WE KUNNEN HET AAN

Na een goede nachtrust (voor mij doen ook lang doorgeslapen) en een stevig ontbijt bij VOF Bettie en Jan in Tiel werd het tijd om weer de wandelschoenen aan te trekken. Wat extra pleisters en wandelwol op de twee voeten was wel nodig, daar er toch meer blaren waren bijgekomen tijdens onze wandeling gisteren over de schuine paden en dijken langs de Waal. Nee, het was geen makkelijke tocht geweest. Paden waren opeens door prikkeldraad versperd, dus ook onze behendigheid wordt steeds getoetst onderweg.

Vanmorgen begon ik dus vol energie aan een nieuwe wandeltocht. Natuurlijk startend met het filmpje maken van ons vertrek.... Oeps en dat ging dus na 30 meter na de start al direct mis. Op de stoep gleed ik uit en viel voorover. Met de camera nog steeds aan en in mijn hand viel ik op de grond. Daarbij schaafde ik mijn hand, elleboog en knie, tot bloedens toe. Ik voelde de pijn scherp, maar natuurlijk mijn vastberadenheid weerhield mij ervan op te geven. Niet terug gaan naar Bettie en Jan, maar doorlopen. Tenslotte hadden we nog 9 kilometer voor de boeg. Vallen en opstaan!

Nan hielp mij omhoog, wat bloed van de vingers aflikken en verder stappen. Nan zou deze dag de filmpjes maken. Ik mocht niet meer dit van haar doen tijdens het lopen!

We kunnen het aan!

Ja, wel door onderweg soms een extra pleister plakken toen er op de hiel ook een blaar kwam. Zal dit weer een Kloosterpad herhaling worden. Toen had ik ook op de eerste dag al blaren! Daarnaast een uur heerlijk lunchen bij de Prince Heerlijkheid zorgde weer voor enige energie. 

Het was een uitdaging deze dag!

Niet alleen voor ons maar ook voor de twee vrijwilligsters uit Geldermalsen die we onderweg tegenkwamen en mee aan de praat raakten. We liepen langs een loods met ramen waar vele mozaïektafarelen lagen die van glas werden gemaakt. De twee vrouwen waren omringd door duizende glazen steentjes en kralen in allerlei kleuren en vormen. Met kit en het geschetste voorbeeld van de kunstenares van het werk deden de twee vrouwen het echte werk!

Vanuit alle fruit- en groente Corsoverenigingen uit de omgeving werd aan dit kunstwerk mee geholpen. Ook de nieuwe vluchtelingen die hielpen afgelopen maanden mee. Toch zagen wij alleen de twee dames hier hard aan het werk. Verder was er niemand te zien!

Wat een gepuzzel en wat is dit een klus. Ze waren al vanaf januari bezig met dit project. Uren werd er ingestoken door deze twee dames. Niet alleen in deze mozaïeksteentjes stopten zij hun energie, maar ook brachten zij veel tijd door in de loods in Geldermalsen, waar de praalwagens worden gemaakt voor het komende Groent- en Fruitcorso op 21 september dit jaar. Vorig jaar werd Geldermalsen helaas tot tweede uitgeroepen. 

De vrijwilligers van het Corso in Tiel vormen het hart en de ziel van dit jaarlijkse evenement. Zonder hun toewijding, creativiteit, en harde werk zou het Fruitcorso niet de kleurrijke en levendige viering zijn die het elk jaar weer is.

Zo ook de kunstwerken met de glazen steentjes welke straks schitteren in het licht op glazen platen midden in het centrum van Tiel.

De twee vrouwen uit Geldermalsen kunnen het in ieder geval aan! Zij staan deze dag als enige te werken aan een opdracht die onmogelijk lijkt te zijn. Te veel kit, te weinig steentjes, meer de rand opvullen, meten, passen en opnieuw plakken. Ze blijven elke dag uren doorgaan! Ze kunnen het aan! Voor mij zijn zij pas de echte kunstenaars!