ZADELPIJN OF BLAREN

Thuis in de schuur stond ergens in de hoek mijn tweewieler alweer 2 jaar verscholen onder een laag stof. Onverwachts werd hij deze week uitgegraven tussen de andere spullen en door Ad nagekeken. Remmen check, banden check, bel check. Net als de fiets anno 1998, dus zonder enige electrische gadget, werden mijn oude fietstassen, zonder werkende afsluitbare rits ondertussen weer vol gepakt met mijn rugzak en wat losse spullen. Ja, na mijn fiets avontuur met Timo in 2019 had ik zo zere billen dat ik het daarna dus bij wandelen heb gehouden. Nu onverwachts ging ik na het Kloosterpad te hebben gelopen toch opeens opnieuw op pad.

Dit keer met Jessica, de dochter van mijn vriendin A3. Samen drie dagen een combi doen van wandelend en fietsend door Brabant vanaf Nieuwkuijk. Onderweg slapend bij een vrienden op een fiets adres en de pelgrismhoeve.

Nu terugkijkend op mijn Garmin app, nadat de horloge alle gegevens van de eerste fietsrit daarheen had geïmporteerd, zie ik dat deze nog steeds heel goed alle rit gegevens registreert. Je kan naast het gemiddelde fietstempo van 12 km per uur ( ja, ja mijn fiets is wel antiek hoor, mocht je al denken dat is niet snel) ook zien welke stukken je snel, minder snel of langzaam heb gereden. In kleurtjes van groen, geel, blauw en rood kan je precies in de app teruglezen waar en wanneer ik last kreeg van mijn billen!

JEE, nu snap ik weer waarom ik meer van wandelen houd en de fiets verstopt stond achter vele dozen in de schuur. Wat doet dat zeer, zelfs zittend op de wc bril wordt ik hier aan herinnerd!

Maar niet alleen mijn derriére was natuurlijk niet de oorzaak van het steeds blauwer wordend lijntje van de route, wat voor langzaam stond en dus rond de 12 km per uur is. Ook de natuurlessen van Jessica over alle planten die we onderweg tegen kwamen droeg daar aan bij.

Bij kamp Vught waar we even rondkeken, liet zij mij zien hoe handig het is als je kennis hebt van de natuur zo wandelend en fietsend.

Met gras tussen de duimen en daarna in een biddende vorm de handen vouwen, de mond erbij en elke Beegle en zijn of haar baas hoort je al van ver af aankomen! Tenminste als je Jessica heet, want ik kan blazen op dat grassprietje, erwordt door mij geen schel fluitgeluid gemusiceerd, dus dat fluitje is nog steeds nodig in mijn tas straks tijdens het jachtseizoen in Frankrijk.

Ook wist Jessica mij het verschil te laten zien tussen brandnetels en dovenetels. Wisten jullie dat brandnetels pas gaan branden als je tegen de haartjes van het blad instrijkt. En als je met de haartjes van het  blad mee strijkt nergens last van hebt. Dat dovennetels op brandnetels lijken echter niet branden. Deze hebben bloemen die echt op bloemen lijken, terwijl brandnetels volgens Jessica meer pluizige bloemen heef zonder een bloemkroontje.  Naast de brandnetel staat meestal Hondsdraf wat tegen brandnetels werkt mocht je toch de verkeerde richting van de haartjes hebben aangeraakt bijvoorbeeld bij de etappe op Ons Kloosterpad naar Sint Agatha, waar ik dus tot mijn knieën echt door de brandnetels liep!

Verder kreeg ik nog les in eetbare noten en hoe je deze lekker kan klaarmaken in de magnetron. Jammer is het dan wel dat ik deze laatst genoemde niet onderweg in mijn rugzak mee draag.

Zo fietsend door de bossen en langs de heide passeerde ik wel heel snel opeens de dorpjes Cromvoirt, Vught, Haaren, Oisterwijk, Spoordonk en Oirschot. Waar ik sommige delen herkende van mijn wandeltochten tijdens het Pelgrimspad en Ons Kloosterpad. Van hotspot naar de volgende hotspot ging ik in 5 uur tijd met de fiets terwijl ik daar normaal 16 uur over loop. Om de hotspots voor de tweede keertje fietsend onderweg te zien is wel handig, maar niet helemaal mijn ding!  Ik mis toch ergens dat getik van mijn stokken en het pad voelend onder mijn voeten. Ondanks het slakkentempo van 12 km per uur was het voor mij toch allemaal net te snel. Dus af en toe op de rem om iets te zien of om de juiste natuurroute te nemen.

Het gevoel, de beleving wat ik ervaar tijdens het  opzuigen van mijn omgeving lukt mij tijdens het fietsen onderweg veel minder, laat staan dat ik electrisch zou rijden. Hoewel je dan wel vliegensvlug over de takjes en steentjes met de fiets vliegt, waardoor je de pijnlijke billen misschien minder voelt. 

In Oirschot was er kermis, dus veels te veel prikkels om relax avondeten daar te gaan doen. Dus dan maar door naar Middelbeers. Bij Rikie en Fie heerlijk kunnen slapen op onze eigen woon en slaap etage. Voor Jessica haar eerste kennismaking met het Vrienden op de Fiets fenomeen. En met de Jumbo om de hoek en de oven in ons onderkomen konden we 's avonds een heerlijke maaltijd bereiden. 

Jessica heeft super veel kennis over de natuur en heeft een fietstempo van 20 km per uur normaal gesproken. Wat lief dus dat zij het tempo behoorlijk naar beneden liet zakken om mij het te laten volhouden om 45 km deze dag samen op de fiets in het Brabantse landschap door te brengen.

En zo fietsend aangekomen in Middelbeers weet ik niet wat pijnlijker doet na deze ervaring.

 Blaren of zadelpijn....