OP DE RESERVEBANK

Na het heerlijke ontbijt in het hotel Morrocan House nam ik de rode 'petit' taxi, die mij voor 30 MAD, snel omgerekend ongeveer net geen 3 euro,  langs de zee bracht naar Ain Diab, een zandstrand ongeveer 15 kilometer verderop gelegen.

Vele jonge mannen en kinderen waren over de hele kustlijn met elkaar in duel. Zelfs de al op leeftijd 'senioren'  probeerden nog op het strand hun conditie en vaardigheden op peil te houden. Vele gekleurde shirts met daarop een nummer en sponsor schoten rakelings een bal om mij heen. Fanatiek werd het partijtje voetbal op het strand gespeeld. Niet 1 elftal, maar op elke m2 zandkorrel ging jong en oud de strijd met elkaar aan!

Op het strand nemen de vrouwen plaats op een plastic stoeltje of rots en grotendeels zijn geheel gesluierd en dragen daarbij ook nog een zwarte zonnebri. Heel anders is het beeld wat ik krijg als ik aan Zandvoort of Scheveningen denk. Zonnebrand heb je in Marokko dus zeker niet nodig als vrouw en vragen of iemand je wilt insmeren hoeft ook niet! Waarschijnlijk heb ik voor niets deze week mijn nieuwe badpak meegenomen. Daarnaast zal ik waarschijnlijk ook mijn duikbril op sterkte en mijn snorkel niet gaan gebruiken in de Atlantische Oceaan, daar de golven zo hoog en krachtig zijn dat ik nooit in mijn eentje uit de stroming ga komen, zonder hulp van Baywatch.

Pas veel later word mij duidelijk hoe belangrijk dit partijtje voetbal spelen voor de jongeren hier in Marokko is.

Aan de Boulevard de la  Corniche, staat pal naast de zee tussen ruïnes, een gesloten en onder puin bedolven zwembad. Piscine Eden Rock is volgens mij alleen nog te bereiken als je over de afgebrokkelde muur klimt. Vele meters lager liggen 3 zwembaden van wel 3,60 meter diep. Gevuld met rotsblokken, beton en ander puin. In 1 zwembad speelt een elftal fanatiek met elkaar. Het speelveldje in de betonnen bak is redelijk glad gemaakt. In het lege zwembad ernaast, met leeg bedoel ik natuurlijk  'zonder water', wordt door menig kinderen hard gewerkt om ook op dit toekomstige speelveld te kunnen gaan voetballen. Maar voordat daar veilig een balletje kan worden geschopt, wordt er eerst door de jonge voetballers  de stenen en keien bij elkaar geraapt en in een plastic zak over de  muur van het zwembad gegooid. Twee jongens hebben een bezem en vegen hoopjes in het zwembad. De taken zijn goed verdeeld en zo zie ik ze nu samenwerkend om straks tegen elkaar te kunnen duelleren!

Langs het strand staan vele eetgelegenheden waar een portier de wacht houdt. Hier staan duidelijk de 4 a 5 sterren hotels en de prijzen om hier een maaltijd te nuttigen, zijn ongeveer gelijk aan de Nederlandse prijzen. Na een tijdje hebben gewandeld, krijg ik ook op een teras een heerlijke pizza voorgeschoteld. Wifi en twee cola, zorgen ervoor dat ik hier 2 uur lekker op mijn gemak mijn blog 'VREEMDE LUCHTJES' schrijf en geniet ik ondertussen van de zeelucht, die helaas grotendeels gevuld is met de uilaatgassen. Diezelfde uitlaatgassen zorgen tevens voor een nevel overhet strand. Ik weet niet of deze zeelucht gevuld met smog echt goed kan zijn voor je gezondheid?

24 graden is het en onbewolkt. Toch zal ik niet echt bruin terug komen van vakantie. Ik hou redelijk rekening met de gewoontes en normen waarden van deze cultuur. Mijn blonde haren veraden dat ik niet Marokaans ben, maar verder vormen mijn lange kledingstukken en mijn sandalen hier bijna het modieuze beeld. Toch baal ik wel een beetje. Mijn geldtasje zit onder mijn wijde shirt waardoor ik even weer het gevoel ervaar dat ik 50 kilo zwaarder ben. Niet dat ik zoveel geld bij mij draag hoor! In ieder geval zorgt dit gevoel ervoor dat ik vanmorgen  bij het ontbijt de vele schalen met zoetigheden deze tweede dag behoorlijk heb kunnen weerstaan!

Langs een sholping mail, waar tevens een opening was van Costa Coffee met een percussie band liep ik langs een activiteitencentrum. Een jongetje wekte mijn nieuwsgierigheid toen ik hem daar voor het open raam met veel enthousiasme in zich, maar ook heel voorzichtig probeerde daarbij te zijn, zijn handen rond de klei streek om een mooie vaas te boetseren. Twee andere kinderen waren bezig met cupcakes te bakken en een meisje probeerde het perfecte oranje te krijgen op haar schilderspallet voordat zij verder ging aan haar schilderwerk. In het activiteitencentrum, welke naast de shopping mail Anfa Place ligt is voor een kleine 14 euro een workshop te volgen. Zowel kinderen als volwassenen, inwoners of toeristen, iedereen is hier van harte welkom. 

Verder slenterend langs de vuurtoren verlaat ik het rijke, welvaarende gedeelte van Casablanca. En ervaar ik opnieuw het contact tussen rijk en arm. Achter een muur, verstopt en uit het zicht voor de welvaarenden , staan nog resten van gebouwen, bedekt met wat golfplaten en bieden de waslijnen met kleurloze kleding nog voor enige schaduw aan de bewoners binnen de muren. Opnieuw voel ik me schuldig zo met mijn geldbuidel onder mijn kleding. 

Vele indrukken opnieuw zo hier in Casablanca. Fanatieke jongeren in de hoop een gouden toekomst te kunnen krijgen binnen het betaalde voetbal. Jonge kinderen op zoek naar hun kunstenaars talenten samen met hun nanny in het aktiviteitencentrum. De shopping mail, met prijzen welke zelfs ik even over na moet denken, voordat ik iets zou willen kopen! De feestelijke opening van de nieuwe Costa Cofee is waarschijnlijk alleen voor de welvaarenden belangrijk!