PUZZELSTUKJES COMPLEET

Het puzzelstukje dat aan mijn tas bungelt tijdens het lopen op Ons Kloosterpad als betekenis dat je onderdeel bent van een groter geheel, welke ik op mijn eerste etappe bij het Stadsklooster San Damiano als één van de 15 souvenirs van Ons Kloosterpad heb aangeschaft, zal ook na deze laatste etappe aan mijn tas komen te hangen. Naast mijn Jacobsschelp wanneer ik weer volgend jaar april verder ga om naar Santiago de Compostela vanaf Mont de Marsan in Frankrijk te gaan lopen. Zo onderweg op Ons Kloosterpad is het mij gelukt om de bijhorende souvenir van alle etappe te verzamelen. 

Juist door het bindboek als persoonlijk boek onderweg te gebruiken werden de souvenirs met de uitleg die erover werd gegeven in het bindboek van Ons Kloosterpad nog waardevoller voor mij. Hoe groot, dik en misschien wel het allerbelangrijkste hoe zwaar het bindboek is, het hield mij niet tegen om deze trouw elke dag opnieuw in mijn tas te stoppen.

Ook nadat ik bij mijn laatste wandeldag op Ons Kloosterpad het laatste souvenir en stempel had gehaald bij Kloosterhotel Zin in Vught en ik nog 16 kilometer naar Den Bosch moest lopen, waar ik al de stempel en het puzzelstukje dus bij aanvang had gehaald. 

Vanaf het vrienden op de fiets logeeradres op de Boterbloemstraat nr 29 in Vught ging ik samen met zoon Micah weer terug naar knooppunt 32. Bij Etappe 14 waren we daar gestopt na 19 km om dan deze laatste dag rond de 23 km te gaan lopen. Dit was maar goed ook, want Micah ging op het einde van etappe 14 steeds moeilijker vooruit komen en had weinig zin meer om verder te gaan lopen.

En juist op dat moment was ook daar weer iets ontastbaar zichtbaar, waar voor mij dat puzzelstukje ook voor staat. Niet alleen die essentie die ontwerpster Marjolein Keijsper had met dit puzzelstukje: 'het geluk mensen te ontmoeten die het minder hebben en zien dat zij hetzelfde zijn', maar voor mij staat ook het puzzelstukje voor dat ontastbare wat zich vaak heeft afgespeeld ook zo onderweg op dit Kloosterpad. 

Want net voor Vught toen Micah het wilde opgeven hing daar aan een schuur vele werktuigen van de boer als decoratie. En tussen die verschillende objecten hing daar de haam. Dezelfde soort haam die eerder ook hing in Dinant toen ik met Micah naar Frankrijk liep 2 jaar geleden. Dezelfde soort haam die nog steeds in mijn ouderlijke huis hangt in de gang en wordt gebruikt als een spiegel, gemaakt door mijn overleden vader, Micah zijn opa. Opnieuw even dat ontastbare zichtbaar. Dat zijn opa hem helpt, net als bij Dinant onderweg  om het einde van deze tocht aan te komen op de Boterbloemstraat in Vught. 

En opnieuw daar op de Boterbloemstraat de volgende morgen en bij aanvang van deze  laatste dag lopend op Ons Kloosterpad liet het puzzelstukje aan mijn tas, en de twee puzzelstukjes eerder onderweg op de drukke oversteek liggend in de asfalt, mij weer opnieuw beseffen dat we deel maken van een groter geheel!

 Niet alleen het aardse, het tastbare, maar ook het hemelse onverklaarbare!

 Want bij Micah speelde er op dat moment van alles door zijn hoofd. Het niet meer willen verder lopen, daar zijn benen en voeten pijn deden. En daar op dat moment bleek bij de schuur uit het niets opeens ook op nummer 29 een Haam te hangen, terwijl ik die bij aankomst gisteren niet had gezien. En wat blijkt hangt er ook een als decoratie in hun gang. Van de gastvrouw haar opa!

Nu een teken dat hopelijk ook Micah ziet als dat opa, mijn vader, hem onderweg ook deze laatste dag hem helpt en meeloopt. Micah trekt zijn schoenen aan, met dit ergens in zijn achterhoofd en loopt uiteindelijk 7,5 kilometer moeizaam mee vanaf knooppunt 32 om naar het Kloosterhotel Zin in Vught. 

Ja, dat puzzelstukje staat voor mij als één van de verzamelde souvenirs op dit pad waar ik erg aan gehecht ben geraakt tijdens deze 16 dagen wandelend langs de kloosters en kerken over de verschillende wegen. Staat voor alle ontmoetingen die ik heb mogen meemaken zo onderweg. De ontmoetingen met vele mensen die in mijn Bindboek bij de desbetreffende etappe een persoonlijke note hebben mogen schrijven, waardoor mijn Bindboek mijn verhaal is gaan vertellen op dit pad. Juist daar waar het boek ook voor bedoeld is! De stempels daarom ook nog daar in geplaatst zijn los van de stempels op de ansichtkaart.

Het bindboek wat ik toch opnieuw in mijn tas stopte na mijn stempel in Kloosterhotel ZIN. Hier besloot Micah om toch naar huis te gaan en ik,om de laatste 16 kilometer naar Den Bosch alleen verder te gaan ondernemen. 

Hoewel ging ik wel alleen verder?

Is mijn vader ook die laatste kilometers stiekem toch met mij meegegaan? Micah nam alle onnodige bagage mee nadat hij opgehaald werd door Ad mijn man, zijn vader. En ik nam toch in een veel lichtere rugzak het bindboek mee. Tenslotte was ik nog niet bij het eindpunt toch?

En hoe mooi is het dan ook dat ik na 5 kilometer alleen te hebben gelopen, daar voor Sint Michielgestel tussen de boerenakkers twee wandelaars mij ziet tegemoet lopen. En opnieuw kan het boek uit mijn tas en de pen te voorschijn worden gehaald.

Wat een souvenir, een kostbare herinnering is ook deze zo uit het niets gekomen. Daar op het bospad de ontmoeting met Adri op mijn laatste etappe van Ons Kloosterpad. Adri, die ik in eerdere  blogs heb genoemd. De gastheer van de Pelgrimshoeve in Vessem die Timo en mijzelf 2 jaar geleden aan tafel een jacobschelp liet uit zoeken en ons Santiago paspoorten gaf. Vorige week toen ik daar opnieuw sliep waren Jan en Anneke die mij weer gastvrij ontvingen. En nu plots stond daar onverwachts Adri en als souvenir op deze laatste kilometers richting Den Bosch schreef ook hij nog in mijn bindboek. Wat ben ik blij dat ik het boek in mijn rugzak had gedaan, toen Micah met de andere rugzak in Vught naar Nieuwkuijk vertrok!

Met deze ontmoeting liep ik verderop deze laatste mooie etappe van Ons Kloosterpad. Bij het stadsklooster belde ik opnieuw in de avond aan om ook daar de stempel opnieuw nu bij de laatste etappe te zetten en een persoonlijke note werd erbij geschreven. En deze laatste was van hoe kan het ook anders van Broeder Jan (wel heel veel Jannen ontmoet op dit kloosterpad).

Hij schrijft: "Houd je houvast vast en kijk niet om" een tekst van de heilige Clara van Assisi en " Het is volbracht" 

Ja het rondje Ons Kloosterpad is volbracht, maar zoals ik al eerder schreef.....ik ben nog steeds onderweg, en ik heb geen pad nodig om die vele puzzelstukjes ook in het dagelijkse leven thuis te mogen ervaren.

Is het echt volbracht?

Het Kloosterpad wel, maar ik blijf nog steeds onderweg naar mezelf van binnen!

En zoals Adri als note schreef: "Vrede stappen tot in je ziel. Ontmoeten"