DE SLANG, DE GEIT EN EEN MOEILIJKE BESLISSING

Vandaag is het 1 juni. Mijn verjaardag!

Heel eerlijk? Ik had me deze dag anders voorgesteld. Ik had gehoopt verder op weg te zijn naar Santiago. Kilometer voor kilometer dichter bij mijn doel.

Maar soms beslist je lichaam anders dan je hoofd.
De afgelopen dagen heb ik geprobeerd mijn knie en been rust te geven. Vijf dagen lang heb ik gekoeld, mijn been omhoog gelegd en het zoveel mogelijk ontlast. Maar nog steeds doet het niet wat ik wil.
Een simpele drempel overstappen lukt nauwelijks. Als ik van het toilet opsta, trek ik soms bijna de deurpost mee uit het kozijn om overeind te komen. Vooral afdalen doet ontzettend veel pijn. En op de Camino kun je niet blijven dalingen vermijden.

Onderweg kwam ik een slang tegen. In veel culturen staat een slang voor verandering en het loslaten van wat niet meer gaat. Toen vond ik dat een bijzondere gedachte. Nu misschien nog wel meer.
Later hoorde ik een geit die hulp nodig had. Geiten staan bekend om hun doorzettingsvermogen. Ze vinden bijna altijd een weg omhoog, hoe moeilijk het terrein ook is.
Misschien waren die twee ontmoetingen wel symbolischer dan ik toen dacht.
Want juist nu moet ik accepteren dat doorzetten niet altijd betekent dat je verder loopt. Soms betekent doorzetten dat je verstandig genoeg bent om tijdelijk te stoppen.

Daarom heb ik besloten om naar huis te gaan.
Voor ongeveer 80 euro reis ik a.s 5 juni om 12.00 uur met de trein, de TGV en de stadsbus, van Saint-Jean-Pied-de-Port naar het vliegveld van Biarritz. Vandaar vlieg ik naar Brussel Charleroi. Vervolgens neem ik de FlixBus naar Antwerpen, waar Ad mij op 6 juni weer zal ophalen midden in de nacht om 02.09 uur. 

Maandag staat de dokter op mij te wachten en dinsdag de fysiotherapeut. Eerst moet duidelijk worden wat er precies met mijn knie aan de hand is. Zolang ik niet normaal kan lopen, heeft het weinig zin om mezelf verder de bergen in te sturen.

Dat voelt als een teleurstelling. Maar tegelijkertijd weet ik dat het de juiste beslissing is.
Het mooie is dat ik nog steeds vrij ben. Als de artsen goed nieuws hebben, als de klachten van voorbijgaande aard blijken te zijn en als ik weer verantwoord kan wandelen, dan ligt de Camino er nog steeds. Dan kan ik voor ongeveer hetzelfde bedrag weer terugkeren en verdergaan waar ik gebleven ben.

De Camino loopt niet weg.
Dus vier ik vandaag mijn verjaardag misschien anders dan gepland. Niet met een pelgrimspas vol nieuwe stempels, maar met de hoop dat er snel duidelijkheid komt.
Een dag rust. Een paar onderzoeken. En wie weet...

Wie weet lukt het nog.
Want deze Camino is nog niet voorbij. Soms vraagt de weg niet om een volgende stap vooruit, maar om een stap terug om later weer verder te kunnen gaan.
En dat is misschien wel de belangrijkste les van deze verjaardag. Soms is stoppen geen opgeven. Soms is stoppen de enige manier om straks weer verder te kunnen. 

In iedergeval ben ik tot Saint Jean Pied de Port gekomen vanaf Lourdes. 197 kilometer afgelegd,  vanaf 10 mei in Lourdes en daarna op de uitdagende etappes.

Stap voor Stap, om straks strompelend weer naar beneden te gaan om een verjaardagstaart te gaan scoren!