OVERWINNING

Zo de laatste etappe van het Pieterpad avontuur zit er na vandaag ook weer op. Maastricht was het einddoel van onze wandeltrip, die in Pieterburen in Groningen was gestart.

Alweer twee jaren zijn er voorbij gegaan. Begin februari 2017, toen ik nog herstellende was van mijn operatie kreeg ik deze ingeving: Het Pieterpad gaan lopen! Doel was in eerste instantie om weer goed te kunnen lopen, betere conditie te krijgen en afvallen.

Het Pieterpad was het eerste pad in Nederland wat er in mij opkwam, nadat ik dus de film had bekeken "A walk in the woods", die zeker de aanleiding was om het op deze manier te gaan doen.

In juli 2017 ben ik samen met vriendin Nan  hieraan begonnen en het beviel ons alle twee zo goed dat we in 4 periodes het hele pad met elkaar hebben bewandeld.

Een pad van lichamelijke overwinningen, niet alleen voor mij, maar ook voor mijn vriendin Nan. Echter ook voor de geest was het lopen van het Pieterpad een ontspannende therapie. Wat deed het wandelen mij goed en ook de gesprekken onderweg met Nan. Het gaf me energie, blijdschap maar vooral HOOP! Tijdens deze 4 weken, verspreid over bijna 2 jaar, kon ik even zelf centraal staan. Mijn lijf, mijn gedachtes en vooral hoe nu verder! Wat een onzekerheid en angst was het voor mij de afgelopen 2 jaren, rond mijn herstel, verandering van lijf, maar vooral de angst rond Ad en zijn ziekte Kanker. Alles veranderde voor ons in 1 klap. Toekomst werd onzeker, angsten speelden bij een ieder van ons af. Volhouden en doorgaan met behandelingen en er voor elkaar zijn was het enige wat voor ons telden. 

Wat is het fijn om nog zo te hebben mogen lopen en even weg zijn van Nieuwkuijk, tussen alle behandelingen en opnames door van Ad in het ziekenhuis. Door het wandelen en de gesprekken kreeg ik weer plannen en kon ik even de controle weer los laten, even weer zelf centraal staan. Mezelf gaan overwinnen, mijn doelen halen en gezond worden! De stress eruit lopen om daarna weer thuis alles op de rit proberen te houden en vol vertrouwen de toekomst met elkaar te zien!  

Nu 2 jaar later ben ik ruim 75 kilo lichter in gewicht. Even werd ik te mager, maar gelukkig wegen spieren meer dan vet, dus ik ben in gewicht nu niet meer afgevallen. Ook het eten gaat voor mij weer makkelijker. Zo ook onder het lopen, dus Nan hoefde niet mij meer hierin te sturen. Vorig jaar net na de tweede tocht en tussen Ad zijn behandelingen werd ik onverwachts opnieuw opgenomen voor een operatie. Dit keer mijn galblaas eruit. Door dit alles lukte het niet om het Pieterpad binnen 1 jaar te hebben gelopen, maar volbracht heb ik hem. Ik weet nog dat ik aan de fysio van ons dorp vroeg hoe ik van 1 km lopen naar 30 km per dag moest gaan. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Nu dat hebben we zeker gedaan. En ik zelf zonder blaren, want op mijn hiel is nu nog steeds alleen een rode plek, maar geen blaar!

Het Pieterpad en vorig jaar het lopen met Timo "Opweg naar Zeebos", heeft mij heel veel gegeven, wat eigenlijk erg moeilijk onder woorden is te brengen. Met een traan schrijf ik ook nu dit verhaal, omdat het zoveel meer is als alleen de verhalen die ik schreef op mijn blog. De liefde van een vriendin die met je mee wandelt, een zoon die samen hand in hand het laatste stukje loopt. Een hele lieve man die voor ons een oorkonde had gemaakt en trots was, dat ik dit had gedaan. Daarnaast de kinderen, die het helemaal niet erg vonden als ik weg was, want dan hadden ze tenslotte een 'mannenweek'! 

Twee dagen thuis en met Pasen begin ik aan een nieuwe overwinning. Weer fietsen met plezier door Nederland en wie weet Belgie en Duitsland. Samen met Timo vertrek ik voor 7 dagen op een fiets vakantie. Hij ging me weer leren fietsen na het fietsongeluk in 2013. Lopen kan ik al, dus ik heb hierop ja gezegd. En de week erna begin ik aan een nieuw avontuur. Van Amsterdam lopend naar Santiago. En wat ben ik trots op dat Micah van 11 jaar dit met mij gaat (mee)lopen vanaf Amsterdam. Hoop dat hij ook het wandelvirus te pakken krijgt! 

Met Nan ben ik nog lang niet uitgewandeld. Ook Nan heeft het veel gebracht! Zij gaat nu onze volgende tocht samen voorbereiden. Het kustpad lopen in haar geboorteland Engeland. Deze tocht staat gepland na de zomervakantie dit jaar. Gisteravond kreeg ik van haar een whats app en moest toch wel lachen.... ze zei dat ze had gekeken naar mijn plannen toen ze thuis was en dat het toch wel een hele mooie route was zo door Frankrijk, dus wie weet.....

Maastricht, wil je er meer van weten dan google je maar of loop eens een stukje Pelgrimspad met mij mee, die ook daar straks eindigt, om verder te gaan naar Frankrijk, naar Spanje. 

In ieder geval Nan en ik hebben genoten van deze tocht en alle verhalen zijn terug te lezen op deze reisblog. 

Oh ja ik vergeet nog iets. Wat heb ik genoten ervan dat jullie mij via deze blog, facebook of Whats app berichtjes stuurden als reactie op mijn verhalen en foto's. Dat vond ik super!

En Lieve AD, wat fijn dat je me begrijpt en het ook voor mij mogelijk maakt om dit allemaal te mogen doen en voltehouden. Want met jou steun verzet ik bergen zo te zien! De heuvels in het Limburgs landschap waren een makkie!

Liefs Christine