PELGRIMS INVASIE

Zo onderweg komen tijd en ruimte ook bij elkaar in de ontmoetingen met andere passanten. 

Soms vluchtig en onopgemerkt, maar soms lijkt het of het universum ergens iets terweeg brengt, waardoor je plotseling in het contact met de ander komt . Nog steeds vluchtig, maar wel eventjes die verbinding en dit ook iets terweeg brengt.  Herkenning, interesse delend en vooral nieuwsgierigheid maakt het dat deze ontmoetingen onderweg een indruk bij mij achterlaten, die deze passanten blijvend aan deze tocht verbonden maakt. 

Zo begon één van deze interessante ontmoetingen al tijdens de heenreis in de trein naar Zwolle. Een wat oudere  man met een loopfiets en een vrouw in een electrische rolstoel kwamen de trein in. Zijn loopfiets vond zijn plaats tegen onze fietsen. De man kwam tegenover ons zitten en de vrouw bleef in het nauwe gangetje erbij zittend in de rolstoel. Ze gingen samen dagje naar Zwolle. Wim en Marijke waren al samen heel de wereld over gefietst en hun laatste fietstocht in het buitenland maakten zij in 2013. Kilometers samen op de pedalen, nadat Marijke op de radio in een intervieuw over haar vele avontuurlijke reizen een oproep deed om dit voortaan samen weer met iemand te gaan ondernemen. Nu Wim die zelf ook fanatiek reiziger was, maar vooral op de fiets, reageerde net als vele anderen meteen. Plotseling een vonkje, een aanraking zo van de stem van Marijke, Wim zijn brief aan Marijke, dit alles zorgde ervoor dat beiden al ruim 26 jaar bij elkaar zijn. Marijke leerde het fietsen van Wim, zij was in eerste instantie een echte backpacker. Samen hebben ze vele kilometers door de verschillende wereldelen met de fiets ondernomen. Wim nu 88 jaar en Marijke 84 jaar vertelden vol levensvreugde over hun tochten. Nu is dit dan toch één nieuw avontuur, wat ik straks aan gaat? Hoewel fietsen en ik samen, die combinatie is altijd al een spannend geheel. In ieder geval gaf hun verhaal, mij weer genoeg inspiratie om plannen te gaan maken bij " wat als lopen echt niet meer gaat"!

Bij de musical de Tocht, waar we op de fiets ook trouwens heen gingen, zaten we even op een houten banje voordat de zaaldeuren open gingen. Enthousiast zei ik tegen hetcechtpaar op het bankje dat we er naar uit hadden gekeken, zo voor onze fietstocht. Ook zij hadden het kaartje kado gehad van hun kinderen. Het Jabikspad kwam ter sprake. En wat bleek, de oudere man had in het bestuur gezeten van het Jabikspaad en de route uitgezet. Nu dat is toch mooi dat ik de grondlegger van het Jabikspaad in levende lijve ontmoet voordat we van start gaan met onze fietstocht. Verder gingen we bij de musical onverwachts van rij 26 naar rij 14, daar er filmopnames waren. Naast mij 1 lege stoel. Daar kwam een man te zitten. De musical was dit keer echt in dolby surround 5.1 te volgen. Naast de zangers van de musical, hoorde ik in mijn rechter oor iemand uit volle borst en met passie meezingen. 4 keer had hij de musical vanuit de zaal meegemaakt als publiek. In het gesprek wat volgde bleek hij al 75 keer mee te hebben gespeeld als figurant. Zijn rol was vele rondjes op her draaiende podium te schaatsen over de ijsbaan. 30 juni zou zijn laatste rondje zijn, want dan stopt de musical met productie. Hij vertelde nog vele andere bijzonderheden en na de voorstelling namen we hartelijk afscheid. 

Bij Sint Jacobiparochie stond vrijwilligster Atsie voor ons klaar. Met haar had ik via de mail en telefonisch contact gekregen om deze kerk te kunnen bezichtigen. Atsie maakte alle stopcontacten vrij voor ons, waardoor de accu kon worden bijgeladen en ook wij zelf even. Atsie luisterde vol belangstelling naar onze verhalen en wilde ook deze blog gaan volgen, dus wie weet ooit nog een reactie van haar. Tenslotte op mijn andere tochten ook nog steeds reacties van mijn passanten. 

Atsie nam ons nadat wij en de accu op waren geladen mee op de fierts naar kunstenares Talea. Daar kreeg Liesveth van de kunstenares de mogelijkheid om het laatste unieke exemplaar van Sint Jacques en de schelp, gegoten van metaal, in bezit te krijgen. Een mooie herrinnering voor deze tocht. 

Ook de vele gastgezinnen van Vrienden op de Fiets waren gastvrij en vertelden hun verhaal. Bij Karel en Anneke in Franeker was Liesbeth haar eerste primeur, het slapen bij mensen thuis vanuit Vrienden op de fiets, goed bevallen. Hun hond James kwam zelfs bij Liesbeth haar thuishonk vandaan. Hoe klein is de wereld! Bij Uilkje en haar man in Harlingen deelden we het ontbijt met twee mannen die op een racefiets de Elfstentocht aan het fietsen waren. Ook hier kwamen de gespreksonderwerpen over tafel heen en weer.  Zo kwamen we bij Klaas en Mea in Grou, waar ditmaal Klaas de gastheer was. Mea en Klaas fietsten zelfs helemaal vanuit huis naar Wenen. Mea bespeelt het kerkorgel in de kerk en Klaas die zingt. Helaas konden we dit niet aanschouwen, daar Liesbeth die avond total loss in bed lag, zo moe was zij van deze dag en na het eten was ze dus zo weer vertrokken. 

Ook waren er reddende passanten, zo onderweg. Onze accu kon gelukkig meerdere keren bijworden geladen, want soms was het ondanks de trapondersteuning hard werken wanneer de accu bijna leeg was.  Ook bij de theetuin Gouwe Krakeling bij Carla en Hans konden we een uur terrecht. Terwijl wij thee kregen dook Hans de bakkerij in (en dat op zondag), om voor ons een heerlijke aardbeijenschelp te maken. Nu verser als dit kan echt niet!

In ieder geval is het elke keer genieten van de passanten onderweg zo op het Jabikspaad. En Vrienden op de FIetst is blijft opnieuw een aanrader, mocht je nog hier geen ervaring mee hebben!

Opnieuw is deze tocht niet alleen fysiek een uutdaging, maar ook een reis van ontmoetingen, verhalen en ervaringen die ons bij iedere stop opnieuw verrijken.