ALHAMDULILLAH

Het "wauw" effect welke ik al'  bij de eerste keer dat ik de Moskee Hassan II zag, ervaarde is na bijna een week hier in Casablanca te zijn nog steeds als "WAUW"!

Zowel overdag als in de avond zorgt de Moskee voor de bezienswaardigheid in deze stad. Rond de Moskee worden menig foto's gemaakt door vele toeristen en na de gebeden van de Imam die je over de stad kan horen lopen vele moslims richting de Moskee om daar te gaan bidden.

"ALHAMDULILLAH" of elhamdulillah is een Arabisch gebed wat betekent " Prijs God" of " alle lof is aan Allah", vergelijkbaar aan het Herbreeuwse gebed Halelu Yah. Hier in Marokko is duidelijk zichtbaar hoe belangrijk het is om hier tijd voor te maken. 5x per dag is de Imam op tijden te horen. Ik kom na een paar dagen erachter dat het tijdstip waarop dit is, afhankelijk is van de zonsopgang en zonsondergang van die maand en dag. Een schema hiervan hangt op in het hotel, zodat het personeel overzichtelijk kan zien wanneer de roep aan hun Allah plaats vindt die dag en wanneer het matje achter een zuil op wordt gepakt om er binnen het half uur na de roep van de Iman plaats te nemen, met de schoenen ernaast. Gebeden wordt er door alle moslims richting de Moskee in Mekka. Deze Kibla is de vaste richting waarin dus gebeden wordt, waar ter wereld de moslims ook zijn. De Grote Moskee, Ka'aba, welke in Saudi-Arabië ligt is de allergrootste Moskee ter wereld. Welke ook vanuit de ruimte gezien priecies in het midden van de aarde ligt!

Aanvankelijk werd er richting Jeruzalem gebeden, echter op grond van Soera de Koe jaar142-152 werd de gebedsrichting in 623 de Ka'aba in Mekka. Het moslimsjaartal is ook niet 2023, maar het jaar 1444. Het is mij nog niet helemaal duidelijk waar de overige 44 jaar vandaan komen.

De Moskee Hassan II, zorgt voor een trots gevoel bij zowel de jongere als oudere moslim. Een jonge verkoper in het winkelcentrum verteld trots dat zijn overgrootouders en ook nog veel verder terug in zijn stamlijn, maar ook zijn ouders er voor hebben gezorgd dat de Moskee er is gekomen en hoe deze nu nog steeds door dit geld wordt bijgehouden. Met het geld van alle inwoners in Marokko, het 6 jaar lang harde werken van ruim 12.500 bouwvakkers en kunstwerkers die in ploegendienst er voor zorgden dat er 24 uur per dag aan het imposante bouwwerk kon worden gebouwd. Men kreeg het voor elkaar om de grootste riligieuze minaret te bouwen van de wereld, van maar liefst 200 meter hoog. Een gebedshal met een oppervlakte van 20.000 m2. Een hammam, wat echter niets met het geloof te maken had werd tevens onder het gebedshuis gemaakt. Deze is ook maar liefs 4800 m2 en er staan 41 fonteinen schitterend te staan, echter helaas niet werkend. Wel is de openbare Hamman, ook maar liefst 3000 m2 voor vrouwen en mannen (natuurlijk wel gescheiden) onder de vloeren van het plein en deels Moskee te betreden om daar jezelf te wasen of door het personeel daar te laten scrubben en te verzorgen. 

In de avond is ook duidelijk de krachtige groene laser, welke gericht schijnt richting Mekka met een bereik van 30 km te aanschouwen. 

Natuurlijk na dat eerste 'Wauw' effect moest ook ik een kaartje gaan bemachtigen om niet alleen de buitenkant van dit alles, maar ook de binnenkant te gaan bewonderen. Ditmaal ging ik niet lopend naar de Moskee, maar liet mij met de rode petit taxi erheen brengen, daar mijn voet ondertussen wel zeer is gaan doen van 3 dagen lopen door de stad. Met een tas gevuld met o.a. een badpak en bikini probeerde ik een taxi aan te houden. Ik weet ondertussen met het schrijven van deze blog hoe dit vervoersmiddel hier in Casablanca werkt. Toeteren naar je betekend vrij voor een rit!  Ik moet daarnaast wel aan de goede kant van de weg staan, dus daar staan naar welke richting ik op wil gaan, daar menig taxi's ook andere mensen vervoeren en niet opeens de andere kant voor mij opgaan. Is de taxi leeg, dan schat de chauffeur het risico in om toch heel snel te keren tussen al het verkeer wat op hem dan afraast. Taxi's met een kapotte bumper of een houten plank als raam is hier heel normaal. Verder wil ik hierbij nog aangeven dat de prijzen vaak beginnen bij 100 MAD bij het zien van mijn blonde haren. Maar dit blondje is niet dom, en vaak weet ik een prijs af te spreken tussen de 15 en 30 MAD, afhankelijk van de afstand en tijdstip en hoe moe en zeer mijn voet is. Nu en met dit bedrag zijn ze ook nog tevreden, daar de inwoners rond de 8 a 10 MAD geven voor hetzelfde ritje. 

Bij de Moskee aangekomen koop ik een kaartje voor zowel de Moskee als het museum. Het museum laat gedetailleerd op zeer mini schaal de verschillende gebruikte materialen en patronen van het schilder en snij werk zien, welke in de Moskee zijn gebruikt. Het dak van de Moskee, bestaande uit drie cederhouten panelen kan ook open worden gedaan, vol automatisch in 3 minuten. De blauwe lucht  geeft dan in de delen van glas in de vloer van de Moskee een reflectie, waarop het lijkt dat de zee te zien is zelfs in de Moskee en niet alleen buiten naast de Moskee. Tenslotte is de troon van God, hun Allah op het water. De koningsentree, de stoel van de Imam en de van titanium gemaakte luidsprekers, welke verborgen zijn in de zuilen in de Moskee, zorgen ervoor dat dit ales zeker de moeite waard is geweest om met hele zere voeten de Moskee te verlaten. Bij binnenkomst moeten namelijk alle schoenen uit en door de Moskee op blote voeten lopen, zonder mijn orthopedische schoenen is voor mij wel heel pijnlijk na mijn ongeluk. 

Gelukkig had ik rekening gehouden met de kledingsvoorschriften bij het betreden van deze Moskee, welke trouwens de enigste Moskee is waar vrouwen ook naar binnen mogen om te gaan bidden en om  te bezichtigen. Armen en knieën moeten bedekt zijn en schoenen mogen dus niet aan! En niet alleen had ik rekening gehouden met de kledingvoorschriften in de Moskee, maar ook, met die van de Hammam.

De trap liep ik moeizaam af, om onder de Moskee te verdwijnen. Geuren die ik niet kon plaatsen kwamen mij tegemoet. Zeker geen zeeplucht! Ik nam niet het standaard kaartje, waar je jezelf kan wassen, maar natuurlijk het uitgebreidste pakket. Wat het precies inhield wist ik niet, maar wel dat het natuurlijk meer is als niets....

Ik kon helaas niet filmen of foto's maken, maar het was net zo schitterend als de niet-werkende wasruimte waarin ik de rondleiding had gehad. In een zwembad in de vorm van een cirkel, moest ik in mijn eentje in het zoute water langs de buitenkant een parcours afleggen vol met verschillende stalen en bubbels. De een nog krachtiger als de andere. Nu begrijp ik waarom ik niet mijn bikini maar badpak van de dame aan diende te doen, toen ik deze aan haar moest laten zien. Een bikini had dit waterspektakel niet overleefd! En waarschijnlijk ik ook niet! Ik moest mijn arm spieren op sommige plaatsen hard laten werken om niet onder te gaan in de sunami die de stralen veroorzaakten. De stralen op mijn voet waren te heftig, dus die probeerde ik te ontwijken. Na ruim  een half uur verliet ik dit bad nadat ik al mijn spieren in mijn lijf had moeten onderwerpen aan dit gebeuren. Het lukte mij nog net de trap op te lopen naar de andere ruimte, zo zwaar gevoel had ik in mijn lichaam. Is dit relaxend?

Daarna moest het badpak uit en kreeg ik een soort mondkapje in mijn hand geduwd. Niets geen bikini aan. Dit mondkapje met twee elastiekjes diende als enige bescherming tussen mij en de schrubbende handen. Een string, de reetveter is daarbij vergeleken een oma's onderbroek. Naakt voelend (en ik ben echt wel wat gewend) werd ik geheel onder handen genomen. Zwarte drap kwam van mijn lichaam af. Was ik zo vies? Zelfs aambeien krijgen hier geen kans om te groeien! Wat deed het zeer!

Niets relaxend. 

Hoewel, na 2 uur later flink afgescrubt te zijn, gewassen en in de Cafeinepakking tehebben gelegen kon ik al glibberend in de argan olie het stenen platue verlaten. Pfffff wat was ik moe en dat voor een adhd-er!

Zo zittend in de ontvangstruimte van de receptie, kwam ik in gesprek met Frida, een Mexicaanse die ook hier alleen is op doortocht in Marokko. Over haar vertel ik meer in mijn volgende blog. 

Een dagje Moskee boven en onder de grote stenen vloer. De vriendelijke dames die heel vakkundig mij bewust heeft gemaakt van het bestaan van  iedere spier, vezel en bot in mijn lichaam.

Halleluja!

Vandaar het lied van Matthijn Buwalda ' Altijd nog wel ergens Halleluja' bij de film over deze blog.