KOEKKOEK EN UIL IN OPBLAASTENT

Vandaag vroeg uit de veren en na een gezamenlijk ontbijt met Franse pelgrim Marc, die trouwens goed Engels spreekt, verliet ik L'Esprit du Chemin. Huberta had mij verder geholpen met tips om de etappes voor de komende week richting Nevers te kunnen overzien. In welk dorpje onderweg kon ik aan eten komen? Hoeveel kilometer is haalbaar in verband met het vele klimmen en dalen in dit landschap, wat zoveel anders is als voor mijn etappes naar Troyes toe. Uiteindelijk liep ik rond half 11 de deur uit en begon aan mijn tocht. En wat was dat zwaar! Hoewel een echtpaar het nog zwaarder had onderweg. Zij probeerden een loslopende kip te gaan vangen, die ontsnapt was uit het kippenren. Nu en dan is die kip toch echt sneller! 

En ook ik kreeg deze dag een inzinking! Ik had nog maar 7 kilometer gelopen en ik wist niet meer wat ik moest doen. Nee, ik was de weg niet kwijt! Hoewel? Ik had last van opeens de vele plensbuien uit mijn ogen. Tranen over mijn wangen, snotneus, opgezwollen ogen en wat voelde ik me ellendig!

Dit alles omdat ik 'Thuis' mist, dus daar waar Ad en de kinderen zijn. Kelvin zijn voicemail, zo ook de rest niet bereikbaar op dat moment. Leuke foto's op de app van het thuisfront, doen mij nog meer laten huilen. Nevers nog 80 kilometer te gaan en daar vandaan neem ik de bus naar Parijs en later naar Utrecht, tenminste dat is op dit moment de bedoeling. Maar dan moet ik eerst in Nevers aankomen. Vandaar deze etappe die 31 kilometer is tot het volgende slaapplekje.

Nu en ik kan dit zeggen, als je nog maar 9 kilometer hebt gelopen en dan nog niet eens op 1/3 ben van die dag om half 2 in de middag, dan wordt dit een zware lange etappe. En nog meer huilen..... wat deden mijn knieën ook zeer! Klimmen, dalen, zon en niet wetende wat ik in mijn hoofd heb gehaald om dit te gaan doen, laten mij de weg langzaam voortstrompelen met tranen in mijn ogen.

Van boom naar boom loop ik in een wijdse landschap, om later door mijn Boompjes te worden gebeld. Wat ben ik weer blij en opgelucht en daarna voel ik mijn knie een stuk minder en weet ik me weer te hervatten om weer vol goede moed verder te gaan stappen.

Eten, ja en veel meer eten en drinken is dus ook handig vandaag. Weer energie in mijn lijf, want ik krijg toch echt te weinig goede voedingstoffen soms binnen. Dus ondanks dat ik dan laat aan gaat komen vandaag, toch regelmatig pauzes moeten gaan nemen om te gaan eten. Nu en dan lukt het mij om die 9 kilometers , 15 kilometers te laten worden, 21 kilometers en om half 7 in de avond heb ik er al 25 kilometer op de teller staan. Nog 6 kilometer te gaan bij het bord Guipy. Een Selfie en terwijl ik dit doe hoor ik achter de bosjes iets wat op de Nederlandse taal lijkt. Daar kan ik vast even om wat drinken vragen om de laatste 2 uur te kunnen vervolgen.

Nu en ook dat is dus de Camino!

Dat onverwachtse..... Die dieptepunten, maar ook de hoogtepunten, die berg en het dal! Die traan en dan weer die lach! Toen ik het filmpje maakte van deze etappe, dacht ik dat ik de juiste muziek had gevonden. Ik had het filmpje helemaal klaar met de muziek erbij van Stef Bos en het nummer LAAT met het refrein:  "Verleg de grens, zoek de ruimte. Laat de waarheid in het midden. Laat de verte dichterbij en laat de vreemde binnen".

Ja, zo voelde ik mij. Zo onverwachts welkom in Guipy bij deze gezellige feestelijke motorbende. Nee echt, het drankje werd uiteindelijk een hele gezellige avond, met natuurlijk een biertje ( ikzelf 1,5 biertje maar hoor!) een opblaastent, complete maaltijd rond de klok van 9 uur in de avond, volle maan en kampvuur en vele verhalen.

En natuurlijk hoort bij dit kampvuur, de traditie van samen zingen in het Frans, Belgisch en Nederlands.  'Laat de vreemde binnen', ja dat deden Claus en Anja in hun 2e woning hier in Frankrijk in Guipy. En André stond gelijk op voor mij om alles voor mijn onverwachtse slaapplek te regelen. Dus ik heb uiteindelijk niet meer verder hoeven te lopen en stopte hier, na een moeilijke tocht van 26 kilometer, mijn etappe en werden alle tranen van deze dag weer een brede glimlach op mijn mond van oor tot oor!

Daarom opnieuw de film gemonteerd, met een hele andere muziek erbij..... Totaal anders door "Het leven is één groot feest"  te gaan gebruiken. Waardoor meer de nadruk weer wordt gelegd op de gekkigheid en onvoorspelbaarheid van deze dag!

In ieder geval lieten zij mij binnen en hielpen ze mij ontzettend hiermee op het juiste moment, zo op mijn weg naar Santiago!