ECHTE VRIENDEN

Daar gaan we dan…
Een sprong terug in de tijd. Niet zomaar een paar jaar, maar maar liefst 30 jaar!
Dertig jaar geleden gingen Adrie en ik voor het eerst samen op vakantie. Niet zomaar met z’n tweetjes, maar met 10 cliënten van ons werk. Voor ons was het bovendien de allereerste keer dat de deuren van een vliegtuig achter ons dichtgingen. 
En juist tijdens die werkvakantie gebeurde iets heel bijzonders.
We werden vrienden.
Niet zomaar vrienden, maar echte vrienden voor het leven. 
En daarom hoort bij de film van deze blog natuurlijk het lied Echte Vrienden. Want sommige mensen komen in je leven en blijven daar gewoon. Door dik en dun, lief en leed, mooie momenten en moeilijke tijden.
En nu… 30 jaar later… stappen we opnieuw samen het vliegtuig in!

Voor Adrie is dat best bijzonder. In al die 30 jaar heeft ze namelijk nooit meer gevlogen. Tot vandaag!
Hoe leuk is het dan om samen opnieuw naar Kreta te vliegen? Terug naar de plek waar onze vriendschap ooit zo'n bijzondere start kreeg.
We gaan samen 30 jaar vriendschap vieren. 
En wat is het toch heerlijk om met zo’n vriendin lief en leed te kunnen delen. Al 30 jaar lang. En hopelijk nog heel veel jaren meer!

Adrie kent nu ook al mijn geheimen.
Het geheim hoe het mij lukt om zonder stress te vliegen, zonder lange wachtrijen en… het vliegtuig helemaal voor jezelf te hebben. 
Nou ja… dat laatste is natuurlijk een klein beetje overdreven, maar vandaag kwam het aardig in de buurt!
En eigenlijk vond Adrie het best spannend om na 30 jaar weer te vliegen. Dus toen ze merkte hoe relaxed het allemaal kon zijn, vond ze het eigenlijk ook wel heerlijk.

We hebben deze dag sowieso onze ogen uitgekeken.
Wegwijzers, wegafsluitingen en Griekse logica. 
Onderweg zagen we iets wat we volgens mij nog nooit eerder hadden gezien.
Zoveel wegwijzers langs de weg voor één wegafsluiting!
Echt… volgens mij stond er op iedere meter wel een bord met een blauwe pijl, over een afstand van 3 kilometer. 
Dit had ik vannacht op Schiphol ook wel kunnen gebruiken.
Om half drie ’s nachts reed ik tijdens wegwerkzaamheden Schiphol voorbij. 
Dus ongeveer tien minuten later kon ik alweer omkeren.
Tja… soms is reizen vooral een kwestie van blijven lachen.

Op Kreta werden we vervolgens met de bus naar ons hotel gebracht: Hotel Pollis in Chersonissos.
Even onze spullen neerzetten, een beetje settelen en natuurlijk…
Op zoek naar Kostas!
Want natuurlijk kon een bezoek aan Kreta niet compleet zijn zonder onze zoektocht naar Kostas.

Kostas.
Een knappe Griekse man met… jawel… harige benen, die in 1997 voor ons allemaal klaarstond.
Voor ons én voor onze cliënten.
Hij zorgde er toen mede voor dat wij een onvergetelijke vakantie hadden. En sommige mensen vergeet je gewoon nooit.
Dus toen we besloten om na 30 jaar terug te gaan naar Kreta, wisten we eigenlijk meteen:
Wij willen Kostas weer ontmoeten!

Twee weken geleden ben ik daarom op Facebook al een zoektocht begonnen. Met foto's uit 1997 en Griekse teksten.
En wat was dat leuk!
We kregen ontzettend veel reacties. Mensen die meedachten, foto's herkenden en probeerden te helpen.

Maar helaas nog niet het gewenste resultaat. Dus vandaag besloten we het gewoon zelf opnieuw hier op Kreta te gaan proberen.
Foto's uit 1997 mee op pad. 
Daar liepen we dan door Chersonissos.
Twee dames met foto's van 30 jaar geleden.
En vooral: iedereen aanspreken die misschien iets zou kunnen weten.
We spraken vandaag zelfs verschillende mensen aan die inmiddels zo'n 70 tot 80 jaar oud waren, daar we Kostas ook tussen de 70 en 75 jaar oud nu schatten. We lieten de foto's uit 1997 zien en vroegen of ze Kostas herkenden.
Soms leverde dat een verbaasde blik op.
Soms een gesprek.
Soms een naam.
En soms vooral een hoop gelach. 

Maar één vergelijking kregen we vandaag en op facebook meerdere keren te horen.
Adrie werd vergeleken met…
Shirley Valentine! 
Voor wie de film kent: dan snap je waarschijnlijk meteen waarom we daar ontzettend om moesten lachen.
En eerlijk gezegd…
Na 30 jaar terugkeren naar Kreta, samen met je vriendin, op zoek naar een Griekse man uit je herinneringen…
Er zit inderdaad wel een klein beetje Shirley Valentine in ons avontuur. 
Maar onze zoektocht is nog niet voorbij.
Want ergens op dit mooie eiland loopt misschien nog steeds die man rond die in 1997 zo’n belangrijke rol speelde in onze eerste gezamenlijke vakantie.
Kostas, waar ben je?
Wordt vervolgd…