ALL RISK IN ALBANIË

Vanmorgen stond ik op met lichte spierpijn in mijn bovenbenen van al het geklauter de afgelopen dagen. We besloten iets van ons lijstje te schrappen: de zes uur durende wandeling over de Valbona-pas, met spectaculaire vergezichten over de kloven en de Albanese Alpen. In mijn geval zou die tocht zeker negen uur duren, dus die schuiven we maar door naar een volgend bezoek aan deze regio.

Na opnieuw een heerlijk ontbijt buiten in het zonnetje namen we de auto en gingen over dezelfde SH21 als op de heenweg terug richting Shkodër. Dit keer kwamen we onderweg wilde paarden tegen, die hongerig de vuilniscontainers stonden te plunderen. Eerder hadden we al lokale bewoners gezien die flessen en plastic uit het afval haalden en vervolgens bergenhoog vervoerden op een snorfiets of gewone fiets. Op een gegeven moment lag er een grote slang aan de rand van de weg. Bij het passeren van een tegenligger raakten onze banden de slang, en overal lagen ingewanden. Die van de slang dan — want die was blijkbaar al door andere automobilisten geplet voordat wij eroverheen reden.

In Shkodër zochten we een pinautomaat om geld op te nemen. Bijna nergens kun je in Albanië je overnachting betalen met een creditcard of bankpas, ook al heb je via Booking al je gegevens gevalideerd. Tip: neem van tevoren voldoende euro’s mee vanuit Nederland! Ten eerste omdat pinautomaten alleen in de grote steden te vinden zijn, en ten tweede omdat de opnamekosten echt overdreven hoog zijn. Voor 3000 lekë (wat door de lokale bevolking gelijk werd gesteld aan 300 euro) betaalde ik maar liefst 43 euro provisiekosten. Dan weet je: 1 lekë is écht geen 1 euro!

Na de portemonnee weer gevuld te hebben met Albanees geld, reden we eerst naar de Mesi-brug, een plek die je tijdens een rondreis absoluut niet mag overslaan. Dit prachtige stukje Ottomaanse geschiedenis voelt alsof je een sprong terug in de tijd maakt. De brug ligt op slechts 5 kilometer van het stadscentrum, in het kleine dorpje Mes.

De brug werd rond 1770 gebouwd door Kara Mahmud Bushati, een lokale Ottomaanse pasha. Ze diende als stevige handelsverbinding tussen Shkodër en de stad Drisht, én verder naar Kosovo. Met zijn 13 robuuste stenen bogen en een lengte van maar liefst 108 meter is het vandaag de dag een indrukwekkend Ottomaans bouwwerk. De licht gebogen vorm en het sierlijke metselwerk maken hem niet alleen functioneel, maar ook een waar kunstwerk. Je kunt eroverheen wandelen of onder de brug door de rivier de Drin trotseren.

Na het bezoek aan de brug was Ad weer toe aan een koffiemomentje. Opnieuw een cappuccino uit een zakje, maar hij smaakte Ad heerlijk. Blijkbaar toch een van goede kwaliteit, want het lepeltje bleef op het schuim drijven! Ook hier maakten we een toiletstop, waar opnieuw geen wc-papier aanwezig was en de deur niet op slot kon. Tip van Ad: altijd een rolletje wc-papier in je broekzak meenemen!

Via de SH21 en SH1 namen we de SH5 en vervolgden daarna onze weg over de SH25 richting Koman. Hier hadden we één overnachting geboekt bij Paradise of Romina. Over de SH25 reden we 32 kilometer. Onderweg sprongen berggeiten van de rotsen vlak voor de auto, varkens staken de weg over en er was veel werkverkeer, waardoor we pas om 16.00 uur aankwamen in Koman. Ik snap nog steeds niet dat we deze tocht mochten maken met onze gehuurde auto!

Bij het begin van de reis hadden we namelijk duidelijke instructies en verboden gekregen: we mochten niet over de weg naar Bovilla Lake en niet over de weg van Berat naar Përmet. Snel checkte ik toen nog mijn route. Gelukkig had ik de YouTube-filmpjes goed ingeschat, dacht ik — want die wegen waren alleen geschikt voor een 4x4 offroadwagen.

Maar hoe kan het dan dat we wél over deze offroadroute van 35 kilometer mochten rijden? Overal keien, geen asfalt, vallende rotsen, bulldozers die breed uitsloegen en daarbij ook nog steile afgronden zonder vangrail! Dachten ze bij het verhuurbedrijf soms dat we niet zo ver naar het noorden van Albanië zouden reizen, maar meer in de omgeving van Tirana, Berat en het Bovillameer zouden blijven?

Maar goed, daar stonden we dan: veilig aangekomen, zonder lekke band, maar met een goudgele auto in plaats van een blauwgekleurde Fiat Panda. En dat allemaal bij het groene Koman-meer, waar we heerlijk verfrissend in ons gehuurde zwembad konden springen.

Hoewel het zwembad toch niet doorging (we hadden namelijk een tweepersoonskamer met badkamer en balkon geboekt, en niet het grote appartement tegenover ons met zwembad), was er geen teleurstelling. Even schakelen, maar ons onderkomen lag schitterend aan het groene Koman-meer en had bovendien een grote schuifpui over de hele breedte van de kamer. Daardoor zouden we de volgende ochtend vanaf ons bed wakker worden met een adembenemend uitzicht.

Daarnaast kostte dat grote appartement maar liefst €160 per nacht, terwijl wij slechts €60 per nacht betaalden. Het zwembadwater had trouwens dezelfde koude temperatuur als het water in het Koman-meer, dus echt veel gemist hebben we niet. De verkoeling werd door Ad gezocht in het meer zelf, want ondertussen was het al 31 graden. Toch kwam Ad niet verder dan tot zijn knieën het water in: gladde stenen en een ijskoude watertemperatuur van ongeveer 8 graden zorgden ervoor dat er geen plons of bommetje volgde.

Met de auto reden we daarna nog even richting de parkeerplaats van Blini Park, zo’n 1,5 kilometer vanaf onze accommodatie. Hier zouden we de volgende dag verzamelen om eerst met de auto naar de opstapplaats te gaan en daarna per boot verder te varen over de Drin-rivier naar ons volgende overnachtingsadres.

Onderweg naar de parkeerplaats passeerden we een vrolijke blonde labrador. We hadden al verschillende honden en pups ontmoet de afgelopen dagen, die enthousiast met ons mee wandelden en uitbundig hun begroeting gaven. Zo ook deze hond: “Opnieuw zo schattig!” dacht ik nog. Totdat deze blije, energieke viervoeter blijkbaar hetzelfde van óns dacht…

Hij sprong ineens tegen de auto op, met twee poten op verschillende plekken! We konden geen meter meer vooruit rijden, want Ad wilde de hond natuurlijk niet aanrijden.

Gevolg: de afgesloten allriskverzekering van Sunny Cars zal hier vast en zeker nog eens van pas komen.
Tip: sluit áltijd een allriskverzekering af bij Sunny Cars! Niet alleen voor dit soort momenten, maar ook voor de koeien en ezels onderweg, die auto’s gebruiken als schuurpaal. Bij een ezel valt de schade misschien nog mee (vaak zijn hun voor- en achterpoten met een touw aan elkaar geknoopt, waardoor ze minder bewegingsvrijheid hebben), maar bij runderen met hun scherpe hoorns is de lak van je auto toch héél snel beschadigd.

Opnieuw dus weer een dag vol indrukken en spannende momenten. En hoe heerlijk is het dan om de avond af te sluiten met een uitgebreid diner — voor maar €26 inclusief drinken! Vanaf onze accommodatie hoefden we alleen schuin over het zandpad over te steken naar de Komani Camping, waar we alle indrukken van deze reis in Albanië konden laten bezinken.

En morgen…
Oeps, dan ben ik jarig! 🎉