SAMEN

Ik ben eindelijk daar… in Saint-Jean-Pied-de-Port. Na 12 kilometer lopen vandaag voelde het alsof mijn been meer achter mij aansleepte dan echt meeliep. Ik was moe. Niet gewoon moe, maar diep moe. Zo moe dat iedere meter voelde alsof mijn lichaam en hoofd onderweg steeds opnieuw overleg moesten voeren of we nog verder zouden gaan na deze etappe
En ondanks dat het zwaar was,  toch kwam ik er.

De poort van Saint Jacques liep ik niet alleen door.
Ik liep hem samen door met jou, Ad. Via videobellen. Want zonder jouw steun en vertrouwen was ik hier niet gekomen. Net als in 2019 stond je achter mijn plan om verder te lopen. Je gaf mij opnieuw de vrijheid om te gaan. Niet door alles op te lossen, maar door te geloven dat ik het kon. Stap voor stap. Meter voor meter.

Deze Camino voelt anders dan toen. Onderweg ben ik er steeds meer achter gekomen dat mijn been niet sterker wordt van het lopen. Juist nog pijnlijker. Mijn lichaam kan eigenlijk nét niet aan wat mijn hoofd zo graag wil.

Natuurlijk hield ik rekening met kortere afstanden, maar waar ik geen rekening mee hield waren de slechte paden. De modder, losse stenen, steile afdalingen en klimmen. Juist dat maakt iedere kilometer zoveel zwaarder wanneer mijn been toch blijvend beschadigd is.

Toch brengen juist die moeilijke stukken ook bijzondere ontmoetingen.
In het dorpje Saint-Jean-le-Vieux stond ik huilend naast een wegwijsbord waarop stond dat het nog 4 kilometer was naar deze eindbestemming. Ik was op. Echt op. Daar sprak Bénédicte mij aan, een andere pelgrim. Ze zag mijn tranen en besloot een stuk met mij mee te lopen. Even later zaten we samen op een terrasje met een drankje en een goed gesprek. Zo bijzonder hoe iemand die je nog niet kent toch even precies op het juiste moment op je pad kan verschijnen.

Vanmorgen ( ondertussen ben ik al een dag hier in Saint Jean Pied de Poort) stuurde ze mij alweer een filmpje en foto. Zij is inmiddels begonnen aan de volgende zware etappe richting Roncesvalles in Spanje. Klimmen, naar een hoogte van ruim 1400 meter en dalen door de Pyreneeën. Een korte ontmoeting onderweg… maar toch verbonden gebleven.
Ook vlak voor de poort had ik nog zo’n mooi moment. Samen met een Nederlandse pelgrim zat ik op een muurtje uit te rusten voordat ik de laatste 500 meter omhoog moest klimmen. Hij vertelde over het witte konijn dat aan zijn tas hing. Ik vertelde over meters en kilometers. Over hoe mijn wereld onderweg soms niet groter is dan de volgende stap. Hij noemde mij een geestverwant. Omdat hij iets herkende in mijn verhaal.

En onderweg waren daar opnieuw mijn stille reisgenoten.
De vlinders.
De slak, die ook vandaag weer opdook alsof hij mij eraan wilde herinneren dat langzaam ook vooruitgaan is.
En hoog boven mij zweefde opnieuw die prachtige roofvogel.
Nee, ik voelde mij niet zo licht als één van zijn veren. Maar wel vrij. Vrij als een vogel.
Want wat is het bijzonder om dit te mogen doen. Met of zonder handicap. Niet ondanks wie ik ben, maar juist samen mét wie ik ben.
En zo liep ik uiteindelijk door de poort van Saint-Jean-Pied-de-Port. Lopend vanaf Amsterdam, door België en nu ook heel Frankrijk afgerond. Tenminste als ik boven op de laatste berg van 1400 meter sta, een klim nog van ruim 15 kilometer. 

En dan opnieuw iets onverwachts. Een Franse man bij de Poort die mij vastpakt en aanspreekt in het Frans. Ik begrijp eat hij zegt, ook al vertaald de vrouw die bij hem is alles in het Engels. Hij bid voor mij, met mij om opnieuw genezing, bescherming en kracht. Waarom? Dat vraag ik mij allang niet meer af! Samen stonden we daar, elkaar vasthoudend, omarmend en een dikke kus daarna. Wat een mooi moment om juust dit daar te mogen ontvangen. Die knipoog vanaf de hemel naar ons SAMEN!

Saint Jean Pied De Port, nu even geen eindstreep, maar even een rustoord. 
De komende dagen wil ik herstellen. Zwemmen in mijn ondergoed. Niets moeten. Geen kilometers tellen. Geen route volgen. Geen druk.
Gewoon even bestaan.