ALS IK IENMAOL THUUS BEN

Mijn knie kan inmiddels weer wat buigen. Na deze week flink wat "watertherapie" te hebben toegepast in het zwembad, voelde het gewricht minder stijf aan. Met de warme en zonnige dagen was dat geen straf. Later ben ik toch nog een keer naar beneden gelopen naar de Lidl om wat boodschappen te halen. Voor morgen wordt regen voorspeld en eerlijk gezegd lijkt het mij verstandiger om dan binnen te blijven dan opnieuw over gladde paden naar beneden te glibberen voor eten.

Ondertussen pak ik met gemengde gevoelens mijn bijna lege rugzak voor de terugreis in. Had ik toch nog wat langer moeten wachten? Nog een paar dagen extra rust nemen en dan opnieuw proberen? Die gedachte blijft ergens door mijn hoofd malen.

Tegelijkertijd merk ik ook dat ik verlang naar huis. Naar Ad. Naar de kinderen. Gewoon weer even kunnen knuffelen en samen zijn.

En eigenlijk... wat is drie maanden? Ik heb nog drie maanden vrij. In die tijd kan er nog van alles gebeuren. Eerst maar zorgen dat mijn been goed herstelt. Daarna uit laten zoeken waardoor deze blessure precies is ontstaan. Misschien heeft het inderdaad te maken met het vele dalen. Omdat ik mijn rechtervoet niet goed kan afwikkelen, zet ik hem tijdens afdalingen vaak schuin neer. Iedere stap geeft dan net een andere belasting op knie, enkel en heup. Na honderden kilometers kan zoiets zich uiteindelijk gaan wreken.

Heeft de dokter dan toch gelijk dat dit niet meer kan? Of bestaat er een oplossing waardoor de kans op herhaling veel kleiner wordt? Misschien aangepaste schoenen, een zooltje, een brace, gerichte fysiotherapie of een andere looptechniek. Op dit moment weet ik het niet.

Pffff... kon ik maar even in een glazen bol kijken.

Maar één ding kan niemand mij meer afnemen. Ik ben wel mooi helemaal tot Saint-Jean-Pied-de-Port gelopen. Dwars door drie landen. Nederland achter mij gelaten, België doorkruist en Frankrijk overgestoken.

Nu wacht Spanje nog.

En diep van binnen blijft de hoop dat ook dat hoofdstuk ooit nog geschreven gaat worden.Naar huis... voor even

En zo ga je dan weer, met wat uitzoekwerk en een beetje geluk, goedkoop voor 80 euro naar huis. De berg af richting het treinstation van Saint-Jean-Pied-de-Port.

Eigenlijk stelt het station niet zo veel voor. Eén spoor en een paar wagonnetjes. Toch brachten ze mij binnen een uur naar Bayonne. Daar stapte ik over op de TGV. Hoewel ik een zitplaats had gereserveerd, zag ik het eerlijk gezegd niet zitten om voor slechts acht minuten reistijd uitgebreid mijn plek op te zoeken.

Op het station van Biarritz eerst nog even een lekkernij gegeten. Daarna op weg naar bus 8 richting het vliegveld.

Bus 8...

Wacht.

Of sla ik een beurt over?

Ja hoor, daar stond ik dus al ruim vijftien minuten bij de halte te wachten. De bus kwam eraan, maar stopte niet eens. Hij reed gewoon door! Dus noodgedwongen moest ik wachten op de volgende bus, een half uur later.

Op dat moment had ik mezelf bijna voor de bus willen gooien, zodat hij dan tenminste wel zou stoppen...

Toen de volgende bus arriveerde, kreeg ik gelukkig een vriendelijke glimlach van de chauffeur en mocht ik gratis mee. Zeven minuten rijden en ongeveer vier kilometer verder stond ik al op de luchthaven.

Vanaf Biarritz vloog ik met Ryanair naar Charleroi. Onverwacht kreeg ik daar reisassistentie aangeboden. Ze zagen dat lopen met mijn bagage niet zo gemakkelijk ging en alles werd uitstekend geregeld.

Na de landing in Brussel klonk er zelfs vrolijk getoeter en gezang door de cabine. Ryanair gaf de aankomst zowaar een feestelijk tintje. Nee echt, voor vijftien euro van Biarritz naar Brussel vliegen? Dat verdient van mij een dikke duim omhoog.

Ook in Brussel was de assistentie uitstekend geregeld. Binnen tien minuten was mijn tas uit het ruim gehaald. Hup, op de nek van de vriendelijke mevrouw die mij begeleidde, en door naar de FlixBus.

En ook daar ging alles verrassend soepel. Mijn tas lag binnen no-time onder in de bus en ik mocht zelfs mee met de rit van half elf, in plaats van mijn oorspronkelijk geboekte bus van 00.30 uur. Zomaar twee uur eerder vertrekken.

Dus ook Flibco krijgt van mij een dikke tien. Net als Ryanair en de reisassistentie onderweg.

En straks staat in Antwerpen mijn eigen privéchauffeur al klaar.

Manlief Ad zegt steeds: "E.T. home."

Dat belooft nog wat.

Maar één ding weet ik zeker.

Ik ben weer thuis.

Daar waar ik hoor te zijn.

Net als in het liedje dat vandaag door mijn hoofd speelde.

En Santiago?

Die blijft roepen.

Wanneer?

Hoe?

Met wie?

Dat weet ik nog niet.

Maar één ding staat vast.

Het begint opnieuw, stap voor stap, vanaf Saint-Jean-Pied-de-Port.

Camino 3.0.