GASTVRIJHEID OP ONS KLOOSTERPAD

GASTVRIJHEID ....

Wat een verschil kan het maken als je ergens gastvrij wordt ontvangen!

De afgelopen etappes voelde ik opnieuw dit zo onderweg op Ons Kloosterpad bij de Pelgrimshoeve in Vessem, bij Fien en Jan het vrienden op de fiets adres waar ik voor de 2e keer in mijn leven onder de douche stapte, mijn ogen dicht deed en een heerlijk ontbijt in de ochtend kreeg bij de start van mijn 12e etappe van Oirschot naar Berkel Enschot. En waar trouwens Chantal op het laatste moment ook nog een slaapplek kreeg, waardoor ze onverwachts nog een 3e etappe aaneengesloten met mij ging ondernemen.

Gastvrijheid die te voelen was achterop de bok bij Ad en Jan en Sjefke die ons moeiteloos 4 kilometers mee smokkelde over het pad, terwijl het niet eens de smokkelroute was die ik liep samen met Chantal.

Gastvrijheid op de camping de Veldhoeve, zodat ik ditmaal niet mijn broek onder hoeft te plassen. Bij Tessa haar glasatelier, die snel haar pantoffels uittrok om haar schoenen aan te trekken toen ik onverwachts haar glasfusion ging promoten. En hoe leuk is het trouwens dat Antje waar ik in Frankrijk mee liep op deze blog en film een reactie gaf dat ook deze persoon iemand is die ze kent. Net als op mijn vorige etappe naar Velp toen William van het koffie thee terrasbordje net over de brug en de dijken naar Velp door mijn filmpjes Antje wist te herkennen en haar via een filmpje de groeten deed. Toch weer die kleine puzzelstukjes op mijn weg, waaruit blijkt dat al deze ontmoetingen een schakel zijn in het groter geheel!

Gastvrijheid zorgt ervoor dat alle obstakels die ik onderweg moet nemen, weer wat kleiner worden en moeiteloos naar de achtergrond doen verdwijnen. Met als resultaat dat ik deze ochtend weer vol goede moed wat extra wandelwol in mijn sokken doet en de 25 kilometer van deze etappe ga proberen te volbrengen. 

Het lopen ging in ieder geval gemakkelijker als gisteren. Niet een keer verdwaald! De zon liet zich diverse malen zich zien en mijn jas en regen cape bleven opnieuw in de tas vandaag. Toch begon ik na 19 km weer last te krijgen van mijn knie en was ik dankbaar dat Chantal voor mij liep, zodat ik uit de wind haar kon volgen! Niet dat dit echt hielp, daar erbijna geen zuchtje wind stond op het Galgenven na!

Een flinke klim het viaduct op naar Berkel Enschot was even behoorlijk pittig. Met kramp in mijn benen wist ik nog net boven te komen en was ik dankbaar dat dit niet de Pyreneeën al waren die ik moest gaan afleggen. Veel werk nog aan de winkel de komende maanden!

De laatste kilometers werd een soort race tegen de klok. Chantal wilde de bus van half 6 halen naar Oirschot en we wilden de kloostertuin nog zien die om 5 uur volgens de website zou sluiten. Ook ik wilde nog het souvenier en stempel halen. 

Chantal voorop en met mij meters erachter liepen we om  kwart over 4 langs het klooster. De klokken luidden en ik voelde op dat moment een zekere blijdschap. "Ze zingen ons toe", riep ik nog naar Chantal en ik versnelde mijn pas in het tempo van het klokkenspel. Half 5 precies waren we bij de ingang van de Abdij de Koningshoeve.

Winkel gesloten, tuin gesloten, horeca gesloten geen drankje meer mogelijk. Besloten feest voor de trappisten zelf en genodigden. 

Wat een domper! Het voelde zeker niet als gastvrij! We moesten zelfs om de hoog nodige stop nog smeken. Een glaasje water kon erna overleg nog wel worden geschonken en de stempel en souvenier kon ik nog net bemachtigen voordat de poort dicht ging. Een half uur eerder als vermeld op de website!

Nu dan was de gastvrijheid die ik voelde bij aankomst in de kloosters van de etappes in Heeswijk, Megen, Handel,  Aarle-Rixtel en St. Agatha wel heel anders. Daar voelde dit steeds als een welkom, een warm bad en een oppepper om verder te kunnen gaan de volgende dag.

 Nu was ik en ook Chantal even uit het veldgeslagen. Tegen de klok van 5 uur aan zitten rennen..... om half 5 voor een dichte poort te komen staan. 

Gelukkig rond 6 uur kwam alles weer goed. Nadat Chantal vertrok met de bus en ik haar flink uitzwaaien, werd ook ik opgehaald door vriend Hans om bij vriendin Sandra en hem in Moergastel heerlijk bij te komen. Lekker eten, gezellig kletsen onder de film op Netflixen de 5 poezen die kopjes gaven, zorgden ervoor dat gelukkig deze etappe ook heerlijk eindigde, waardoor ik vol goede moed etappe 13 naar Biezenmortel kan gaan lopen.

En mocht jij ook daar dan aangekomen zijn of bij het eindpunt van etappe Vught, mijn deur in Nieuwkuijk staat altijd voor jullie wandelaars Gastvrij open!