VREEMDE LUCHTJES

Na aankomst in het hotel werd ik vriendelijk ontvangen door de medewerkers. Een man die volgens mij al op behoorlijke leeftijd is, liet mij de rugzak en koffer niet van hem overnemen, toen hij die van Hakim overnam. De kleine man liep met mij naar de lift. De tas werd steeds een stukje verderop neer gezet, waardoor ik me wel genoodzaakt om de zware last van hem over te nemen. Dit werd gelijk door de man afgestraft door mij een tik op de vingers te geven.

De vriendelijke man gaf nog een rondleiding in mijn kamer en gaf uitleg over de douche, airco, sloot het raam, legde uit hoe de tv werkte en de kledingkast. Met twee munten van 5 dirham in  zijn hand, afgekort als MAD Marokkaanse Dirham, vertrok hij weer met een grote grijns op zijn gezicht naar de lift. 

In Marokko is het leven voor een Europeaan een stuk goedkoper. Een gemiddeld maandsalaris hier in Marokko is 16x minder als een gemiddeld maandsalaris in Nederland. Ik geef dus in verhouding veel te veel fooi. 1 MAD is namelijk 0,091 euro cent. Voor het gemak deel ik alles door 10 om gemakkelijk om te kunnen rekenen wat iets in euro's kost. Zo kan ik ook een beetje inschatten of ik, ondanks dat voor mij alles redelijk goedkoop is, of de prijs redelijk is die men aan mij verteld als ik op pad gaat en iets wil kopen.

Ik begrijp nu wel waarom Hakim ruim een uur op mij had gewacht. De taxichauffeur Hakim verdiende dus door het ritje van booking.com vanaf de luchthaven naar mijn hotel  in 50 minuten 34 euro, welke dus voor hem gelijk stond aan 1/10 van zijn salaris. De vraag blijft natuurlijk wel hoeveel hij hiervan daadwerkelijk heeft ontvangen! In ieder geval genoeg om in zijn btrouwbare pantservoertuig die als taxi fungeerde, door het razende verkeer kriskras te scheuren.

Moroccan House is een plaats waar ik voor 7 nachten ga verblijven en mij het gevoel geeft om terrecht te zijn gekomen in een sprookje van Aladin. Rode vloerse kussens op banken en grond, ballastrades en kunstwerken gemaakt op vele muren van mozaïektegels, zorgen ervoor dat ik een Oosters en magisch gevoel ervaar. In het hele hotel zitten mooie verborgen hoekjes, die ik zeker het fotograferen deze week waard vind.

Na de wificode te hebben gekregen, direct wat foto's op Facebook gezet, zodat er misschien wat ongerustheid weg wordt genomen bij enkele volgers, die zich afvroegen waarom ik dit in mijn eentje ging ondernemen. Nu zo schrijvend aan mijn blog is dat een van de redenen, waarom ik dit avontuur alleen aan wil gaan. Opnieuw alles ontdekken, tot mij nemen, in laten werken om daarna weer in contact te staan met mijn eigen 'ik'!

De harmonie in mijzelf weer vinden.  Opnieuw mijn smaakpapillen, mijn reukzin en tast, het ondertussen doof wordend gehoor en daarbij soms een blinde vink te zijn,  weer helemaal te worden geprikkeld,  door aan een voor mij vreemde cultuur te gaan deelnemen.

Vandaag (zaterdag) zit ik ruim twee uur aan een pizza in een restaurant aan zee en ervaar zo schrijvend allerlei indrukken, waardoor ik een gelukzalig gevoel overmij heen krijg. Geen gejaag, geen onrust, gewoon aanwezig zijn en alle prikkels opnieuw weer opzuigen met gevoel en dit alles ergens gaan opslaan in mijn brein en hart.

Na de batterij van mij  telefoon op te hebben geladen was het tijd, die vrijdag, om de omgeving te gaan ontdekken. Het hotel uitlopend werd ik opnieuw bedolven van het harde geluid, wat het verkeer door de straten veroorzaakte. In het hotel en ook op mijn slaapkamer is hier trouwens niets van te horen. Luide claxons komen van alle kanten mij tegemoet. Oversteken op de straten blijkt een uitdaging te zijn. Waar wel een zebra is met een oversteeklicht, wordt je in secondes duidelijk gewaarschuwd hoe lang je nog heb voordat het stoplicht op rood staat en men opnieuw aan het racecircuit Zandvoort weer is begonnen. 

Zo liep ik lopend langs verschillende plaatsen, waar vooral de mannen waren waar te nemen. Het bekende plaatje in Parijs dook voor mijn ogen al snel op. Op de stoep, die ook behoorlijk bezaaid lag met vuilnis, lagen verschillende soorten kleedjes met daarop schoenen, voetbalkleding en andere snuisterijen.

Een boog in een muur bracht mij naar een verschuilde wereld waarin een vreemde lucht mij tegemoet kwam. Eerst kon ik het niet plaatsen, maar opeens rook ik de lucht die de vele kattenbakken van een dierenasiel teweeg kunnen brengen. Binnen de muren liep ik door een vierkant van een smalle straat met aan weerszijden kleine restaurantjes waar flink wat visgerechten wordt voorbereid.  Toch snap ik dan nog steeds niet, waarom de vele katten die overal tevoorschijn komen zo mager en verhongerd eruit zien. In ieder geval zorgt de penetrante lucht ervoor in combinatie met de vele vliegjes, dat ik hier zeker niets gaat eten, laat staan op mijn gemak aan een tafel een blog te gaan schrijven. Nu heb ik wel een buiktyfus vaccinatie vorige weeg  gehad ter voorbereiding van deze vakantie, maar ik ga het toch ook niet opzoeken en zal onderweg wel wat duurdere en hygiënischer eetgelegenheden gaan bezoeken.

Mijn weg vervolgend door Casablanca ruik ik ook een andere lucht. De lucht van een openbaar toilet langs de muren bij verschillende trappen komen mij tegemoet. Later blijkt ook dat er vele daklozen te vinden zijn aan de rand van Casablanca, die hun onderkomen in de nacht zoeken rond de haven en in het park daar. 

Ondanks dat ik niet Arabisch spreek en mijn Google translate in het Frans niet zonder wifi werkt, kom ik in gesprek met een man die gevlucht is uit Syrië. Verschillende overtochten heeft hij geprobeerd richting Griekenland toen hij zijn vaderland ontvluchtte. Tot 6 keer wed hij tegengehouden en uiteindelijk gaf hij het op om binnen Europa veilig onderkomen te vinden. Hij belandde in Marokko en vertelde dat er veel schaamte is hierin dit land rond daklozen. Aan de buitenkant zag de man er redelijk verzorgd uit, zodat hij nog enig respect kon krijgen gaf hij aan. Wanneer je op mijn tempo zo voortbeweegt door deze grote stad, zie je naast de katten ook vele daklozen met een hongerige blik in hun ogen, smekend naar een MAD.

Na vele uren later, kom ik dezelfde man opieuw tegen. Hij herkende mij en deed gretig naar mij zwaaien op afstand. Niet opdringerig, gewoon beleefd een ontmoeting die eerste dag, net als in Frankrijk, op weg naar Santiago, toen ik met een dakloze geruime tijd zittend voor de Aldi had doorgebracht, terwijl hij zijn levensverhaal via Google translate aan mij vertelde. 

Zo lopend werd de lucht van kattenpis en het openbare riool, langzamerhand gemend met een andere lucht. Die van smog! De hoeveelheid aan auto's, die scheurend door de kleine straatjes 80 km per uur proberen te krijgen op hun teller, kunnen uiteindelijk tegen de klok van 6 uur alleen maar flink op hun claxon drukken, omdat alles pot dicht staat. Uitlaatgassen vermengen zich in de hetelucht en geven een mistig beeld voor je ogen. Na een maaltijd te hebben genomen  probeer ik de drukte te gaan ontvluchten en loop verder richting zee. Toch daar lukt het mij niet om de zeelucht, het zout te ruiken. Zo lopend langs de wilde golven  ruik ik maar een ding en dat is PIS.

Vele indrukken doe ik op hier in Casablanca. In ieder geval is vandaag mijn reukzin behoorlijk op proef gesteld. Morgen dan toch een mondkapje op om mijn neus te bedekken en dan maar hopen dat ik de Marokaanse cultuur ook met mijn smaak kan gaan ervaren!