons pad, uit Zwiserland komt. 

Heb ik daarom de Pelgrim Ollie en zijn vrouw eerder in Limburg in Nederland en de Zwitserse Marlies eerder op het traject rond Never ontmoet! Kennen zij misschien de eigenaar!

Toen ik uiteindelijk na 10 kilometer aan kwam bij Phillipe zijn hostel, dat is een hotel en je krijgt er een paad zelfs gratis bij..... heb ik toch echt het zwembad kunnen weerstaan. Ik wilde eerst mijn film maken van de molen, zodat deze de hele nacht via de wifi kon uploaden. Internet is zo traag hier, dat één film van 1 GB ongeveer 8 uur duurt wanneer het online staat. En toen ik de film af had belde ik eerst Ad om hem alles te vertellen. En hoe goed kan die man van mij zijn Chrisje..... Nu heel goed, zeker toen hij vroeg hoeveel het bod was wat ik had uitgebracht om de plek te gaan kopen of huren! 

Nu ik kan je zeggen dat de info die ik eerder had gekregen van Claus en Anja die hun huis  hadden gekocht in Guipy en wat zij dan betaalden voor hier een huis in Frankrijk, nog vers in mijn achterhoofd zat!

Ja, ik kom zeker hier terug nadat ik dus in Santiago ben geweest. Ik kan haast niet wachten. Wat kan dit een heerlijke plek zijn om mijn boek te gaan schrijven en een eventuele docu te gaan maken. En dat brengt me weer opnieuw genoeg denkstof voor mijn volgende dag.....

Wat ga ik doen na de Camino? Iets heel anders dan hiervoor? Ga ik verder met mijn Feel Good bedrijf, pak ik het schrijven weer op, ga ik pelgrimeren met kinderen? Ja, wat ga ik doen?

Nu in twee dingen in ieder geval op dit moment. Niet het koude zwembad in vandaag, daar het maar 18 graden is overdag en ik nu een warme douche wil nemen. En ten tweede ik ga de komende weken mijn weg vervolgen, mijn Camino, opweg naar Santiago! En ik hoop dat ik dan het antwoord ondertussen hierop weet!