LIMBURGSE VLAAI EN BIER

Vanmorgen, zaterdag 13 april 2019, al vroeg op pad. Nan sloot om kwart over 6 de deur van haar woning in Middelharnis achter zich dicht, opweg samen met Guus haar man naar Rotterdam Lombardijen.Daar aangekomen ging Guus weer terug richting Flakkee met de auto en Nan nam de trein van 07:05 uur naar Eindhoven,  waar we elkaar zouden ontmoeten. Ik kon nog uitslapen in vergelijking met Nan en arriveerde rond 8 uur op het station in Den Bosch. Ook Ad had de komende 5 dagen weer even het rijk alleen in Nieuwkuijk samen met de kids. In Eindhoven zou Nan in mijn trein instappen om samen verder te gaan naar Venlo, waar ons nieuwe Pieterpadavontuur weer deze week zou gaan starten. Zoals ik eerder hijgend van een perron naar ander perron moest rennen in Zwolle, zo zag ik om kwart voor 9 een geel object het perron over rennnend, vanaf het andere spoor. Nu Nan haar nieuwe Hema jas viel echt wel op! Ondanks dat haar trein vertraging had, was het toch nog goed gekomen, ze had haar aansluiting naar Venlo gehaald en ging naar mij op zoek.  

Ik had haar gebeld dat ik achterin het treinstelsel bovenin zat. Nan had al helemaal gelopen tot aan het einde, echter onderlangs, dus opnieuw weer terug bovenlangs. Geen vriendin te zien! Uiteindelijk was Nan weer voorin de lange trein beland net voor het station van  Helmond. Daar toch met behulp van 2 conducteurs mij gebeld om te vragen waar ik gebleven was! SPOORLOOS, was ik dus in een trein die toch echt reed.

Wat bleek, ik zat in het andere treinstel, dat aan die van Nan gekoppeld was. Dus Nan eruit in Helmond, weer over het perron snel van de ene wagon in het volgende treinstelsel. En ja, daar was het verloren schaap. Nan had denk ik al 1 km tussen de verschillende wagons en treinstellen afgelegd, en was dus blij om mij uiteindelijk te vinden zo vlak voor Venlo. Gelukkig dat ze haar gele jas aan had en zo opviel, want ik wist tenslotte wel dat ze in de goede trein zat, terwijl Nan toch wel even ging twijfelen.

Ook ik had een nieuwe jas aangeschaft, dit keer een winterjas Xplore, met veel ritsen en dubbele jas. Nu hier was ik wel blij mee, daar het min 3 graden was toen we vanochtend vertrokken en de maximale temperatuur van vandaag 7 graden was. Zelfs sneeuw kregen we onderweg, maar bij cafe de Grens, liggend in het grensgebied en aan het Pieterpad tussen Nederland en Duitsland warmden we ons heerlijk op aan de zelfgemaakte mosterd en goulashsoep. Een aanrader! 

Nog meer Pieterpadlopers ontmoeten wij, die deze 3 dagen een tryout ondergingen, zo halverwege het Pieterpad. Nu wij raden, na alweer 21 dagen op pad te zijn geweest, hun zeker aan om in Pieterburen te gaan beginnen. En mocht je de eerdere verhalen van ons niet hebben gevolgd, ze staan allemaal op deze site.

Deze dag ging het lopen heel gemakkelijk. Nan had volgens mij geen blaren en ik had dit keer een heerlijke lichte rugzak van 35 liter, zonder kampeerspullen op mijn rug dragend, voor 2 personen. Scheelt toch wel 40 liter gewicht op mijn rug.

 De stad Venlo is al heel wat eeuwen een internationale handelsstad en verkeersknooppunt. De Maas gaat hier over in  kleinere landriviertjes. Al snel na het station te hebben verlaten en lopend langs spoor, lieten wij Venlo achter ons. Langs de Onderste en Bovenste molen liepen we naar het hoogterras, met grind en kleilagen die gevormd zijn door de rivier de Rijn. Op weg naar het dorpje Tegelen, door een bosrijk gebied, staken we de snelweg A74 over, waar rechts Nederland begon. Lopend door dit Duits en dan weer opeens Nederlands grondgebied, kwamen we langs het voormalige Trapistenklooster en kwamen we diverse beelden tegen van Jezus aan het kruis.  Door de velden met pasgeboren lammetjes, langs schattige kleine harige mini koeien vervolgden we onze weg. Op de grens lopend bij het Brachterwald was zeker een ervaring. Het lager gelegen Nederland aan de rechterkant en het hogergelegen Duitsland aan je linkerkant. En dan een klein paadje ertussen wat stukje Niemansland is. Viel je of gleed je uit, nu dan kwam je Nederland wel met heel veel obstakels als takken ,klei enz. binnen. Gelukkig was de grond kurk droog, want als er grote plassen hadden gelegen was het toch wel anders om te lopen. Je had dan niet gezien als je mis had gestapt, maar wel de gevolgen daarvan ondervonden. Een tocht van 23 km liepen wij vandaag van Venlo naar Swalmen moeiteloos. Het dorpje Swalmen binnenkomend langs de snelstromende zijrivier van de Maas was zeker de moeite waard. Een gebied, waar ook ijsvogels voorkomen en andere trekvogels. Een aparte lucht drong door in onze neuzen,  toen we in het dorpje zelf waren. Even konden we niet thuisbrengen wat we roken. Maar net voor ons slaapadresje bij de gastvrije familie van der Horst zagen we de moutfabriek staan. Limburgse vlaaien en Limburgs bier, het gaat vast goed komen met ons deze 5 dagen in Limburg op weg naar ons eindpunt. Van Venlo naar Maastricht een tocht van 120 km. te voet langs vele cafe's en brouwerij's, dat gaan we vast wel overleven deze komende dagen met elkaar. Dus nu opweg naar het cafe in Swalmen!