RUSTIG AAN

Soms, terwijl ik al schuifelend met mijn rugzak over de paden loop, komen er ineens gedachten boven die ik lang niet heb aangeraakt. Alsof mijn tempo iets openzet in mijn hoofd. Dingen uit vroeger, zoals mijn tijd op de middelbare school. Herrineringen, waarvan ik dacht dat ze ver weg lagen, komen hier ineens verrassend dichtbij.

Ik denk dan tijdens het wandelen spontaan: " had ik maar een talenpakket gekozen. Of zo’n PRET-pakket met Engels, Frans, Duits, geschiedenis en aardrijkskunde. Niet alleen die reeks van exacte vakken zoals wiskunde, natuurkunde, scheikunde en handelskennis. Biologie komt nu nog wel van pas zo onderweg.  Maar al die formules en berekeningen… die helpen me hier onderweg niet echt verder. Nee, dan had ik toch ook meer aan Aardrijkskunde gehad, relëfkaarten en de atlas voor bij al mijn reizen."

Wat ik juist nu merk, is hoe waardevol talen zijn. En geschiedenis. En het begrijpen van landen, mensen, achtergronden en plekken. Het had me misschien makkelijker laten verbinden met alles wat ik onderweg tegenkom.

Maar in plaats daarvan leer ik het nu al lopend. In gesprekken met mensen, in bordjes langs de weg, in losse woorden die ik oppik in dorpen waar ik doorheen trek.

En soms fantaseer ik zo onderweg hoe het zou zijn geweest als ik dat allemaal wel al op school had meegekregen. Niet gehaast, niet tussendoor, maar echt langzaam, zoals ik nu probeer te gaan leven.

En dat is misschien wel de grootste les van deze weg: haast helpt me nergens. En zeker mij niet met mijn ADHD. 

Het gaat eigenlijk best goed onderweg. Ik heb inmiddels al vijf overnachtingen in het Frans zelf kunnen boeken, gewoon door zelf te bellen. Iets wat eerst spannend voelde, maar stap voor stap lukt het nu wel.

En juist in die telefoongesprekken gebeurt er iets bijzonders. Woorden komen terug. Niet allemaal, niet vloeiend, maar herkenbaar. Alsof ergens in mijn hoofd een laatje open gaat dat ik lang niet heb gebruikt.

Soms begrijp ik zelfs meer van het Frans om me heen dan ik had verwacht. Niet alles, maar genoeg om te voelen waar het over gaat. En dat geeft vertrouwen en een trots gevoel.  Niet omdat ik alles kan, maar omdat ik merk dat het terug komt terwijl ik onderweg ben. Alleen wel jammer is dan dat ik ongeveer 150 kilometer loop in Frankrijk om daarna de Franse taal om te moeten ruilen voor de Spaanse taal. Maar ook daar heb ik aan gedacht. In de 16 kilo backpack zit een klein Spaans woordenboekje. Om straks onderweg te gaan leren!

Vandaag tijdens de etappe van Saint-Pé-de Bigorre naar Bétharram zat er ook iets extra’s in die onthaasting. Ik heb bij deze blog een nummer van Thomas Acda als achtergrond voor mijn film gekozen. Het nummer 'Door de haast' heeft veel raakvlakken met mij en mijn ADHD.  Juist daarom besloot ik deze dag om rustig aan te gaan doen. Wel even doorlopen in het begin omdat ik nog even een bezoek wilde brengen aan de grot van Bérterram. 

Ik hoefde nergens heen, ik had de regie over alles wat ik die dag wilde gaan doen toch? En dat gevoel alleen al maakte dat ik echt kon kijken in plaats van alleen maar voorbijgaan.

En zelfs daarna stopte het niet. In plaats van direct bij mijn eindpunt het klooster Notre Dame in Bétharram mijn blogs te gaan schrijven, ben ik nog gewoon vijf kilometer extra gaan wandelen. Niet omdat het moest, maar omdat ik kon. Op mijn eigen tempo, zonder druk, zonder haast. En juist daar, in dat rustige doorstappen, voelde ik weer hoe weinig er eigenlijk nodig is om een dag compleet te maken. De stevige klim langs de Kruisweg van Jezus was daar zeker de moeite waard. En ongemerkt liep ik al een deel van de route die nog moest gaan komen. 

Misschien is dat precies wat deze reis mij steeds opnieuw laat zien: zodra ik niet meer jaag, maar gewoon loop, op mijn eigen tempo, dan gaat er juist meer open. Dingen die ik kwijt dacht te zijn, woorden, herinneringen, vertrouwen… ze komen niet terug door harder te rennen, maar door langzamer te gaan. Nu en op mijn slakkentempo lukt dat zeker!