DE SPRONG GEWAAGD

Theth een bergdorpje, welk in de Albanese Alpen verscholen ligt wordt vaak wel de “Malediven van Europa” genoemd, maar dan zonder palmbomen en met ruige bergen. Eeuwenlang was dit een geïsoleerd bergdorp waar de tijd stil leek te staan. 

Na de stevige klim met onze hybride auto konden we gelukkig de batterij weer even opladen. Ad deed er soms nog een schepje bovenop door de motor uit te zetten en als een soort vrije val naar beneden te rollen. Zo konden we optimaal genieten van de stilte,  op de klingelende koeienbellen en het gezang van vogels na dan.

Theth ligt zelf niet op een hoge bergtop, maar juist lager in het dal, op zo’n 700 meter hoogte. Toch voelt het alsof je omringd bent door reuzen: overal pieken van boven de 2500 meter, steile wanden en kloven waar je niet zomaar even inkijkt. Het dorpje, bestaande uit oude stenen huizen, houten daken en kleine ommuurde boerderijen. Hoewel de paarden gewoon los over het pad lopen, langs de rivier. 

Backpackers en wandelaars zijn hier helemaal op hun plek, maar verrassend genoeg kwamen we ook een eenzame fietser tegen én heel wat motorrijders die hun weg naar dit afgelegen plekje hadden gevonden. Natuurlijk konden wij niet achterblijven en trokken we onze wandelschoenen aan. 

Onze eerste wandeling bracht ons naar de beroemde waterval bij Thethi, vlakbij Grunas. Die waterval is niet zomaar een stroompje dat van een rotswand klettert. Nee, dit is smeltwater uit de toppen van de Albanese Alpen, dat zich via ondergrondse bronnen en beekjes verzamelt en met volle kracht naar beneden raast, de Grunas-kloof in. Die kloof is bijna 3 kilometer lang, met wanden van wel 60 meter hoog. Uiteindelijk belandt al dat water in de Shala-rivier, die door de vallei kronkelt en uitmondt in het enorme Komanmeer, waar we na Theth naar gaan afreizen. 

De omgeving rondom de waterval is mooi. Overal bloeien wilde bloemen, waaronder zelfs edelweiss, ja echt, kijk maar op de foto's. De hellingen zijn bedekt met eikenbossen en, hogerop, dennen en sparren. Dus geen palmboom te zien!  Maar voordat je daarvan kunt genieten, moet je eerst de weg ernaartoe vinden.

Dat bleek nog een hele zoektocht. De eerste vijftien minuten dwaalden we wat rond, zoekend naar aanwijzingen. Uiteindelijk ontdekten we dat we de rode strepen op de stenen moesten volgen, die pas na een kilometer of wat echt zichtbaar werden. Het pad zelf was een mix van grind en kiezels, tot we bij een woeste beek kwamen. Daar konden we oversteken… tenminste, als je bereid was om natte, ijskoude voeten te riskeren of misschien zelfs door de stroming meegesleurd te worden. 

Gelukkig was er iets verderop een rood houten bruggetje. Dat bracht ons over de grote keien in het water, maar daarna moest ik op een gladde rots stappen. En dat betekende: een gigantische stap – of eigenlijk een sprong – maken. Daar stond ik dan, twijfelend. In mijn hoofd klonken de woorden van familie en vrienden: “Geen gekke dingen doen, hé? Kom wel veilig thuis!” Kennen ze me zo goed? Blijkbaar wel, want dat stemmetje in mijn hoofd bleef maar zeuren.

Na wat wikken en wegen besloot ik wijselijk om niet verder te gaan. Ad wel, natuurlijk! Werd wel min om meer door mij gedwongen, zodat ik toch mijn to-do-list kon afvinken en de waterval op de video had. Anders zou ik echt hevig teleurgesteld zijn.

Ad dus met de camera en telefoon ( voor noodgevallen) verder alleen op pad. Hij sprong als een berggeit de rots op, haalde het en ging enthousiast verder.  Ik bleef achter en wachtte geduldig tot hij terugkwam. Ondertussen kwam daar als verrassing een 4x4 jeep het onmogelijke pad bij de beek afdalend.  Nee toch, zou die gewoon de oversteek maken door het water? Ja, dus! Opnieuw die twijfel bij mij. Zou ik de chauffeur vragen of hij in zijn achteruit,met mij op de achterbank, het beekje opnieuw wilde gaan oversteken, zodat ik ook de watervallen zelf kon aanschouwen? Toch maar niet gedaan, daar ik ook nog terug de sprong zou moeten ondernemen. 

Na zo’n drie kwartier kwam Ad hijgend en puffend weer bij me. Hij had het gehaald, maar was bekaf. Afkoelen in het ijskoude water was geen optie, dus we besloten dat we het voor die dag maar even bij deze inspanning hielden.

“Verstandige keuze,” zei Ad. Met een handdoek en waterschoenen had ik het misschien wel kunnen proberen, maar ach – we blijven hier nog twee dagen. Dus wie weet… misschien waag ik me de volgende keer tóch aan de sprong.

Na een heerlijke douche, een stevig avondeten en een goed ontbijt gingen wij de volgende dag weer met volle enthousiasme op pad om onze to-do-lijst met de hoogtepunten van Albanië verder af te vinken. De Blue Eye van Theth, ook wel bekend als Syri i Kaltër i Thethit of de Blue Eye van Kaprre, stond ook op dit lijstje. Het is een van de meest betoverende natuurlijke attracties in de Albanese Alpen. Gelegen bij het dorp Kaprre, ongeveer 7 km ten zuidwesten van Theth, is deze kristalheldere bron een populaire bestemming voor wandelaars en natuurliefhebbers.

Met de auto reden we ongeveer 15 kilometer van Theth naar Ndliza (Nderlyza).

Daar wachtte ons de volgende avontuurlijke wandeling.  Al moet ik zeggen: de weg ernaartoe was op zichzelf al een avontuur! Het was een geasfalteerde weg, maar zó smal dat zelfs twee Fiat Panda’s elkaar niet konden passeren. Ook de vallende stenen vanaf de overhangende rotsen vormden een reëel gevaar.

Aangekomen in het dorpje — waar de beek op sommige plekken droog stond — parkeerden wij onze auto aan de rand van de rivier. Verderop werd hiervoor 200 lek gevraagd, maar wij durfden het risico aan dat onze auto na terugkomst hopelijk nog steeds droog stond.

Toen wist ik nog niet dat we een behoorlijke klim en afdaling voor de boeg hadden, en dat we er, op mijn tempo en met de beperking aan mijn voet en been, toch flink wat uurtjes onderweg zouden zijn.

De Blue Eye is een natuurlijke bron met een oppervlakte van ongeveer 100 m² en een diepte van 4 tot 5 meter. Het water, gevoed door smeltwater van de Maja e Zezë, heeft een opvallende blauwgroene kleur die per seizoen varieert. De bron wordt gevormd door de Black River, die in Nderlyza samenkomt met de Shala River en uiteindelijk uitmondt in het Drinmeer.

Bij de start maakten we wat fotomomentjes op de brug. Ook deed ik een schietgebedje bij het Moeder Theresa-beeld voordat ik de uitdaging aanging om de Blue Eye van Kaprre met eigen ogen te aanschouwen. Daar gingen we dan! 

De tocht staat op Komoot omschreven als zwaar, tredzekerheid gewenst. Oeps! Op een andere wandelapp wordt de GPX-route aangeduid als gemiddeld niveau. Welke moest ik geloven? Achteraf bleek toch dat Komoot gelijk had. Deze GPX-route leidde namelijk niet over de makkelijke, brede kiezelpaden rondom. Nee, wij gingen klauteren over rotsen, wiebelige bruggetjes, en sprongen van steen naar steen, soms rakelings langs diepe afgronden. Spannend én vermoeiend.

Onderweg kwamen we veel wandelaars tegen die mij vaak inhaalden. Altijd werd er geduldig gewacht tot ik stevig ergens stond, zodat zij veilig konden passeren zonder dat ik het ravijn in zou storten. Een vriendelijke groet en een aanmoediging volgden vaak daarop. Ondanks dat zij moeiteloos over de stenen klauterden, vaak met stokken ter ondersteuning,  hoorde ik, naast mijn eigen gehijg tijdens het klimmen, ook hun gehijg in mijn nek!

Na uiteindelijk 1 uur en 34 minuten actief lopen kwamen we aan bij het eerste punt waar het blauwe water zichtbaar was, en waar we met onze handen voelden hoe ijskoud het water was. De laatste 10 minuten vervolgden we over een smal paadje aan de andere kant van de brug, om daar dan eindelijk, met triomf, het Blauwe Oog te kunnen bewonderen! 
Gehaald! Mijn eerste serieuze klimpartij met mijn voet! Hoezo niet meer kunnen wandelen in de bergen? Wie stond daar nu met een grijns, moe maar voldaan, bij de waterval in Kaprre?

Na een pauze met een gekoeld drankje bij de brug en een spontane ontmoeting met een gezin met jonge kinderen dat een jaar op rondreis was, gingen we weer dezelfde weg terug. Dit keer sneller, want tenslotte wist ik nu welke stap ik moest nemen en welke rots stabiel lag. Alleen was wat eerder klimmen was, nu dalen — en andersom.

Ja, ik kan na deze wandeltocht triomfantelijk zeggen dat ik "De Sprong heb gewaagd"!