VAN DE KAART

Tas en schoenen in de gang gedropt en voordat ik straks languit in de sauna ga liggen en de modder af ga boenen in bad, ga ik eerst mijn laatste blog van het Pelgrimspad Nederland schrijven. Filmpje erbij met het liedje 'Ik denk dat ik ga lopen'. In Amsterdam begon ik met een ander liedje 'vandaag ga ik lopen'. Hoe toepasselijk is het dat ook dit liedje zo bij mijn laatste etappe van Cardier en Keer naar Maastricht, weer op zijn plaats valt!

Ondanks dat het vandaag niet zo ver lopen was, maar ongeveer 9 kilometer in totaal, was ook deze tocht niet zonder hindernissen. Bij opstaan vanmorgen bleken mijn schoenen, ondanks de kranten erin deze hele nacht, nog steeds nat te zijn. Verder was mijn grote teen ook ontstoken en een blaar. Maar het heerlijke ontbijt samen met de verse aardbeien en bessen uit de tuin, de mannen Maria, Heelco en Douwe en nog wakker wordende Astrid, bracht alles weer in een zonnig daglicht! Mooi was het dat de zon ook nog scheen, na zo'n regenachtige dag als gisteren.

We vertrokken als laatste uit Cadier en Keer, snel liepen we al richting Maastricht. Daar aangekomen lukte het mij nog net om de finisch heelhuids te halen (op dan die blaren na). Door een bus te ontwijken ivm werkzaamheden aan de weg, struikelde ik over een steen. Nu daar de vermoeidheid toch ook wel bij mij in mijn benen zit, maakte ik een duikvlucht naar beneden. Maar ik wist door mijn hand mezelf nog net op tijd om te werpen, waardoor ik languit op mijn rug viel, via mijn knie. Mijn airbag, zoals Astrid mijn rugzak noemde, heeft mij geholpen om niet verder ernstig gewond te raken. Bouwvakkers snelden naarmij toe en nadat de rugzak eerst liggend werd afgedaan, hees de man mij reddend omhoog. En Astrid, die maar filmen!  

Maar waar een valpartij weer allemaal niet goed voor is! Want uit het niets kwam daar de Zwitserse man Olie weer tevoorschijn gelopen. Hij liep kenbaar achter ons en door de vertraging van mijn val, zeker 8 minuten, liepen we nu een stukje gelijk op richting Sint Servaasbrug. Op de foto ook met Olie om mijn avontuur van deze week en de daarbij behorende ontmoetingen weer compleet te maken.

Opnieuw naar de basiliek toe voor de stempel en even achter in het pastoordomein opnieuw gesproken met de koster. Hier was ik nl. ook geweest met Timo tijdens onze fietsvakantie. Later richting de Sint Jan om daar de laatste stempel te gaan halen. 

En hoe mooi is het dan dat juist opweg hierheen je weer van de kaart af gaat, omdat je het rood witte teken niet vindt. En hoe leuk is dat dit gebeurt zo vlak voor de Basiliek van Onze Lieve Vrouwe Tenhemelopneming, Sterre der Zee.

Voor op het plein wilden we even gaan eten voordat we naar de Sint Jan gingen en daarna naar het station zouden lopen. En ja dan kan je ook niets anders doen dan doen wat je wordt ingegeven. Bij 'Van de Kaart' een eetcafe gingen we letterlijk en figuurlijk van de route en kaart af. Een heerlijke lunch met eieren, brachten bij mij weer vele herrinneringen boven. De vele ontbijtjes met ei bij al die mensen onderweg van Amsterdam naar Maastricht. Ruim 482 kilometerheb ik lopend afgelegd als route tussen vele steden, dorpjes en natuurgebieden in Nederland. Hoe toepasselijk is het de slogan van deze gezellige eetgelegenheid zo in het centrum van Maastricht: LIVE - LOVE - EAT- REPEAT.

Nu dat heb ik zeker gedaan, daarom bedankt iedereen voor de hulp en steun tijdens deze tocht in Nederland, voor alle appjes, mailtjes en hulplijnen. Voor alle verhalen tijdens onze ontmoetingen, want door jullie komt straks mijn boek echt uit.

Even twee weken thuis en dan rond 1 juli weer op pad richting Maastricht om weer door te lopen opweg naar Santiago. Belgie ik kom eraan!