DAARBIJ DIE MOLEN

Helaas ik heb opnieuw een blaar op mijn rechter voet. Dit keer de twee kleine tenen! Toch lukt het me goed om vandaag het tempo erin te houden en alsnog 19,1 km te lopen met een blaren. Ook Kim liep deze kilometers met mij en ook zij had op beide voeten flinke blaren. Nu en daar ik het eerder met Astrid in Limburg en Antje voor Vezelay ook heb gered, zou het vandaag ook goed komen. Zeker daar we genoeg afleiding hadden op onze weg naar het kleine dorpje Le Veurdre.

We begonnen rond de klok van 8 uur en ondanks dat we net op weg waren, liep ik dus al een blaar. Misschien kwam dit door mijn nieuwe binnenzool van leer. De oude was erg kapot en deze moest dus wel vernieuwd worden. Echter op het nieuwe leder is mijn voetafdruk er nog niet ingedrukt en zie je dus nu nog niet mijn voorgevormde teenafzet. Ik weet niet hoe ik dit moet omschrijven, maar in ieder geval ik hoop dat morgen wanneer de etappe 33 kilometer is, ik toch echt de finish lopend kan halen en niet kruipend aan kom. Dat heb ik me pas voorgenomen te gaan doen bij de laatste meters van de Kathedraal in Santiago de Compostela!

Daarnaast ik wil ook geen taxi nemen, zo ik moet denk ik morgen om half 7 eerst langs de kerk gaan om een kaarsje aan te steken. Of Ad moet thuis mijn grote Saint Jacques kaars de hele dag laten branden! Zou dat helpen? Toen ik mijn voet voelde zeer doen, was ik nog maar net onderweg. Zo de Second Skin kwam goed te pas, ma!

Het was in ieder geval vandaag gezellig om met Kim verder deze hele dag te lopen en we hadden genoeg praatstof. Vanavond toen ik manlief Ad aan de telefoon had, was ik nog steeds in het Engels aan het praten en ik merkte dat het lastig was om om te kunnen schakelen naar Nederlands, daar ik al meer dan 24 uur engels sprak met Kim.

Een dag vol met mooie uitzichten, prachtige dorpjes en nieuwe ontmoetingen onderweg. Ook hoorden we nog vele kilometers na ons vertrek vanaf de Gite in Saint Parize le Châtel de vele decibellen van brullende motoren van de naast de gite gelegen racecircuit. Gisteren voor onze aankomst hoorden we de racende auto's mijlen ver (amerikaanse afstand) en tot laat in de avond. Zelfs bij opstaan waren ze al druk bezig met oefenen of racen. Maar uiteindelijk hoorden we weer de vertrouwde geluiden van de koeien.

Dus niet op de zere voet letten en gewoon doorlopen.....!   Hoe leuk was het dat onderweg ik getuige mocht zijn van het gebeuren dat Kim op haar 57e jaar van haar leven voor het eerst een molen zag. Nu niet alleen Kim was blij deze te zien, maar ik ook natuurlijk. De molen...... een teken dat ik vandaag weer word geholpen om ook deze etappe goed te kunnen volhouden.  Nu wist ik zeker dat de komende dagen het me ook zou lukken om op blaren te gaan lopen! Dus dat kaarsje hoeft ook niet meer.

Na een hele film en fotosessie daarbij die molen, was Kim eindelijk klaar om verder te gaan en ik moet zeggen ook zij liep daarna een stuk makkelijker. Ongeveer 6 kilometer voor het eind van deze etappe kwamen we weer onverwachts op een mooi plekje tot stilstand. Zoals ik al eerder schreef deze onverwachtse ontmoetingen maken van elke dag die je loopt een bijzondere dag!

Zo zagen we langs de weg een geschreven bord dat pelgrims welkom waren en daar ik nu na mijn bedwans avontuur een echte pelgrim ben voelde ik me aangesproken om er eens te gaan kijken. Alain en Sylvie maakten deze middag voor ons onverwachts een heerlijke salade en in het prieeltje aten Kim en ik heerlijk van de verse groenten uit onder andere hun moestuin. Ook een heerlijk toetje kregen we voorgeschoteld en een heerlijk verkoelende drank gemaakt van de bloemen uit de omgeving. Natuurlijk voor onderweg nog verse tomaten en ook de pruimenboom werd door Sylvie flink geschud, zodat we de laatste kilometers met genoeg energie konden afleggen. En hier de gouden tip.... wil je onderweg ook heerlijk even kunnen relaxen na vele intensieve kilometers, bij Sylvie Decaux kan je ook een heerlijke energetische massage krijgen.

En uiteindelijk ook deze 28e etappe in Frankrijk is weer tot een goed einde gekomen. Een mooie gite, heerlijke citroen ijs met een Instant maaltijd als avondeten, ditmaal zonder het zuurstof zakje erin! Bellen met het thuisfront en verder heerlijk engels geklets met Kim. 

Morgen afgesproken om opnieuw samen met elkaar op pad te gaan en daar we 33 kilometer etappe hebben te gaan, afgesproken om 7 uur al in de starthouding klaar te staan. 

Na een grondige inspectie van het bed ook ik het licht uitgedaan rond 11 uur in de avond, nadat ik de film had gemaakt met de muziek van de molen..... Ja het was een leuke dag zo samen, met de franse gastvrijheid van Sylvie en Alain, die pelgrims onderweg een warm hart toe dragen. En Kim is helemaal blij dat ze haar eerste molen heeft gezien met een Nederlander, die zo opweg is naar Santiago!