KERS OP DE TAART

Na dagen van wandelen door de prachtige Betuwe, met blaren als stille metgezellen, leek de regen de route een nieuwe uitdaging te geven. De vele druppels maakten dat mijn brilleglazen soms het zicht ontnam.  Zonder kapachon op liep ik door de regen, want anders zouden de glazen ook nog gaan beslaan. En opnieuw gaan vallen dat moet echt voorkomen worden! Toch heeft de regen ook een bijkomstig voordeel. Mijn kleding is weer schoon gespoeld en kan weer drie dagen er tegen aan. Scheelt weer een wasje doen op de camping. 

We liepen langs de weg, baande langs de boomgaarden, die ondanks het sombere weer toch een bepaalde charme behielden. En opnieuw werden we geweerd onderweg. Een dichte poort over het pad en een bord met daarop Verboden Toegang voor onbevoegden en artikel......

Twee slakken in de regen, opnieuw geweerd! Dat zie je toch echt veel hier in Gelderland! Zeker in de Betuwe, waar kersen, aardbeien en appels natuurlijk zonder gaten erin verkocht worden aan de kant van het erf of op de openbare weg.

Dus iets sneller als de afgelopen dagen gleden we slijmerig en stiekem over het klompenpad en de camping, om niet opnieuw terug te moeten gaan lopen om extra kilometers te gaan lopen. Tenslotte vinden slakken overal hun weg door heen!

Toen we eindelijk Geldermalsen bereikten kochten we twee fleecedekens. Nan dacht dat we deze hard nodig zouden gaan hebben deze avond in onze trekkershutje op de camping Betuwestrand. Regen, regen en nog eens regen. Koud en met natte kleding kwamen we aan bij de Baristabar Zoetig.  Daar voelde het alsof ik een schatkamer binnenstapte. De geur van versgebakken appeltaart begroette me aan de deur, en het vriendelijke ontvangst van Nienke omarmde mijn doorweekte kleren.

Ik bestelde een stuk van hun zelfgemaakte appeltaart en nam plaats bij het raam, waar ik de regen zag dansen op de straat. Naast ons een echtpaar dat ook daar even gezellig schuilde voor de regen. Op de grond lag Tommie de Coronahond (honden die gedumpt worden door hun vorige baas, na overgaan van Corona) die net als ons zeiknat was. Zij pasten op het huis en B&B van hun dochter. Nu kies ik toch voor VOF om te overnachten want de prijs van 1 nacht B&B staat gelijk voor 4 nachten bij VOF met twee personen. En tenslotte hebben we nu nog wat budget over om hier bij Nienke droog te kunnen eten. Tommie was ook blij net ons. De slijmerige tong van Tommie wist ons te vinden en ook hierdoor werden wij op onze tocht weer schoon gewassen. 

De appeltaart was meer dan heerlijk; het was de kers op de taart van mijn inspanningen. De zoete smaak van de appel en beetje kaneel, de knapperige korst, het was een beloning voor de dagen van doorzettingsvermogen en pijn. daarnaast was dit ook mijn eerste snoeperij van deze dagen, die wat extra calorieën kan gaan bezorgen. Nee, ik denk dat door alle inspanning toch wel wat vetrolletjes zijn verdwenen deze tocht.

Elke hap bracht een glimlach op mijn gezicht, ondanks de zeurende pijn van de blaren aan mijn voeten. Na een dik uur ging de regendruppels over in miezerige regen. Dus ook nog  maar een lekker broodje geitenkaas nemen en mijn blog schrijven.

Na de rustpauze in de lunchroom besloten we om het laatste stukje van onze tocht met de bus af te leggen. 

De blaren en de beperkte afwikkeling en stroefheid van mijn voet hadden hun tol geëist en ik wist dat ik verstandig moest zijn om geen verdere schade aan mijn voeten toe te brengen. Een etappe minder ver gaan lopen, zodat we morgen in de zon weer fris en fruitig zijn. Bij Nan sta ik gelijk wat hoger op de ladder! Ze vindt dit het toppunt van verstandigheid!

Terwijl ik in de bus zat richting de camping in Beesd en de Betuwse landschappen aan me voorbij zag trekken, voelde ik een diepe tevredenheid. Het waren niet alleen de fysieke prestaties die telden, maar ook de kleine momenten van genot en rust, zoals het genieten van die perfecte appeltaart en het onderweg zijn met Nan en de verhalen van de mensen die we daarbij ontmoeten.

Ook de buschauffeur van de buurtbus raakte met ons in gesprek. Ook hij was een wandelfanaat en wist wat blaren konden terweeg brengen. De bushalte werd door hem verplaatst naar de poort van de camping, waardoor we zonder moeite huppelend de camping op konden lopen met al onze extra boodschappen van de supermarkt voor het avond eten en ontbijt morgen in onze trekkershut. 

De dagen van wandelen onder de hete zon en regen, het trotseren van de elementen en het omgaan met blaren hadden hun beloning gebracht.

En die beloning, een moment van puur geluk in een gezellige lunchroom met een stuk verrukkelijke appeltaart, was de ware kers op de taart van mijn avontuurlijke reis door de Betuwe.

Hoewel, die kersen die wij onderweg met ons mee zeulden op onze tocht bij de Waal, ook heerlijk smaakten!