ZOMBIE OP CAMINO

Na een nachtje weer op de grond te hebben geslapen, merk ik toch echt wel dat ik wat stijver ben bij opstaan. Nee, een warm bed ligt dan toch met lopen net iets comfortabeler. Wel weer heeft de tent het voordeel, dat ik met kleding en al naar bed ga, waardoor ik direct bij opstaan al klaar ben met alles! Het tanden poetsen wordt ook wel eens overgeslagenzoop deze camino.

Na het ontbijt verliet ik het mooie stekkie in Guipy! Ze hebben daar een leuk plekje gecreeerd samen,  Claus en Anja mogen terrecht trots hierop zijn! En natuurlijk ook zij krijgen een uitnodiging voor een feestje als ik uiteindelijk Santiago heb gehaald! Nu en feesten kunnen zij zeker! Wel nog even oefenen met het zingen dan!

Vandaag liep ik eerst de 6 kilometer vanaf Guipy, die ik eigenlijk dus gisteren op het programma had staan. Nu en achteraf ben ik nog meer blij dat ik in de opblaastent terrecht ben gekomen. Want wat was deze 6 kilometer zwaar!  Alleen maar klimmen, terwijl ik dacht dat deze route op maps.me was aangegeven als redelijk plat! Toen ik uiteindelijk door wind en regen in het dorpje Saint-Révérien aankwam in de pelgrimsherberg, welk in een oud postkantoor is en je met een code de sleutel zelf kan pakken om de deur te openen, wist ik zeker dat ik dit nooit meer had kunnen volbrengen gisteravond. 

Ik was nu bij opstaan vanmorgen fris en fruitig, tenminste dat dacht ik. Bij aankomst hier in de gemeenteherberg was ik kapot, gebroken, een wrak die nog net op haar benen kon staan. Nu snap ik waarom mijn zool aan één kant meer is afgesleten als aan de andere kant. Ik kwam half slepend met mijn voeten de berg op en was blij om bij te kunnen komen van de koude wind en regenspetters in deze herberg.

Ik schreef wat in het boek voor pelgrims en maakte daar mijn magnetronmaaltijd klaar die ik eigenlijk voor de avond ervoor had gereserveerd. Maar door de onverwachtse spagetti bolognaise bij Anja had ik nu een warme maaltijd voor deze dag onverwachts. En deze was zo heerlijk, ondanks dat hij al 24 uur in mijn tas ondertussen zat, zonfer koelkast. Ja voedselvergiftiging kan okk op de Camjno.

Toch moest ik verder.....nog 15 kilometers naar de eventuele volgende slaapplaats, waar Huberta het antwoordapparaat had ingesproken om te reserveren voor mij. Nu maar hopen dat ze thuis zijn en dit hebben gehoord!

Onderweg kwam ik maar liefst 3 waterputten tegen. Die ik natuurlijk tot wensput bombardeerde. Misschien doordat ik er geen geld in kon gooien, dat mijn wensen niet uit kwamen die dag!

Wat een tocht..... ik werd steeds minder fit onderweg. Kreeg last van mijn ogen, ditmaal niet door het huilen, maar door denk ik een vochtprobleem en uitputting. Ik werd steeds moeier onderweg, waardoor ik steeds langzamer ging. Ik dacht dat gisteren zwaar was, nu vandaag was het fysiek zwaar. Ik kreeg het ook steeds warmer onderweg. Koorts? Ik leek wel een wandelende zombie in dit verlaten gebied. Niemand kwam ik onderweg bijna tegen! 

Uiteindelijk rond 6 uur kwam ik toch aan in het dorpje Breuil, wat uit 5 huisjes bestaat. Op de muur stonden geschilderde schoenen en het bord 'Un pas à la fois'. 

Hoe toepasselijk! Ja ik was er toch gekomen 'un pas à la fois'! Stap voor stap!

En wat fijn dat ze mij daar ook verwachten! Een douche voor de vermoeide en koude spieren, een heerlijke maaltijd en mijn bed zocht ik gelijk op nadat ik mijn blog online had staan. Koorts! Nu ik was echt niet fit, waardoor om half 10 ik al in dromenland (of was het ijlen van de koorts) was beland. Stap voor stap...... nog ongeveer 36 kilometer te gaan voordat ik in Nevers ben. Stap voor stap, maar ook wel doorzetten zo op mijn weg naar Santiago!