EEN ZEE VAN TIJD

Het is maar goed dat ik eerst een weekje Casablanca heb geboekt voordat ik begin aan de 15 daagse rondreis vele kilometers door Marokko. Gelukkig niet ditmaal te voet, maar met de Djoser bus van plaats naar plaats, om daar wel weer natuurlijk van alles lopend te gaan bezichtingen. Ik ben erg benieuwd of de groepsreis met 17 medereizigers en reisleidster Henny ( met nu nog een korte ei) mij gaat bevallen. Ik ben namelijk nog nooit eerder met een groepsreis weg geweest en hoop dat dit mij ook genoeg vrijheid geeft om te kunnen fotograferen en mijn blogs en films te kunnen maken.

Ik moet zeggen een weekje alleen zo in Casablanca is mij tot heden goed bevallen. De inwoners zijn vriendelijk en zeker niet opdringerig. Waneer je buiten de Medina door de straten loop, kijken hoogstens de mannen die op een rij in de ochtend op het teras zitten mij achterna. Eenzaam heb ik mij zeker tot nu toe niet gevoeld, ondanks dat Google translate alleen werkt wanneer je WiFi hebt en dat is dus alleen in wat luxere restaurants en in het hotel. En meer als twee woorden Arabisch ken ik nog steeds niet.

Maar zoals ik al eerder had geschreven, dit weekje Casablanca is ideaal voor mij geweest. Ten eerste dit deel van Marokko is heerlijk plat. Waardoor ik mijn voeten weer rustig heb kunnen laten wennen om inplaats van zittend op mijn werk vele uren door te brengen, weer eens lichamelijk actief bezig te zijn. Nu en dat merken mijn voeten toch echt wel, ondanks de scrubpartij en massage in de Hammam. Vanmorgen leek het wel of mijn schoenen 3 maten te klein waren, zo opgezet waren mij voeten van het vocht. Gelukkig slinken de voeten een beetje na wat kilometers op slakken tempo tussen de andere slakken me voort te hebben bewogen over de ongelijke stoepen en drukke straten.

Verder is het fijn dat ik al een weekje heb kunnen wennen aan de temperatuur, welke rond de 28 graden elke dag is, maar warmer aanvoelt. En zoals ik eerder schreef, wanneer ik echt langzamer als een slak vooruit komt dan pak ik een petit taxi weer terug naar mijn hotel.

Het is mezelf gelukt om met de tram te gaan. Wel keek iedereen om mij heen mij aan toen ik op de stopknop had geduwd om bij de volgende halte er uit te gaan, waar dat dan ook mocht zijn. Toen de tram direct stopte en de tramchauffeur iets riep, keken de mensen nogmaals naar mij. De Noodstop weet ik nu te vinden en zal de volgende keer hier niet meer op drukken. Gelukkig heeft niemand mij veraden en na enige minuten reed de tram weer verder over de rails.

Het eten in Marokko is op de botjes na, in de restaurants waar ik iets durf te eten, verrukkelijk! Een bomexplosie in mijn mond en mijn smaakpapillen zijn wakker gemaakt. En ook de geur van het eten maakt het dat ik toch probeer steeds het eten op mijn tempo verder op te eten. Wat natuurlijk niet lukt met een maagverkleining. De wifi is dan wel een uitkomst om tijdens het eten op mijn gemak de blog te schrijven, zodat ik daarna weer een hap toch nog naar binnen weet te krijgen. Veels te lekker, elke keer dit voedsel.  Cous Cous met vlees zonder botjes is dan ook vandaag een beloning. De vorige twee keer dat ik de Tangine met vlees en kip heb geprobeerd werd ik helaas geconfronteerd met de botjes erin. 

Wie mij langer kent is vlees met botjes een nachtmerrie voor mij. En ja een nachtmerrie of een heerlijke zoete explosie in je mond, waar kies ik voor? Dus toch maar proberen heel voorzichtig de botjes eruit te halen en opzij te leggen op de rand van mijn bord, zodat ik beloond wordt met heerlijk voedsel hier in Marokko. Tenslotte heb ik een zee van tijd hier, allesgaat in langzaam tempo, behalve dan het verkeer!

En zo ontmoet ik moe en voldaan in een zee van tijd de Mexicaanse Frida, woonachtig in Californië in de Hammam. Raken we aan de praat en brengen spontaan deze dagen wat tijd met elkaar door. Samen aan de pizza na het bezoek aan de Moskee. Slenterend in de late avonduren door een steeds leger wordende Medina om een nieuwe hoed voor haar te kopen,  terwijl ik die middag die van mij kwijt ben geraakt in de Hammam en welke helaas niet meer terug te vinden was.

Om daarna samen een taxi te delen naar onze hotels, nadat we onze telefoonnummers hebben uitgewisseld. Het was weer heerlijk om zo spontaan met iemand weer in contact te komen, net als in Frankrijk voelde ik me weer die Pelgrim. Ook Frida vond het gezellig en de dag erop spraken we opnieuw in de avonduren bij de Twin Towers elkaar te ontmoeten. Om daar op de 28e verdieping te gaan genieten van de skyline over Casablanca en het eten in Sky 28. Heerlijk om weer (gelukkig in het engels) een gesprek te voeren over het leven, en elkaars ervaringen over Marokko en Mexico te kunnen delen. 

Een Zee van tijd hier in Marokko, lopend door het park richting de Notre Dame, die nu een jongerencentrum is waar exposities in plaats vinden en nu niet toegankelijk is. Nougat delend met de bijna tandeloze vrouw die een soort kleurende modder op handen aanbrengt om een tijdelijke kunstwerk daar achter te kunnen laten en met de waterman met zijn gekleurde taditionele Marokaanse hoed, die vele bekenden tussen de duiven voorziet van water, terwijl ze proberen wat geld bij elkaar te verzamelen. 

Een zee van tijd..... ja ook 'naar de zee gaan' even op mijn lijstje zetten, want mijn voeten doen wel nu heel erg zeer!