METERS WORDEN KILOMETERS

De officiële etappes op weg naar Santiago zijn vaak tussen de 21 en 24 kilometer lang.

Maar al voordat ik vertrok wist ik dat ik die afstanden niet iedere dag zou kunnen lopen. Door het ongeluk met de zipline heb ik een beperking aan mijn been gekregen. Eigenlijk had ik daarom vanaf het begin al besloten om kortere afstanden te lopen.

Toch blijkt de Camino onderweg altijd anders dan je vooraf bedenkt.

Soms lukt het om een korte etappe te doen van ongeveer 10 of 12 kilometer. Maar onderweg moet je natuurlijk ook maar net een slaapplek kunnen vinden. En omdat ik lange tijd niets vooraf had gereserveerd, moest ik soms verder lopen dan eigenlijk goed voor mij was.

Nu heb ik gelukkig tot aan Saint-Jean-Pied-de-Port verschillende overnachtingen geregeld. Dat geeft rust in mijn hoofd. Niet meer constant onderweg hoeven nadenken waar ik terechtkan voor de nacht.

In Saint-Jean-Pied-de-Port blijf ik straks ook een paar dagen om informatie te verzamelen over de Napoléonroute over de Pyreneeën richting Spanje. Want eerlijk gezegd vraag ik me serieus af hoe ik die tocht over de bergen ga volbrengen.

Gemiddeld loop ik nu ongeveer 11 tot 12 kilometer per dag. Maar er zijn ook dagen geweest dat ik noodgedwongen 16 kilometer liep. En zelfs een keer 21 kilometer toen ik verdwaald was geraakt.

En dat zijn hier geen simpele kilometers.

De paden zijn vaak zwaar. Modderig. Glad. Vol losse stenen. Steeds omhoog en omlaag. Kilometers hier voelen soms dubbel zo zwaar als thuis.

Als het vlak asfalt zou zijn zonder heuvels en dalen, dan zou ik thuis waarschijnlijk best weer 10 kilometer kunnen lopen. Dat doe ik op mijn huidige werk tenslotte ook regelmatig. Maar zelfs dan heb ik na een werkdag veel pijn in mijn benen.

Hier in Zuid-Frankrijk is alles nog moeilijker. 

Na ongeveer 10 kilometer merkte ik eerst dat mijn been vermoeid raakte. Nu ga ik al met een zeer been uit bed en de deur uit. Soms sleept het bijna over de grond. Mijn knie voelt stijf aan en 's nachts verkrampt mijn hele rechterbeen. Zonder hulp of steun uit een stoel of van de wc komen lukt ook vandaag vanaf Chez Sandra niet meer. 

Toch merk ik ook iets bijzonders.

Mijn lichaam lijkt langzaam een beetje te wennen aan het gewicht van de rugzak. Misschien doordat mijn rug sterker wordt. Misschien omdat ik simpelweg geen andere keuze heb.Onderweg ontdek je ook dat bijna iedere pelgrim ergens tegenaan loopt. Pijn, twijfel, vermoeidheid, angst of frustratie. De Camino is niet alleen een wandeling, maar ook voortdurend leren luisteren naar je lichaam.

En misschien is dat wel één van de moeilijkste lessen onderweg.

Accepteren dat willen en kunnen soms niet hetzelfde zijn.

Want mijn hoofd wil vaak verder dan mijn lichaam aankan.

En nu komt langzaam die volgende grote uitdaging dichterbij.

De Pyreneeën.

Lukt het mij straks wel om vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port die enorme berg over te steken? Meer dan 1000 meter klimmen richting Spanje?

De etappe naar Chez Sandra had een hoogteverschil van ongeveer 650 meter. En eerlijk… daar dacht ik soms echt dat ik bijna het loodje zou leggen. Mijn hartslag schoot boven de 150. Mijn benen brandden. Mijn ademhaling zat hoog. Iedere bocht leek opnieuw een muur omhoog.

En zo ook vandaag naar Gamia vanaf Chez Sandra. Het waren 11 kilometer, maar het huilen stond mij op een gegeven moment nader dan het lachen. 36 graden in de zon, mijn slepende been en de klim van 450 meter dat werd mij toch echt teveel. Gelukkig kon ik Sandra bellen. Ze haalde mij op waar ik stopte en zou mij Woensdag 27 mei in de ochtend terug brengen om daar vandaan de laatste 14 kilometers te gaan lopen. Dan ben ik in Saint Jean Pie de Port! Het lastste stukje van Frankrijk. Ik ben dan vanaf Amsterdam helemaal daar heen gelopen, ondanks mijn beperking eerder en nu opnieuw. 145 kilometer moest ik nog vanaf Mont-de-Marsan.  Het word uiteindelijk 160 kilometer vanaf Lourdes die ik liep als ik daar aan kom. 

En dus loop ik verder, nog 14 kilometer. 

Stap voor stap.

Misschien is dat uiteindelijk ook wat de Camino werkelijk is.

Niet weten of je het kunt… maar tóch doorgaan.