Het regent behoorlijk, dus super nat dit keer

Onze nacht  aan het Lido in Waalwijk, was gelukkig zonder problemen verlopen. Geen 140 euro boete voor wild kamperen of voor openbaar fikkie steken. Nee pyramaan Timo had netjes na afloop van het kampvuur als een echte brandweerman het vuur gedoofd. Hij had niet voor niets zijn rode brandweermanpet op tijdens deze reis. Hoewel die na deze speciale nacht is beland in de rugzak, want hij heeft deze ingeruild voor een andere, een meer specialere brandweerpet. Van Boy kreeg deze stoere held namelijk er een uit Amerika. Deze had zijn vader daarvandaan meegenomen toen die een reis maakte en daar de brandweerkazernes op zocht. Op de pet staat ook de herdekkingsdatum 9-11-2001. Nu Timo begreep heel goed hoe speciaal deze pet was en droeg hem zondag met opgeheven hoofd (ipv zijn neus bijna bij zijn tenen) de rest van zijn reis. Dus Boy de pet wordt opnieuw gekoesterd en krijgt zeker wat hij verdiend. Nog iets meer als 2 jaar voodat Timo de verplichte leeftijd van 12 jaar heeft bereikt en wie weet zie je deze pet dan terug bij een nieuw jeugdlid op het hoofd bij de brandweer in Waalwijk.

Zoals ik al zei begon de dag met een ontbijt. En wel met veel ontbijters dit keer. Geen vis bij het ontbijt, want nachtvissers vangen niet zoveel volgens mij. Het gaat hun meer om het natuurgevoel, de proviand en het even onthaasten. 

Vanuit Nieuwkuijk kwam buurvrouw Tessa met Olivier en Sam even kijken of wij de nacht veilig waren doorgekomen. Ze nam melk mee voor de ommeletten, boter en brood. Gezellig zaten we daar dan. Nu een ding weet ik hierdoor ook weer voor de volgende keer. Bij opstaan is de eerste prioriteit, naast het wildplassen dan, eerst zorgen dat je je tent inpakt en slaapzak en matje, voordat je gaat ontbijten! Want tijdens het ontbijt moest ik toch heel snel een keuze gaan maken. Of een warm ommeletje of een zeiknatte tent op de rug. Nu rennen dus en proberen zo snel mogelijk de tent in te pakken. Maar ja te laat dus ook de binnentent nat nadat je de buitentent eraf haalde enz..... Alles gauw in de auto bij Tessa gedaan, later dan even uitzoeken. Eitje koud en wat doordrenkt van de regen opgegeten. Jammer dat dit speciale burenontbijt in het water was gevallen! Afscheid genomen van onze nachtvisser, die vandaag ook weer naar zijn twee dochters en vrouw terug ging. Maar wij....  gingen nog verder op een nat avontuur!

Het ging steeds harder regenen, maar gelukkig was er het zwembad naast het Lido, dus bagage uit de auto zo de hal van het zwembad in. Daar mochten we gelukkig weer genieten van een gastvrij onthaal. De tent mocht uitgepakt worden en drogen in een ruimte. En wij mochten ons opfrissen die dag. De warme douche was heerlijk aangenaam. Terwijl het buiten goot, pakte ik de stofzuiger in de hand. Zo moet je er trouwens thuis een van hebben. Een snoer waar je wel 3 huizen aan elkaar mee kan stofzuigen, zonder steeds de stekker in een ander stopcontact te doen. Een heitje voor een karweitje dit keer wat ik zelf had veroorzaakt. De hal en trap zat namelijk vol met klompen klei en modder, uit mijn profielzolen van mijn wandelschoenen. Je kon mijn spoor van buiten, naar binnen, naar de kassa en het drooghok helemaal volgen. Nu ik dus aan de slag en daarna alles opnieuw ordenen in de tas.

Timo deed ondertussen heerlijk zwemmen met Olivier en Sam, die daar ook even waren. Na een warme thee van Petra ging ik ook even bijkomen in het zwembad., terwijl het buiten met bakken uit de hemel kwam. Dus geen medelijde met Timo, want die zat heerlijk nat in een warm zwembad!

Na een heerlijke tosti te hebben gegeten en Timo nadat zich behoorlijk vermaakt had, moesten we toch weer verder gaan. Tent was mooi droog en alles werd weer ingepakt. Terwijl Timo nog even in de gang zat te wachten, kwam er een jongen naar hem toe en vroeg of hij op survivaltocht was. Ja,  zei Timo ik doe aan backpacken. Aan de kinderen en hun moeder verteld waar we allemaal heen waren geweest. Naar Cromvoirt, Vught, Helvoirt, Biezenmortel, Udenhout, Kaatsheuvel en nu in Waalwijk op weg naar Drunen. We zaten al op dik 60 kilometer die we in 5 dagen hadden afgelegd. Op google maps zie je hoe mooie route we hebben afgelegd en dat we een mooie ronde om en dwars door de Loonse en Drunense duinen hebben gelopen. 
Nu die moeder vond het een mooi initiatief en beloonde Timo met wat lekkers uit de snoepautomaat. Geld erin, knopje 54 en dan denk je toch....... NEE....!!!!

Het snoepzakje banaantjes bleef er half in hangen!
Niets hielp.....dus iemand van het personeel gehaald. Die hing ook aan de kast en ook toen ....niets hielp.... wel kwam er een heerlijke chocoladereep uit toen de kinderen er aan hingen, maar dat waren niet de snoepjes van nummer 54. Timo kreeg uiteindelijk vanuit het restaurant een ander zakje banaantjes, maar ja.....toch nog even proberen met drie kinderen sterk.....

En ja hoor, apparaat op tilt, maar snoepzakje eruit. Dus zo bij als een gup, verliet Timo het Olympiazwembad in Waalwijk met een hele grote duim omhoog voor alle gastvrijheid en zijn gekregen snoepproviand om zijn weg richting Drunen weer lopend te vervolgen.

En ondertussen was het al 3 uur in de middag..... we hadden nog tot 7 uur om een slaapplekje te vinden zei Timo. Hij zette zijn horloge op de timer functie, zoals hij al vele keren deze vakantie had gedaan. Nog 10 minuten lopen en dan een pauze nemen.... terwijl zijn horloge aftelde..... nog 4 minuten lopen en dan..... pffffff pauze..... zo steeds opnieuw en snelle pauzes toen hij er helemaal doorheen zat op weg naar de Efteling. Maar nu..... nog 4 uur kunnen we lopen mamma..... kom op. In plaats van aan mijn arm te hangen trok hij me vooruit. Was het dat hij kracht had en energie doordat ik vele kilo's nog inmijn tas erbij had gedaan en nu zeker op 20 kilo aan gewicht zat dat op  rug vastgenoerd zat of...... gaf die speciale brandweerpet hem genoeg kracht om door te gaan en zijn weg vol goede moed te vervolgen!

Onder kopje foto's staan vele nieuwe ertussen......