SLANG OP WEG

Ik ben weer vertrokken vanaf het dorpje L'Hôpital-Saint-Blaise. Al snel liep ik opnieuw in de felle zon. De drie andere pelgrims waren al om zes uur uit bed gegaan. Ik snap dat nooit zo goed: zo vroeg opstaan om uiteindelijk pas om half acht te vertrekken. Zelf kwam ik pas om zeven uur mijn bed uit. Het was een onrustige nacht geweest op de pelgrimskamer, waar vier stapelbedden stonden. En wat een gesnurk en gerochel. Gelukkig sliepen we er maar met z’n vieren, waardoor ik na mijn late aankomst nog een plek op een onderste bed had gekregen in plaats van bovenin. Anders was ik gisteravond echt niet meer omhoog geklommen.

Mijn was hing nog buiten te drogen in de eerste zonnestralen. Na het ontbijt goot ik ook de overgebleven soep nog over in mijn plastic beker voor onderweg. Uiteindelijk vertrok ik pas rond kwart over negen om mijn pad weer te vervolgen.

Ik merk steeds meer dat mijn knie instabiel is. Mijn achillespees is behoorlijk dik geworden en er zit ondertussen veel vocht in mijn voet. Kleine etappes lopen de komende week en ergens een rustdag nemen, dat is eigenlijk echt nodig. Daarom doe ik het vandaag rustig aan.

Ik volg de grote asfaltweg, zoals mij was aangeraden, omdat de officiële etappe van vandaag nóg slechter begaanbaar zou zijn dan die laatste zware vijf kilometer van gisteren. Het blijft me verbazen hoe lang het duurt voordat de grond hier opdroogt. Al dat smeltwater van de sneeuw maakt de paden nog steeds haast onbegaanbaar.

Gelukkig valt de drukte van auto’s nog mee, maar het blijft oppassen. Ik loop tegen het verkeer in, zonder voetpad, terwijl de auto’s met tachtig kilometer per uur langs me razen. Iedere stap vraagt aandacht.Ik zweet zo ontzettend. Het zweet straalt over mijn gezicht, loopt langs mijn lijf en druipt van mijn neus. Met mijn lippen probeer ik zelfs nog een druppeltje op te vangen. Zo’n dorst alweer.

Ondanks dat ik vanochtend mijn kleding buiten had gehangen, was alles nog steeds niet helemaal droog. Onderweg ben ik daarom tijdens een pauze op een atletiekbaan gaan zitten. Daar heb ik mijn inmiddels door de zon verwarmde soep opgegeten en opnieuw mijn kleding laten drogen. Of het veel zin heeft weet ik eigenlijk niet, want de kleding die ik draag is ondertussen alweer drijfnat van alle inspanning.

Zo heet, zo heet… Het enige moment dat ik even koele lucht voel, is wanneer er een auto met tachtig kilometer per uur langs me heen raast. Dan is er heel even zo’n korte verademing van wind. Maar dat betekent ook meteen goed opletten, want ik loop langs de weg en het verkeer blijft voorbij denderen. En dan, opeens, heel onverwacht, uit het gras langs de weg… een grote slang. Geen tijd om te filmen, dat was veel te gevaarlijk. Ik heb op afstand snel een foto gemaakt. Oeps… daar liep ik dan met een korte broek.

Gelukkig liep ik op de asfaltweg en niet in het smalle grasstrookje erlangs, waar ik anders met mijn stokken had staan prikken. Dat had zomaar anders kunnen aflopen!

Later, nadat ik die foto online had gedeeld , kreeg ik van twee vriendinnen Linda en Leslie meteen de spirituele betekenis van een slang doorgestuurd. Alsof er altijd wel weer een diepere laag onder zo’n moment zit. Hier zal ik morgen op mijn rustdag eens verder in gaan verdiepen en een verhaal over gaan schrijven. 

Onderweg, lopend langs de autoweg, hoor ik ineens een soort geblaat tussen de bosjes en uit een diep ravijn. Een dier in nood. En natuurlijk kan ik dan niet gewoon doorlopen, dus ik stap even van het pad af om te kijken wat er aan de hand is.

Maar ik ben niet de enige. Ook een fietser die onderweg is naar Santiago uit de Verenigde Staten hoort het vreselijke geschreeuw van het dier. Hij twijfelt geen moment, springt op zijn fiets en rijdt naar de boerderij boven aan de weg. Daar vertelt hij dat er een dier in nood is.

Soms zijn het niet alleen wij die hulp nodig hebben onderweg, maar kom je ook situaties tegen waarin jij zelf even de schakel bent om hulp verder te brengen.Na de slang en de geit te hebben gezien op mijn pad liep ik verder naar mijn volgende bestemming: Chez Naty, een plek waar ik twee nachten kon slapen. Vandaag stond er 12 kilometer op de teller. Minder kilometers dan andere dagen, mijn tas wat lichter en het pad iets beter, maar toch voelde het nog steeds zwaar.

Ik merkte dat ik echt aan rust toe was. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Zo onderweg naar Santiago begint alles soms te wegen: de stappen, de indrukken, de pijn, maar ook alles wat je ziet en meemaakt. Een pauze voelde meer dan welkom.