O-GOAIE

Onderweg door Friesland komen we steeds meer Friese tradities tegen.

Bij Ter Idzard zijn we even afgeslagen om daar eens een kijkje te nemen. Op een lange weg waren de inwoners druk bezig met palen te versieren met klompen en rode zakdoeken. Ter Idzard, Oldeholtwolde en Nijeholtwolde vormen samen de "Trije Doarpen" van Ter Idzard, vergelijkbaar met de situatie van Easterein, Itens en Reahûs in een ander deel van Friesland. 21 juni begint daar het dorpsfeest.

Ook De Slachte vond deze week plaats op onze route. De figurant (schaatser), zou ook hier laten zijn dat hij goed is met zijn benen.  Het evenement is vernoemd naar de historische Slachtedijk, een oude zeedijk die door het Friese landschap slingert. De dijk werd oorspronkelijk aangelegd in de 11e eeuw en diende als bescherming tegen overstromingen. Tegenwoordig is het een pittoresk wandel- en fietspad dat een belangrijke rol speelt in De Slachte.

De Slachte wordt elke vier jaar georganiseerd en bestaat uit een wandeltocht van ongeveer 42 kilometer, die vaak wordt gecombineerd met culturele en muzikale optredens langs de route. In Harlingen troffen we het gekleurd stel en in Franeker de band Sjoerd Ensa.  Het evenement trekt duizenden deelnemers en toeschouwers, die samen genieten van zowel de fysieke uitdaging als de schoonheid van het Friese landschap. Wij zelf hebben al deze toeschouwers onderweg niet gezien, daar wij die dag de andere richting uit fietsten. Wel kwamen we de resten van deze grootse 'happening 'tegen als vele meters lang afgewaaide vlaggetjes langs de weg, die wij met onze wielen moesten ontwijken. 

Bij Klaas en Mea zag Liesbeth aan de muur een foto hangen. Liesbeth dacht dat Klaas het was als Sinterklaas. Klaas was echter nooit een "Klaas" geweest. Klaas vertelde echter ons van de traditie in Grou op 21 februari. 

Het Sint Piterfeest in Grou, is een unieke en traditionele viering die elk jaar op 21 februari plaatsvindt. Sint Piter, een patroonheilige die vergelijkbaar is met Sinterklaas, arriveert in Grou rond deze datum. Deze traditie gaat al eeuwen terug en heeft een eigen karakter en gebruiken die zich onderscheiden van de landelijke Sinterklaasvieringen in Nederland.

Sint Piter arriveert vaak per boot in Grou, vergelijkbaar met de intocht van Sinterklaas. Sint Piter draagt vaak een witte mantel, in tegenstelling tot de rode mantel van Sinterklaas. Hij wordt vaak vergezeld door Swarte Pyt, een figuur die vergelijkbaar is met Zwarte Piet. Hoe dit nu is nu wij geen zwarte Pieten meer hebben, dat weet ik niet. Wel heeft het dorpje geen last van demostraties rond 5 december, want het hele dorp viert deze dag niet met hun kinderen. O-GOAIE Voor deze kinderen die op school liedjes moeten kennen, welke zij nooit thuis op 5 december zingen!

Het Friese woord "o-goaie" wordt gebruikt om uitdrukking te geven aan teleurstelling of verbazing, vergelijkbaar met "wat een teleurstelling" in het Nederlands.

Dit Friese woord leerden we van Klaas toen we bij deze gastheer sliepen. Nu O-Goaie wat was het een teleurstelling wanneer wij ons boekje met geen nieuwe stempel konden voorzien. Stempels die je onderweg verzamelt in ons Jabikspaadpaspoort dienen als tastbare bewijzen van onze reis en de uitdagingen die wij onderweg hebben overwonnen. Deze stempels zijn niet alleen herinneringen, maar ook symbolen van ons doorzettingsvermogen en de momenten die we samen hebben meegemaakt, zelfs als je soms voor een gesloten deur stond of een post niet meer bestond. Onze stempelkaart zal inderdaad een belangrijk stukje geschiedenis worden, een beloning voor onze inzet en een blijvende herinnering aan de reis die we hebben gemaakt. Soms vragen we aan de mensen die de stempel plaatsten de datum en hun naam erbij te zetten. Verbaasd keken ze ons dan aan, was nog nooit aan hun gevraagd. Sommige vonden het zelfs een eer. Sommige vroegen of we de stempel zelf wilden zetten, want waren anders bang dat ze de stempel verkeerd zouden plaatsen. 

Mijn stempelkaart leeft! O-Goaie wat jammer dan als die ene stempel er toch niet in kwam!