ZWERVER KRIJGT KOEKJES EN GELD

De afgelopen 4 weken worden de plastic potjes in mijn tas steeds lichter. Créme voor de voeten, zonnebrand, talkpoeder,tandpasta alles is bijna op. Dus mijn haren gaan er steeds wilder uitzien en ook mijn kleding gaan nu toch wel wat gebruiksporen vertonen. Tenslotte zit je steeds in het stof op de grond en zoals ik eerder op mijn handdoek ging zitten, zo zit ik nu zonder deze als ondergrond te gebruiken, in het gras of op de stenen grond. Gelukkig kan ik nog redelijk door het hebben van een douche iedere avond, mijzelf weer ruikbaar maken voor de omgeving. Kleding probeer ik als ik op tijd ben dan onder de douche mee te wassen met de restjes shampoo die dan erop valt vanaf mijn haren.

Ja en dat brengt mij dus op het volgende verhaal.....Vanaf Champillon ging ik via Epernay, wat bekend staat als de hoofdstad van de champagne, naar Moussy. Dit was ongeveer 10 kilometer lopen. Langs vele wijngaarden kwam ik uiteindelijk aan in het stadje en liep door de stad langs een heuvel. Opeens zag ik in de verte de M staan, dus tijd voor een milkshake dacht ik bij mezelf. Echter ernaast stond ook de Aldi. Nu dat is nog beter, want ik moet toch echt ook zorgen dat ik genoeg eten mee heb voor deze tocht van 30 kilometer naar Montmort. Dus ipv. naar de Mac, naar de Aldi. Bij het naar binnen gaan van de winkel, werd ik in een zachtjes onverstaanbaar frans aangesproken door de man die daar op een kartonnen doos zat bij de ingang. Ik zei vrolijk Bonjour terug en liep de winkel in.

Gelukkig ging er dit keer geen alarm af en kon ik ongestoord zoeken naar een heerlijke lunch. Bruin stokbrood, eindelijk, dus gelijk er maar 2 in geslagen. Cous Cous, salade, yoghurt alles voor maar 6 euro. Afrekenen en een plekje zoeken. Nu en aangezien ik toch al een zwerversbestaan heb, dan kan ik niets anders doen als er gezellig naast zitten, maar dan zonder handdoek en kartonnen doos. Ik stelde mezelf voor en vroeg of de man mee wilde eten. Nee, dat hoefde hij niet. Hij zat daar om eten te hebben voor zijn kinderen. Langzamer hand met het passeren van de mensen, bekeek ik alles eens van de andere kant. Zijn zachtjes gemoppel naar de mensen, leverde hem bijna niets op. Geen geld in het bakje en maar één keer kreeg hij wat van boodschappen.

Nu, daar ik een langzame eter ben kon ik dus maar intussen beter meehelpen. Bonjour, Bonjour, maar dan wel duidelijker verstaanbaar en de mensen direct aankijken, dat was mijn manier. En nog een keer deed ik de man eten aangebieden. Opnieuw hoefde hij niet, echter bij de derde keer viel hij de stokbrood smullend aan, zo belegd met de Paturain. Hij bood mij water aan, maar ook ik had dat nog genoeg. Zo zaten we zeker een half uur.

Mensen gaven ondertussen boodschappen aan de man met het naar buiten gaan van de winkel. En uiteindelijk was zijn rugzak vol, de lunch op en vouwde hij netjes de kartonnen doos op om weer naar huis te gaan. We namen afscheid en ik bleef nog even zitten om mijn fruit op te eten. En ja ondertussen kwamen ook de laatste mensen die ik eerder begroet had de winkel uit.

Koekjes werden mijn aangeboden en in mijn fruitbakje werd geld gedaan. Alles geweigerd en gezegd dat ik genoeg had. In ieder geval diepe respect voor de man. Hij doet het toch maar, zijn trots opzij zetten om toch eten te krijgen voor de kinderen.

Onderweg wordt ik in vele huizen gastvrij ontvangen, eet mee met vaak de plaatselijke bevolking. En ik kan je dit zeggen, sommige mensen hebben het erg arm. En als je mijn verhaal hebt gelezen.....wil je dan deze week eens de krant kopen of geld in het bakje doen bij iemand die het nodig heeft. En denk dan even aan mij, zo op zoek naar steeds eten en een slaapplaatsje.

In ieder geval heb ik een heerlijke lunch gehad zo op de grond bij de Aldi samen met deze man. En ik denk na deze nieuwe zwerverservaring, dat ik toch maar mijn kleding iets vaker gaat wassen!