LACHEN IN DE REGEN

Wat zaten we er door heen gister zo eind van de middag. Astrid zag het even niet meer zitten. De beslissing wel of niet verder te lopen naar Maastricht, zo op het stoepje zittend in Cadier en Keer, werd toch wel snel gemaakt. Een goede keuze om niet verder te gaan, kunnen we nu samen zeggen!

Een mooi uitzicht beloofde Astrid me na een hele moeilijke klimpartij zo de Schaelsberg op. Dat deed ze om mij te helpen door te zetten zo in de regen. Want wat hadden we een hoop waterpartij vandaag tot in de middag tijdens het lopen. En dit samen met hele kleine modderige paden, die ook nog zo smal door een weiland gaan met aan beiden kanten prikkeldraad. Astrid hield van Limburgse vlaaien, nu dat kreeg ze op dit pad in 10 voud van de koeien terug. Wat zagen we er uit. Toch vindt menig man die van avontuur houdt ons wel zo erg aantrekkelijk, want opnieuw kregen we aanspraak op dit pad.

Boven op de Schaelsberg goot het zo hard, dat ik de het wel voorlief nam om daar uitgebreid langs de monumenten te lopen die daar waren. Zelfs de Kluis, een kluizenaarskapel boven op de Schaelsberg, was gesloten in dit hondenweer.

De grote steile heuvel werd weer afgedaald. Zo schuivend langs glibberige stenen en modderpaadjes bereikte ik weer veilig het dal. Voor de brug daar stonden drie beelden, waarvan de middelste Sint-Rochus was. Over de brug, over het brede bospad lopend ging Astrid met de mooie bomen daar knuffelen. Nu dat ga ik dan straks volop doen met mijn 'boompjes', want ook al waren ze constant bij me zo in mijn gedachtes, ben ik er blij om ze straks weer lekker lijfelijk te knuffelen!

In kasteel Schaloen ging ik weer aan mijn dagelijkse rijkelijke calorie vullende portie appelstrudel, met ijs en slagroom. Daar passeerden we even later een fietser met ook een behoorlijke rugzak op zijn rug. Deze fietser kwamen we halverwege onze etappe opnieuw tegen en raakten met hem aan de praat.

Nu en weer hadden we ondanks de regen geluk vandaag. Een wandelaar die ook al 5 weken onderweg was en diverse paden combineerde. Zijn laatste stukje Pelgrimspad vanaf Den Bosch was hij echter geblessuurd geraakt en nadat hij zijn fiets even tussendoor in het Friese dorpje Akkrum had opgehaald, ging ook hij vol moed zijn verdere reis met dit hulpmiddel vervolgen. Met fiets aan de hand, rugzak op rug volgde hij de wandelaarsroute over het pelgrimspad. Nu petje af, want die Schaelsberg en dat paadje met datvprikkeldraad en draaipoortjes, waar ik nu zelfsnog maar net door heen paste, nam ook Douwe met zijn fiets als extra ballast!

Zeker 2 uur zijn we met elkaar verder opgetrokken en handig was dat Douwe zo bereid was om even te kijken op de fiets hoe ver het lopen was als we ergens wilden gaan drinken, zo van het pad af. Zeker handig was dit in het dorpje Scheulder waar 400 meter verder op gelegen cafe moest zijn. Douwe vooruit en weer terugkomend, want het was gesloten. Dan maar in een portiekje op het trappetje iets eten wat er nog over was gebleven aan eten van afgelopen week.

Trouwens een tip: Bewaar citronella kaarsjes voor tegen de muggen niet in het kampeerpannetje zoals ik heb gedaan. Ik dacht dan smelten ze niet van de zon of gaan ze niet kapot onderweg en gebruik je toch ook de onbenutte ruimte van het lege pannetje.  Echter ik had er geen rekening mee gehouden dat mijn eten of water wat je kookt dan een citronellageur krijgt en je dit blijft ruiken. Dus mij  pannetje maar de komende weken voordat ik de Belgische Ardennen intrek, eens goed laten luchten! Beter is misschien om geen kaarsjes dan helemaal meer mee te nemen, want dat scheelt in gewicht. Heb er nl nu zo met naar huis gaan nog steeds 4 in mijn tas en weggooien vind ik ook weer zonde! Dan maar sjouwen!

In Cadier en Keer waren we moe, had ik doorweekte schoenen en nog steeds last van de blaar. Astrid haar heup deed pijn, maar ook mentaal was ze even niet meer Zen. Dus ook tranen horen erbij vanavond, naast al dat lachen in de regen vadaag. We kozen ervoor naar een Vrienden op de fiets adres te gaan en ja hoor precies die ene waar Douwe ook heen ging. Toeval? Nu we hadden maar 2 adressen waar we uit konden kiezen dus voor de wiskundeleraar Douwe was de kans berekening wel heel snel gemaakt!

Met onze vuile kleding zaten we even later bij toevallig de Friese gastheer Heelco en gastvrouw Els in de woonkamer met Douwe aan de wafel met verse aardbeien uit hun moestuin. Kamers en bedden werden verdeeld en om de beurt de douche in. Om even later met zijn 3e op de fiets die wij konden lenen te gaan eten in T Insel. Daar krijg je voor een kleine prijs nog eens flinke heerlijkemaaltijden en nagerechten. En hier gezamenlijk vierden we alle 3 onze laatste avondje Nederland door te trekken, onverwachts met elkaar. Bij het afrekenen kwamen we ook gast nr 4 tegen vannons slaapadresje en opnieuw gingen we weer tafelen met nu Mario erbij. We leken wel de 4 musketiers!

Wat was het ondanks die vele regen, code geel, donder en bliksem een leuke tocht door Limburg en wat heben Astrid en ik samen gelachen in de zon, maar ook in de regen! Astrid bedankt dat je mee ging met mij. Morgen (donderdag) onze laatste etappe naar Maastricht, hopelijk met wat beterder weer tijdens het lopen