OPWEG MET VELE UITDAGINGEN

Na weer helemaal opgeladen te zijn, en nu de energiedrank eindelijk zijn werk begon te doen, reden we richting Shëngjin. Een klein dorpje, voornamelijk bestaand uit eetgelegenheden, gelegen aan een mooie boulevard direct aan het strand.

We aten heerlijk bij Leon, een Italiaans restaurant. Dit keer hadden we geluk: we konden onze auto direct op het parkeerterrein van het restaurant kwijt.

Ad nam hier zijn allereerste duik in de zee van Albanië.
En ik? Ik ging uitgebreid alle parasols fotograferen en filmen. Ja echt, zo interessant kunnen die dingen worden… zeker tijdens een zonsondergang!

We waren nog aan het nagenieten van de mooie zonsondergang in Shëngjin, de heerlijke huisgemaakte cheesecake van hotel RAMBUJE en het opnieuw uitgebreide ontbijtbuffet, toen we de volgendeochtend om 10 uur, bij alweer 29 graden, de auto instapten op weg naar Berat. We hadden heerlijk genoten van ons verblijf 2 nachten in het Rambuje hotel. Ooweg naar Berat. Daar zouden we één nachtje verblijven in het Anhel Hotel.

De route was uitgestippeld via de A1, waarvoor we 200 lekë moesten betalen om vijf kilometer over de tolweg te mogen rijden. Zouden voetgangers hier trouwens ook tol moeten betalen?
Ik hoor je al denken: “Voetgangers? Op de snelweg?”
Ja, echt! In Albanië is het blijkbaar heel normaal dat snelwegen worden overgestoken door voetgangers. De twee rijrichtingen van de A1 zijn weliswaar gescheiden door een vangrail, waardoor vee waarschijnlijk niet zo snel overstapt van de ene baan naar de andere. Maar voetgangers klimmen er gewoon overheen en vervolgen hun wandeling vrolijk aan de overkant.

Even later moeten we plots op de rem trappen.
FILE!
Voor ons staan auto’s stil op de snelweg. Langzaam trekt het verkeer weer op. En dan zijn we met stomheid geslagen: een hoogbejaarde oma, een zwangere vrouw én een kleuter van hooguit vier jaar oud lopen tussen de rijen auto's door, bedelend met uitgestoken handen langs de ramen. Gewoon midden op de snelweg!

We slaan af richting Durrës. Durrës (of Durrësi in het Albanees) is een van de oudste én belangrijkste steden van Albanië — een havenstad aan de Adriatische kust, ongeveer 30 km ten westen van Tirana. Vrachtwagens, touringcars, toeterende auto’s, onoverzichtelijke rotondes en fly-overs zorgen ervoor dat we het liefst meteen weer terug willen naar de rust van het binnenland. Wat een chaos!

Maar dit keer helpt Google Maps ons verrassend goed: de route leidt ons met de auto over een onmogelijk smal pad, wat ons een flinke klim in de hitte bespaart naar het Romeins Amfitheater van Durrës — het grootste amfitheater van de Balkan, gebouwd in de 2e eeuw na Christus.

Bijzonderheden: Ooit bood dit theater plaats aan zo’n 15.000 toeschouwers. Je ziet nog ondergrondse gangen, oude tribunes en een met mozaïek versierde kapel uit latere tijden.
En opnieuw betalen we geen entree, ditmaal dankzij de handige route van Google Maps.

We parkeren strak boven het amfitheater en worden ondertussen gepasseerd door hijgende toeristen, bezweet van hun klim omhoog. Wij dalen juist weer af – met de auto – over wat eigenlijk bedoeld was als voetpad (oeps). Onderaan staat de politie met zo’n rood-groen gekleurde pannenkoek op hun auto. Even vriendelijk zwaaien... en we mogen gelukkig gewoon doorrijden. 

Opnieuw hadden we geluk: we vonden een parkeerplekje op een privéterrein, vlakbij Bar Rozafa. Snel even een patatje gehaald en een toiletstop gedaan.

Dit was trouwens ook de plek waar de jongedame de flinke klodder mayonaise op haar broek kreeg — je weet wel, uit mijn eerder geschreven blog en step. 

Langs de monumenten maakten we nog een klein rondje, voordat we onze weg vervolgden richting Berat.

We pakten de SH4 vanaf Durrës richting Lushnjë, waar we, zoals eerder aan Tony beloofd, een stop zouden maken bij het Italiaanse restaurant La Bontà.

Daar ontmoetten we zijn vriend, maar werden vooral hartelijk ontvangen door zijn Albanees-Engels sprekende zus Ilda. Wat een warm welkom!

Een heerlijke ravioli en paccheri lieten onze smaakpapillen opnieuw dansen van geluk. En alsof dat nog niet genoeg was, maakte Andrea Nasto – een beroemde operazanger én de echtgenoot van Ilda – de Italiaanse beleving in Albanië helemaal compleet.

Deze operazanger legde speciaal voor ons zijn slagersmes neer om ons spontaan een indrukwekkende serenade te brengen. Wat een stem!

Ilda nodigde ons spontaan uit om na haar werk bij haar en Andrea thuis een borrel te komen drinken.

Maar ja, we moesten toch echt weer verder met onze reis, anders zouden we Berat niet meer op tijd bereiken.

Echter niet voordat we telefoonnummers hadden uitgewisseld en elkaar een warme knuffel hadden gegeven. Wat een ontmoeting! 

Met een volle buik vervolgden we onze route en plannen van die dag.

We worden opnieuw ingehaald op weg naar Berat. Een vrachtwagenchauffeur met een absurd lange trailer rijdt ons voorbij, op weg naar, zo lijkt het,  zijn bosje bloemen en gedenksteen bij de vangrail. Want ja, langs de weg zie je regelmatig gedenkplekken: stenen met foto’s erop, vaak bij gevaarlijke bochten of gedeukte vangrails.

Hoe verder we rijden, hoe meer het landschap verandert. Kassen verschijnen, maar niet van glas zoals wij gewend zijn. Hier zijn ze gemaakt van plastic zeil. Langs de kant van de weg ligt overtollig fruit en groente op hopen gegooid. Zou dat later die dag nog worden opgehaald door boeren om aan het vee te voeren? Waarschijnlijk komen de koeien, schapen, geiten en ezels hier gewoon zelf aan wandelen!

Zelfs de geur verandert. We ruiken olie. En ja hoor, even later doemen ze op in het landschap: tientallen jaknikkers. We zijn duidelijk aangekomen in een regio waar olie uit de grond wordt gehaald.

Toch blijft het vreemd: als hier zoveel olie wordt gewonnen, waarom is benzine in Albanië dan bijna net zo duur als in Nederland?

We naderen Berat, de stad van duizend ramen, en laten de jaknikkers en de oliegeur langzaam achter ons. En opnieuw stuurt Google Maps ons via een onmogelijk weg naar het hogerop gelegen Anhel hotel. 

Ja zowel Google Maps en Vodafone laten je soms hier behoorlijk in de steek, maar gelukkig staan daar tegenover de mooie spontane ontmoetingen die nu als blijvende contacten staan opgeslagen in mijn telefoonboek.