NOG STEEDS ONDERWEG!

Na onze welverdiende stempels in Hasselt, gingen we voor de laatste keer op weg naar ons slaapadresje. Liesbeth had een onderkomen geregeld bij VOF. Ditmaal bij Wim en Hermien in Villa Madelief. De entourage van de slaapkamer die beneden was aan de tuin, maakten vele herrinneringen bij mij los over mijn vader. 

Aan de muur hing een noodrem van een trein. Had ik daaraan dan toch nog deze laatste nacht aan moeten gaan trekken? Was Liesbeth dan wel gestopt met haar gezaag in bed! Verder hing aan de muur het naambordje van Zwolle, een treincoupee bagagerek en daarop een grote koffer. Hoe leuk, daar wij vandaag van Hasselt naar Zwolle gaan fietsen om daar met reisassistentie van de NS, met de trein te vertrekken naar Den Bosch. 

Trouwens de NS heeft ons echt goed geholpen tijdens de heen en terugreis. Zonder deze hulp ( reisassistentie) was het een stuk moeilijker geworden of zelfs onmogelijk geweest om dit avontuur aan te gaan. Dus een warme douche zeker voor de NS! 

We zijn nog steeds onderweg. Onderweg naar Den Bosch om dan weer op de fiets naar Nieuwkuijk te gaan stappen. Nog steeds onderweg, met nog meer bagage! 

Hoe dat zo?

Een tas vol met souveniers aan folders, schelpen en andere kostbaarheden en herrinneringen die we deze tocht hebben ontvangen van alle vriendelijke passanten, zo onderweg over het Jabikspaad op weg naar Santiago de Compostella!