HET FEEST VAN DE HEILIGE GEEST

Zondagmorgen 1e Pinksterdag kregen we in de kerk en kunstatelier van Marie aan de grote tafel een ontbijt, voordat we nog even met hen en poes Janssen op de foto gingen. Marie was gelukkig minder verbaast over alles wat er gebeurt was die avond ervoor. Telefoonnummers en blog werden uitgewisseld en na deze tocht ga ik zeker ook dit plekje nog eens op mijn gemak bezichten samen met mijn gezin. 

Wie weet ga ik het al deze blogs van 'Op weg naar Santiago' eens bundelen en een boek schrijven. In ieder geval worden dan zeker in mijn dankwoord hierin vermeld,  al de mensen die een bijdrage hebben geleverd aan mijn avontuur!, Door hun 'echt mens zijn' worden mijn verhalen gevormd elke avond weer opnieuw.

Toch was ik gisteravond te moe om de blog te schrijven. Niet te moe van het lopen, maar vooral door de vele indrukken ook van deze dag. En wie weet heeft de 2 biertjes in combinatie met het lopen in de zon hier ook voor gezorgd. 

Daarnaast waren Astrid en ik ook pas om 9 uur aangekomen op ons slaapplaatsje in Puth, nadat we rond half 11 In de morgen al de kunstgalerie en Sint Petrus en Pauluskerk in Schipperskerk achter ons hadden gelaten. 

Toch hadden we net als de andere dagen rond de 22 kilometer gelopen, maar door alle onverwachtse momenten van die dag, vlogen de tussengelegen niet gelopen uurtjes razendsnel voorbij, waardoor we lang onderweg uiteindelijk waren.

Vanuit Schipperskerk liepen we naar het 4 kilometer verder op gelegen plaatsje Born. Daar volgden we trouw de rood witte tekens. Daar er op eens wel heel veel langs de weg stonden (elke 2 meter) en ook nog aan beide kanten van de weg, konden we moeilijk de tekens die op ons pad waren missen en/of negeren. Zo de rood-wiite vaandels volgend kwamen we aan bij de  St. Martinuskerk te Born. Daar stonden de kerkdeuren open en een groepje mensen voor op het kerkplein. Zo ook de inwoners Grietje en Ger waar we in gesprek mee kwamen. En zeker na twee uur, vanaf de eerste ontmoeting op het kerkplein, ook hun gastvrije achterdeur open  voor ons stond en deze Pelgrims weer de kans kregen om heerlijk te gaan genieten van echte Limburgse Gastvrijheid. Spontaan kregen we Limburgse vlaai, die volgens Astrid ook veel beter is als in Brabant! En een verkoelend drankje ging er ook bij met deze hitte in als dorstlesser.

Het bord aan de zijkant van hun huis achter de kerk kan je als Pelgrimsloper niet missen, dus mocht je erdoor heen zitten, schroom je niet om hier even aan te bellen! Grietje vindt het altijd leuk om even te kletsen over het dorp, het pinksterfeest, de rood witte vlaggetjes/vaandeltjes die hierbij horen en niet die gele van een stukje verderop. Geel is volgens haar de kleur horende bij heg Paasfeest en niet van het Pinksterfeest!

Vanaf half 12 tot half 2 liepen we dus geen ene kilometer meer in Born, nadat we de vaandels tot het kerkplein hadden gevolgd. We waren precies op tijd om hier namelijk de Sacraments Processie in Born bij te gaan wonen. Het dorpje Born telt ongeveer 5000 inwoners en op eerste gezicht leek de opkomst voor mij mager op het kerkplein, maar even later hoorden we in de verte het gerommel van trommels en werden er schoten afgevuurd. Hoorden we de Harmonie spelen. Langzamerhand kwam de steeds groter wordende menigte in de optocht langs ons heen. Statig en heel formeel liepen de plaatselijke Schutterij Sint Martinus langs mij heen, daarachter de plaatselijke Harmonie L 'Union, het koor, de Communicantjes van dit jaar, de kaarsen dragers en met in het midden de Pastoor.

Aankomend op het plein ging de voorganger diverse rituelen uitvoeren en ook het koor, het orkest en de Schuts lieten van zich horen tijdens deze rituelen. Een saamhorigheid in dit kleine dorpje Born was duidelijk zichtbaar en te voelen. Nadat de zegen uit werd gesproken werd deze processie precies om 12 uur onder de klokkenluidende kerktoren en de schoten van de Schuts beeindigd. Vele vrijwilligers, waaronder Ger en Grietje gingen aan de slag om het hele dorpsplein en alle rood witte vlaggetjes en vaandels op te ruimen, het altaar wat buiten stond en de baldakijn, waarin de pastoor tijdens de optocht in vervoerd werd.

Astrid en ik kwamen ondertussen in gesprek met het kerkbestuur en niet alleen voor ons was het de eerste keer dat we dit meemaakten, maar ook voor hun was het de eerste keer dat er even later twee pelgrims bij hun aan de bar in het gemeenschapshuis aansloten. Hartelijk werden we namelijk door het kerkbestuur uitgenodigd om een drankje met hun te nuttigen en hoorden we veel over het stadje, de kerk en ook over de belangrijke vieringen die bij hun ook volgende week op het programma stonden, waar ze ook erg naar uit keken.

Ook mijn verhaal vonden ze erg interresant en alle beeldmateriaal mocht ik van hun gebruiken voor op de blog. Ze vroegen of ik bezwaar had, wanneer zij eventueel de link van mijn blog ook op hun site van de Parochiefederatie Born zouden plaatsen, nu ook ik vond dat prima in orde. In onze paspoorten werd weer een mooi plaatsje vrijgemaakt voor de stempel van de Parochie Sint Martinuskerk te Born, waar ik deze bijzondere gebeurtenis van deze Bornse Processie deze 1e Pinksterdag (de dag waarop we herdenken het neerdalen van de Heilige Geest over de Apostelen en het ontstaan van de Christelijke kerk) mee mocht maken.

Nadat we met verschillende mensen hadden gepraat, liepen wij terug naar de kerk, waar ondertussen precies een uur later alle vrijwilligers de laatste spullen op de kar hadden geladen. Ook Grietje die ons al dus had uigenodigd was hiermee klaar en samen gingen we dus nog enige tijd bij haar in de achtertuin genieten van de Limburgse Gastvrijheid!

Toen we Born dus weer uitliepen, hadden we nog een hele weg te gaan, voordat we pas konden stoppen deze dag. ahet was ondertussen al 2 uur later toen we het dorpje uitgingen en nog 18,5 kilometer moesten we achteraf nog lopen tot ons volgende slaapplaatsje, bleek later.

Door de velden, tussen het gras, het bos liepen we langs vele gedenkkruizen, kappelletjes om uiteindelijk bij Kasteel Limbricht een heerlijke lunch te eten. Daarvandaan in wat hoger tempo naar Sittard, maar nadat we door het centrum liepen zakte  het tempo weer terug naar 0 kilometer per uur.

In plaats van rechtdoor het teken te volgen, sloegen we linksaf het Rectorgetzke in opweg naar de kerk, want daar hoorden we opnieuw vrolijke klanken. Nu aan ons gehoor scheelt nog niks. Op het pleintje voor Cafe 't Siterhoes werd het bier rijkelijk geschonken, zong de menigte jovaal mee met de muzikale klanken van de Mahrlander. En ja, tenslotte vieren ook deze Pelgrimlopers ook het feest van Pinksteren. Dus rugzakken op de grond, bonnetjes kopen voor de nodige dorst en samen proosten op deze mooie dag en de vele mooi indrukken en de tocht waar we ondertussen al 14 kilometer van hadden gelopen!

Nadat we de tip hadden gekregen waar we het beste konden overnachten vervolgden we onze weg richting de Kollenberg ( het heuvellandschap gaat vanaf hier beginnen) en liepen we de heuvel op langs de 7 voetvallen van Jezus en de Rosa kapel,kapel. Hier had ik precies 2maanden geleden ook gelopen met vriendin, tijdens onze laatste etappes van het Pieterpad. Zo liepen enige kilometers dit Pelgrimspad en Pieterpad deze late uurtjes van vandaag met elkaar op. Echter toen liep ik hier met Nan om kwart over 7 in de ochtend en nu was het zo laat al bijna in de avond. Daarnaast waren de velden nu ook begroeid. Mooi is dat ik toen ik hier 2 maanden geleden met Nan liep nog niet wist dat ik nu hier opnieuw zo wandelen, maar dan wel met 14 kilo bagage meer op mijn rug als toen! Meer over de Kollenberg staat uitgebreider al verteld in mijn blog over het Pieterpad, wat zeker de moiete waard is om ook te gaan lezen. 

Via Windraak liepen we en toen begon mijn voet wel heel zeer te doen. En ja hoor, nadat ik mijn schoen uit deed bleek ik opniuw een blaar te hebben en wel op precies dezelfde plek. Mijn volgende schoenen hier dus toch wat op laten perfectioneren lijkt mij! Doorlopen om toch aan te komen op je slaapplaats is toch nog steeds de enigste optie, ook al gaan dan die laatste 4 kilometers steeds langzamer. Daarom kwamen we dus hiereoor o.a. pas rond 9 uur in de avond aan. Precies op tijd om net voor het donker de tent op te zetten op de camping de Botkoel aan de rand van de berg met uitzicht over de vallei.

Als verlaat avondeten ging een instant maaltijd er ook nog in. Per ongeluk de zakjes voor het vocht er in te hebben gehouden toen we het water erop gooiden, maakten voor ons niet uit om dit toch op te gaan eten. Gelukkig zijn we deze nacht niet ziek geworden hiervan. De kaars werd aangestoken die ik eerder deze reis had gekocht en Sint Jacobs lichtje zou er vast voor gaan zorgen dat ik morgen met die blaar toch weer opnieuw rond de 20 kilometer kon gaan lopen.

Deze 1e Pinksterdag vieren we met heel wat mensen het feest van de Heilige Geest, zo opweg richting Santiago vanaf Amsterdam!