BEELDEND LANDSCHAP MET SLAK

Stel je een weelderig bos voor, waar wilgen, populieren en elzen hun wortels diep in de vochtige grond hebben geslagen. Het bladerdak boven je filtert het zonlicht, waardoor er een mystieke gloed over de bosvloer valt. Hier en daar glinstert het water tussen de bomen, een herinnering aan de recente overstromingen die het landschap hebben vormgegeven. 

Vogels zoals de ganzen, ooievaars, waterhoentjes en witte en zilveren reigers vliegen regelmatig door de lucht, terwijl kikkers en insecten zich een weg banen door het dichte groen. Vlinders fladderen met je mee van distels naar de wilde orchideeën die aan de randen van dit ooibos groeien. Het natte gras onder onze voeten, ditmaal van de regenbuien van gisteravond toen we heerlijk aan het eten waren op de camping en daarna nog hoorden vallen in ons twee persoonsbed bij Lies en hond Pip.  Het gras, waar koeien en paarden vrij kunnen grazen en zich regelmatig naar de oever bewegen om daar van het water te gaan drinken.

En tussen dit alles vind je ook nog twee slakken, die zich moeizaam voortbewegen met hun huisje door dit landschap hier tussen Maas en Waal. Zich regelmatig hun huisje van hun rug af doen om als naaktslak te kunnen gaan genieten van de kersen en tomaten onderweg. 

Zie je het voor je?

Nan en ik nemen deze dagen op ons tempo onze omgeving waar. Wandelen zorgt bij mij ervoor dat ik de rust ervaar waar ik als ADHD-er altijd naar op zoek ben. Maar ook Nan ervaart dit zo en geniet van de ontmoetingen en natuur onderweg. Ook zij had dit ontzettend gemist.

Hoe heerlijk is het dan dat ons tempo ook zo langzaam gaat, zodat we extra lang de rust in de natuur en in ons zelf kunnen vinden. Opvallend is dan het contrast dat de vele fietsers in hoog tempo fietsen over de dijken, maar wandelaars langs de rivier over het klompenpad langs dit ooibos op één hand te tellen zijn.  

Een ooibos is een fascinerend type bos dat langs rivieroevers te vinden is, waar de natuur zich voortdurend aanpast aan de ritmische bewegingen van het water. Dit gebied wordt regelmatig overstroomd door de rivier, wat zorgt voor een dynamisch en vruchtbaar landschap. De bodem is rijk aan voedingsstoffen, dankzij de afzetting van slib tijdens de overstromingen. Dit bevordert een dichte vegetatie van struiken en kruiden, die een thuis bieden aan een grote verscheidenheid dus aan dieren. Het ooibos werkt ook als een natuurlijke buffer tegen overstromingen, doordat het overtollig water opvangt en zo helpt om overstromingsrisico’s stroomafwaarts te verminderen. Daarnaast verbetert het de waterkwaliteit door bezinksel en verontreinigingen vast te houden.

Tijdens onze wandelingen zie je hoe hoog het water de afgelopen maanden heeft gestaan zowel bij de Maas als bij de Waal. Dit zie je aan houtjes en andere stukjes van plantafval die als een lijn hoger aftekent in de aarde onder onze voeten.  Ook hadden de veerpontjes tot vorige week hierdoor niet de oversteek kunnen maken naar de oever aan de andere kant van de rivier. De aanlegplaatsen van de veerpontjes stonden geheel onder water door de hoge waterstand.  Dit maakt het lastig of zelfs onmogelijk voor passagiers om in- en uit te stappen.

Ook slakken hebben hier de hinder van ondervonden.  Alleen de grote veerboot bij Wamel zou de oversteek deze week maken naar de oever van Tiel, dus met onze blaren als extra opstakel bewogen wij ons verder langzaam langs het ooibos en de oevers vanaf Heerewaarden naar Dreumel en Wamel door het natuurgebied, waar alleen de schepen op water ons passeerden. 

Veerpontjes zijn dus een essentieel onderdeel van de infrastructuur langs rivieren zoals hier bij de Waal en de Maas.  Deze pontjes zorgen voor een vitale verbinding tussen verschillende dorpen en steden aan weerszijden van de rivieren, en hebben een rijke geschiedenis die teruggaat tot ver voor de aanleg van bruggen en tunnels.

Daarnaast maakt het voor ons mogelijk om de oversteek te gaan maken, anders hadden we toch echt weer terug moeten gaan lopen naar de brug van Zaltbommel om daar de oversteek te maken om naar Utrecht te gaan lopen. Echter zo vele dagen langs de rivier lopend, hadden Nan en ik nog niet eerder gedaan tijdens al onze wandelingen. Ja, wel uren langs het Amsterdams Rijn kanaal tijdens het Pieterpad en over het zand op het randje van Nederland tijdens onze wandelingen over het kustpad. 

Mijn eigen route dit keer is opnieuw zeker de moeite waard. Met rust in het hoofd, maar wel met de nodige pijn in mijn lijf vervolg ik mijn weg hier op slakkentempo door Gelderland. Wel maken de blaren deze tocht weer spannend vandaag.

Toch liep ik de eerste paar kilometer over het fietspad naar Dreumel op hoog tempo. Een passeerende Myr op zijn fietst zorgde dat ik het tempo even vol hield. Myr is op rondreis vanuit Belgie door ons Nederland. Hij sprak ons aan, daar wij de eerste backpackers waren ( rondreizende fietsers of wandelaars) die hij tegenkwam. Al een week fietst hij alleen en was aangenaam verrast over deze ontmoeting met ons. Hij genoot ervan, dat hij zelfs ook als derde slak naast ons ging lopen, nadat hij het verhaal over mijn voet had gehoord. Uiteindelijk na 4 kilometer worden contactgegevens uitgewisseld en hij geeft mij nog een gouden tip voor mijn films en de liedjes die ik altijd erbij zoek. Die tip volgt later nog op mijn Camino. 

In ieder geval voelde ik even de blaar niet meer en was de aandacht geheel gefocust richting Myr en zijn verhalen. 

Wie weet zien we hem deze week nog ergens, want ook Myr is voor ontmoetingen onderweg en heeft zijn pad net als ons nog niet vastgelegd. 

Waar je als slak wel rekening mee moet houden is dat de inwoners van Gelderland slakken willen weren. Zij houden er niet van dat hun slakken de planten opeten. Hier in Heerewaarden zagen wij zelfs bij de buurvrouw van Lies een slakkenobstakel langs de planten staan. Een soort spijkerrol op de weg die de politie gebruikt om verdachte te vangen. Nu die van de slak zijn dan wel van kunstof gemaakt, maar het principe is het zelfde. Een obstakel blijft een obstakel! Helaas zo ook onze blaren!