VUURSPUGENDE DUIVEL GEEFT GROTERE WACHTRIJEN ALS EFTELING

Opnieuw kijk ik door mijn doorkijkvenster in de buitenhut naar de golven van de zee. Ondanks de blauwe cocktail, o.a. met Blue Curaçao gevuld, genaamd Pullmantur, de Mogito (witte rum), en een ander alcoholische drank, met als hoofdbestandsdeel bruine rum die ik door elkaar had genuttigd, gingen de golven deze morgen na nieuwjaarsdag niet zo wild tekeer als de dagen ervoor! 

Wat had ik echter last van een zere nek. Geen hoofdpijn, dus een kater is het zeker niet!

Tenslotte heb ik een dag opnieuw kunnen bijkomen op zee, zo terug varende naar de Canarische Eilanden vanaf het zonnige Madeira. Toch geen nekkramp? Ik kan mijn hoofd bijna niet meer draaien, buigen of een andere vloeiende beweging maken. Misschien mis ik toch mijn wekelijkse gymclubje op de woensdagmorgen om lenig te blijven. Ik denk echter dat toch echt het getril van de boot de boosdoener is.

En zo terug varend vanacht richting het eiland Lanzarote met tegenwind hoorde ik ook zelfs het geknisper van een trillende bout in mijn doorkijkvenster. De patrijspoort zou het toch wel houden? Was de boot niet voor niets verkocht en aan zijn laatste reis bezig?

Mijn zere nek was dus de aanleiding voor een onrustige nacht met weinig slaap, waardoor ik me al vroeg naar het dek begaf om opnieuw weer op de eerste rij te kunnen gaan genieten van een zonsopgang en de aankomst in de haven van Lanzarote. 

Lanzarote, een eiland wat bekend staat om zijn vele vulkanen, waar tussen het jaar 1730 en 1736 door vulkanische uitbarstingen meer dan 2.000 miljoen kubieke meter lava omhoog gespoten werd. De uitbarstingen werden omschreven als duivelse rampen, vandaar de op weg zo te zien tijdens de excursie met de tourbus, de vele houten standbeelden met de duivel erop.

Het nationaal park van Timanfaya werd gevormd. Zelfs hier staan borden langs de openbare weg om net als bij de Efteling zijn attracties aan te geven hoe lang je met de auto in de file staat, voordat je achter deze duivelse vulkaan verdwijnt. En hoe leuk is het dan om met een grijnzend gezicht langs al die honderden auto's voorbij te rijden, daar de bussen voorrang krijgen. 

Boven bij de vulkaan kregen we mooie demonstraties te zien. Hoe heet de grond is onder onze voeten, voelden we nadat een man met een schep iets dieper de stenen op groef en in onze handen legde. Gelukkig koelden ze ook weer af en kwamen deze lavastenen dus ook later deze week probleemloos door de douane heen op de terugreis naar het Nederland. 

Verder zagen we hoeveel druk er onder de aardkorst is.  Het water wat in de grond werd gegoten gaf een schrikreactie bij mij teweeg toen deze met een knallend effect, als een champagnefles die wordt ontkurkt, naar boven afschoot als een geiser, waar zelfs het STOP verkeersbord de nodige bescherming moest bieden aan de man die de demonstratie gaf.

La Geria is een vallei van zwarte vulkanische as en vormt de wijnstreek van Lanzarote. Om me heen kijkend ontdek ik niet de kleurige gele en paarse wijnranken die ik de afgelopen maanden in Frankrijk rijkelijk heb kunnen plukken. Nee, niets van dit alles zie ik hier om me heen. Het is nu niet het wijn seizoen, maar ik kan me eigenlijk niet een beeld voorstellen dat hier op deze droge vulkanische grond iets kan groeien, laat staan dat dit ook nog smaakt. Echter bij de busstop in dit gebied blijkt maar weer dat ik ongelijk heb. Vele flessen wijn om te kopen, te proeven staan voor ons daar klaar, naast ook een souvenierswinkel met lekkere Aloë Vera om uit te testen als lotions etc en vele toastjes met plaatselijke smeersels.

Ik dacht eerst dat ik op een maanlandschap terecht was gekomen toen ik de kraters voor me zag liggen. In de ondiepe kuilen die omgeven zijn door muurtjes in de vorm van hoefijzers staan de lage ranken gepland. Dit om de wijnstokken te beschermen tegen de wind en het beetje water wat op het eiland valt te laten condenseren op de hete lavagrond en zijn gewassen. 

Naast de wijn is ook de productie van Aloë Vera op dit eiland dus één van de inkomstbronnen.  

En dat is nu juist zo leuk aan deze cruise. Elke dag weer iets nieuws te zien. Ondanks dat de eilanden dicht bij elkaar liggen en ze allen bestaan uit Vulkanen, zijn ze ieder uniek met hun landschap. En met opnieuw een Nederlndstalige gids onderweg kom ik steeds meer te weten over de eilanden. Ja, Lanzarote was ondanks het dorre maanlandschap een schitterend eiland door de verschillende kleuren van deze vulkanen, de kastelen en mooie windmolens onderweg en het schone landschap en de invloed die artiest César Manrique hieraan heeft gegeven.

En gelukkig bereikten we ook na het bezoek aan de kliffen van Los Hervideros en de vuurspuwende Vulkaan van de duivel, weer veilig de haven om weer aan boord te gaan. Wat een mooie indruk wekkende dag hadden we achter de rug op dit eiland. En opnieuw begaven we ons richting jacuzzi, restaurants, de bingo en het zwembad om weer verder te gaan genieten van alle faciliteiten zo aan boord van Zenith.