HAASTIGE SPOED

Nog nooit was ik zo ver van huis geweest! Via Engeland, Schotland steeds verder over de zee. De Noordzee werd de Atlantische Oceaan en Timo riep dat dit het mooiste weer uit zijn leven was wat hij ooit had gezien! Grote ijsschotsen en bergen met daaronder de zee! Ik zei tegen hem dat dit wolken waren, echter Timo had gelijk. Op dat moment vlogen we over Groenland. Amerika kwam in zicht en ook NewYork lag onder onze voeten. Wat een avontuur, ik ging zelfs nog verder als Amerika. Egypte was tot nu toe mijn langste vliegreis en verste besteming geweest. Nu ging ik samen met manlief Ad en Kids, Timo en Micah, op oudjaarsdag richting Cuba, waar we na 10,5 uur vliegen een tussenlanding hadden op Varadero. Daar ging bijna het hele vliegtuig leeg en kwamen er weer nieuwe Nederlanders bij die weer terugnaar Nederland gingen. Na 1 uur stop gingen we aan het laatste stukje van onze reis beginnen. Opnieuw vond Micah het erg spannend en regelmatig pakte hij Ad zijn hand vast. En daar waren we dan!

Een lange reis die voorspoedig was verlopen, nadat we eerder die dag om 03.00 uur opstonden en om 03.30 uur, midden in de nacht, vertrokken met de auto en 3 koffers en 4 tassen handbagage richting q park Hoofddorp en daar de bus pakten naar Amsterdam Schiphol om 05.05 uur. Trouwens op Schiphol verbaasten Ad en ik ons over alle moderne technieken die er tegenwoordig zijn om in te checken en ook de koffers moest je zelf voortaan labelen en in een razendsnelle teleport zetten, zodat deze al in het vliegtuig stond, zelfs voordat wij bij de Mac Donald om 6.30 uur twee happy meals konden bestellen! 

Koffer in het vliegtuig, Happy Meal door kids verslonden en we konden verder met onze reis. We vlogen met Tui en na 14,5 uur vlucht en helemaal achterin op de laatste rij relaxte hebben gezeten, ik op de laatste rij en daarvoor Micah, Ad en Timo kan ik zeker Tui aanbevelen. Twee maaltijden, en opnieuw de kids frietjes en een leuk vakantieboek gehad. Om 4 uur Nederlandse tijd werden zelfs de olliebollen warm geserveerd. En de laatste 20 oliebollen waren voor diegene die het eerst achterin het vliegtuig was. Ruim 300 passagiers gingen in deze dreamliner Boeing echter 1 iemand was als eerste en jawel hoor dat was Timo!  Een goed verzorgde vlucht met vriendelijk personeel en ik vond dat we genoeg stoelruimte hadden. In ieder geval ik zeker......Ik hoefde zelfs niet meer in de stress te schieten dat ik een extra riem moest hebben om mezelf vast te snoeren in de vliegtuigstoel. Precies om 20.45 uur Nederlanse tijd landden we veilig in Mexico. 
Trouwens een ander voordeel van achterin het vliegtuig zitten is...dat je na de eerste klas als tweede mag boarden. En ook komen de koffers als eerste op de lopende band aan in Mexico. Ook daar ging het voorspoedig. Nadat we geland waren kwamen we met nog vele andere passagiers van andere vluchten aan in een grote hal waar we eerst door de douana moesten. Het leek wel de rijen van de Efteling! Vanaf hier nog 1 uur wachten enz. Echter gelukkig ging er net voor ons een magisch lintje open en konden wij zo met de korte route doorlopen. Niet iedereen van onze vlucht had dit geluk! De koffers hadden we dus na de douane ook snel en wij op weg als eerste van ons vliegtuig naar de controle van de bagage.  Op het formulier wat we in Mexico af moesten geven of we iets aan te geven hadden had ik alles met nee beantwoord, behalve een vraag met ja. In Nederland had ik alle documenten al in orde gemaakt rond de medicatie die ik bij mij had. Naast het ministerie van Volksgezondheid moest ik deze keer ook de stempel van het ministerie laten legaliseren bij de rechtbank in Den Bosch. Alleen dan mocht ik het land in, met medicatie. Toen Ad met de koffers werd gecontroleerd, werd bij de laatste koffer, die toevallig ook op kijn naam was ingechecked gevraagd of er tabak, sigaretten en drank in zat wat we aan moesten geven? Nee, zei Ad verbaast en ook ik zei nee....tenslotte hadden we de aan te geven bagage in onze handbagage en niet in die koffer waar hij om vroeg. En het formulier van de rechtbank vroegen ze ook nog niet! Later bedacht ik dat hij waarschijnlijk kon zien op de code op mijn koffer dat deze bij mij hoorde en dat via mijn paspoort de apostille was aangevraagd. Echter daar dacht ik toen nog niet aan. Gelukkig mochten we doorlopen, zonder dat de koffer open moest. Tenslotte wilden we op tijd in het hotel zijn om het Nederlandse Oud en Nieuw te gaan vieren. We konden doorlopen en 3 meter verder moesten we weer stil staan. Daar ging het gebeuren! 

Nadat ik het ingevulde formulier moest geven en hij zag dat ik YES in had gevuld, vroeg de douane wat ik bij mij had. Medication zei ik in het kort. Geleerd van Ad, niet te veel zeggen! Geen slapende honden wakker maken! En hij keek mij aan en toen zei hij dat ik alleen op een rode knop moest drukken en daarna verder lopen. Verderop door een boog lopend stonden 4 mensen op een rij mij aan te staren. Zou ik dan hier toch aangehouden worden en extra gefouilleerd worden enz.... Maar nee we mochten ze gewoon voorbij lopen, nu wij liepen dus heel, ja heel heeel, heeeeeel snel door! 
Wat een geluk, eerst de rij, toen de koffers en nu met een lading opium Mexico in. Dit alles zonder op onthoud!
 

Als eerste in de bus en daar een tijd toch moeten wachten op 5 andere stellen. Zaten zeker voor in het vliegtuig? Uiteindelijk konden we vertrekken richting Playa del Carmen. Na ongeveer een uur rijden waren we met drie stellen uit de bus aangekomen in Hotel Viva Wyndham Maya en hadden we nog 1,5 uur voordat het in Nederland Nieuwjaar werd. Timo was in de bus al in slaap gevallen. Hier in Mexico is het 6 uur vroeger als in Nederland. Daar we dus om 22.45 uur Nederlandse tijd in het hotel waren, was Timo helemaal uitgeblust. Micah kon ook net zijn ogen open houden maar was nog wel wakker. Ruim 20,5 uur was Timo wakker gebleven en nu legde hij het loodje. Verleden jaar was hij erg verdrietig dat hij het vuurwerk had gemist en hier moest hij nog zeker 7 uur wachten voordat het hier 12 uur middernacht is.
Dan maar wat laten slapen op de bank in de lobby, terwijl ik ons ging inchecken. En toen bleek maar weer....

Haastige spoed is zelden goed! 

Heenreis zat alles mee, goede vlucht, vriendelijk personeel, efteling rij gepasseerd, opiaten zo het land in, maar.....
geen Wimmer in het systeem van het hotel. Of toch wel,  bleek na een klein uurtje later, nadat twee mexicanen in de computer hadden gekeken. Echter dat gezeldschap Wimmer/Boom verwachten ze pas 4 januari. Het goede nieuws was, dat wij dit waren en dus wel bestonden, maar hoe het kon dat we er nu waren, dat was niet mogelijk in Mexico ! Vooral omdat onze geboekte kamer bezet was en deze niet meer voorhandig was. Tenminste wel, als ik 4 nachten zou betalen nu per direct met mijn creditcard, totdat zij het goede formulier hadden van Tui,waarop de juiste datum stond. 
De atum 4 januari was wel de datum dat we eerst zouden gaan, echter was een optie en met de definitieve boeking hebben we het op 31 december geboekt en zelfs nog twee dagen extra als eerder gepland stond. In deze verhitte discussie dat ik niet ging bij betalen en ik niet van plan was om naast Timo in de lobby te gaan slapen, rende ik opeens plotseling uit het gesprek naar Ad toe. Man verbaast achter de balie, maar Ad en ik in flinke omarming en daarna met Micah. HAPPY NEWYEAR!
Nu waarschijnlijk werkte dit toch wel op de man zijn gemoedsrust. We kregen na 1,5 uur lobbyen een kamer (upgrade) en wel 3318. Nu een upgrade was het zeker. Ik met Micah en 4 tassen, Ad met Timo op zijn nek op weg via 6 flinke stenen trappen verder richting onze kamer op de tweede verdieping. 

Mexicaanse tijd om 18.30 uur waren we in de kamer. Daar in de douche en toen met een slapende Timo naar het restaurant om iets te eten. Daar ook Micah opeens gevloerd door alles en ook hij lag letterlijk en figuurlijk met zijn neus in het eten. Zoveel lekkers stond er klaar voor alle gasten en ook de toetjes, nog nooit had ik zoveel lekkernijen gezien. Nu en ik heb heel wat gezien in mijn leven! Bord gevuld en mee genomen naar onze hotel kamer en daar de verschillende chocolade enz. in de koelkast gezet, mocht het zo zijn dat ze toch nog wakker werden. 

Mexico oudjaar hebben we uiteindelijk slapend afgesloten en om 12 uur precies werd ik even wakker van 1 minuut knallend vuurwerk. Ik denk dat het vuurwerk hier nog minder is als in Niemansland. 
Midden in de nacht werd Timo huilend wakker..... had hij weer het vuurwerk gemist! Van al het andere had hij sinds dat hij in de bus in slaap was gevallen niets meer meegekregen en ook had hij geen honger meer na al die patatjes al om 06.30 uur in de ochtend en ook nog als middageten in het vliegtuig en na die oliebollen race!