VIVE LA FRANCE

Vandaag was het dan zover. Micah haalde eindelijk na 9 dagen door Belgie te hebben gelopen en 2 dagen rust te hebben gehad in Namur en in Dinant, zijn doel: Frankrijk!

Google maps werd de laatste 2 kilometer geraadpleegt in Micah zijn hand, om de grens te zien tussen Belgie en Frankrijk. Net voor de grens nog snel onze laatste Belgische stempel gehaald in het vakantiepark Massambre, waar we nog 2 koekjes konden scoren, daar we vanaf Dinant 17 kilometer hebben geleefd op 1 appel, 1 sinaasappel, 2 koekjes bij een boer, een lolly en 2 ijsjes voor ons samen. Weer stonden we opnieuw allemaal bij gesloten deuren van eetgelegenheden onderweg. 

Wel moet ik zeggen dat deze laatste etappe niet langs de Maas ging. Tenminste de oorspronkelijke route wel, maar Micah en ik gingen dit keer onze eigen route uitzetten naar het Franse dorpje Givet. We klommen vele bergen over en de hoogste klim was 266 meter. Ondanks dat de bagage weer met de boot naar Givet mee vaarden, was het een behoorlijke intensieve klimpartij.

Maar dan word je wel met een prachtig mooi uitzicht over de graanvelden beloond. Loop je langs de hoge windmolens en vooral onverhard door het bos, waar Micah bang was voor de teken, van alles voelde kriebelen en last had van de dazen. Mooi is het dan als je zo over de bergen ook Frankrijk voor je uit ziet liggen en achter je de bergen en het dal van Belgie waar je eerder 186 kilometer door hebt gelopen.

Zo voor het eindpunt ging Micah steeds harder lopen en na 19 kilometer begon hij te rennen. Via een spannend paadje bereikte Micah in het bos de grens! Wat was hij blij......... en dan vol goede moed door lopen, of beter gezegd, huppelend en zingend, naar Givet 4 kilometer verderop voor daar de 1e Franse stempel, echter de kerk was dicht. 

Naast de kerk lag de boot Cornelis B en Joep stond al op de uitkijk. Aan boord en lekker genieten van de warme zon opde huid, was het eerste wat we dus gingen doen na 23 kilometer te hebben gelopen deze dag.

Wat was het een verschil met Belgie, zo hier in Frankrijk. Gelijk het vakantiegevoel op de boot en natuurlijk hoort daar een lekker pilsje bij. Of het nu kwam door de 6,6 % alcohol of door het gewiebel van de boot weet ik nog steeds niet. In ieder geval voelde ik ik me behoorlijk heen en weer gaan. Ook al zit ik steeds lekker aan een biertje, dit waren wel vaak pilsjes van 0 % alcohol. Want alcohol en lopen in de bergen, dat gaat niet goed samen denk ik. 

Zo zittend op de boot zat opeens Joep iets uit het water met zijn handen te vissen, als een echte kapitein. Hij plukte nog net op tijd het pelgrimspaspoort uit het water. Helaas was deze erg nat en vielen er wat bladzijdens los. Bleek ook nog dat het Micah zijn paspoort was. Die van mij lag op de kade. Nu wel jammer, maar nu is dus duideljik dat hij echt even met dit avontuur klaar mee is. 182 kilometer in nederland en 186 kilometer door Belgie is genoeg levenservaring voor de rest van zijn reis naar Santiago. Zijn weg naar Santiago stopt nu in Givet in Frankrijk. Bij de laatste stempel op woensdag in Givet in het gemeentehuis is wel duidelijk dat zijn reis een behoorlijke intensief bewogen reis geweest! 

En mijn paspoort die is gelukkig nog wel droog gebleven, om straks op de achterkant in Frankrijk verder afgestempeld te gaan worden.....

Eind van de middag kwamen Toine en Lizzie, mijn 2 campingvriendjes en medepelgrimsreizigers, ons ook vergezellen. Ook zij waren vandaag in Givet aangekomen.

De Camino geeft en neemt! 

Van dit mooie stel kreeg ik een bedeltje met een engel en tekst erop om mee te dragen de rest van mijn reis. Dit om mij te beschermen. Hoe mooi dit gebaar van 2 mensen die ik pas 3 dagen geleden heb ontmoet en waarbij het lijkt of we al weken samen hebben opgetrokken. Zo ook met Joep en Angele, waar wij deze avond na een heerlijk diner met zijn 6e te hebben gedaan in de stad, aan tafel zaten in hun boot. Waar Micah onder in het kajuit zijn slaapplaatsje vond en ik met Angele tot 2 uur in de nacht over het leven gezellig aan de klets gingen. De Camino geeft en neemt! 

Voor mij gaf deze in ieder geval al 4 nieuwe vriendschappen, die ik zeker op de hoogte hou van mijn reis en die van hun graag wil gaan volgen. En na dit avontuur als ik mijn boek ga schrijven, zeker een plaats verdienen in dit waargebeurde verhaal over de Camino. En Micah, die genoot ondanks dat het soms zwaar ook voor hem was. Heeft later de blog en de filmpjes om op terug te blikken, op dit avontuur waar hij op zo'n jonge leeftijd is aan begonnen. En ik hoop stiekum....dat hij er ooit verder mee gaat om de stempels in zijn boekje ook op de achterkant te laten plaatsen in de vakjes.....Op Weg naar Santiago door Frankrijk en Spanje!

Mamma is super trots op je en ik heb genoten van je tijdens onze reis door Nederland en Belgie. En wat fijn datvwe elkaar hielpen en motiveerden! Bedankt Micah.....liefs Mamma