IN HET NIETS LOPEND ONDERWEG ZIJN

Wat vind ik het toch heerlijk zo onderweg zijn. Juist het doorlopen en aan het einde van een etappe ( of eerder) ergens aankomen en dan even helemaal niets.....Oké in mijn geval even.....want ik probeer elke dag nog steeds de blog te schrijven , enkele foto's en filmpjes van die dag aan elkaar te monteren en de perfecte Nederlandstalige muziek erbij te vinden. Chantal had me deze week al wat nieuwe artiesten laten ontdekken, maar aangezien ik nog steeds niet uitgelopen ben, zal ik toch veel meer nummers moeten gaan ontdekken. Dus stuur maar een lijst met Nederlandse nummers die ik kan gebruiken als ik eind september het kustpad verder ga lopen vanaf Neeltje Jan, waar ik was gebleven met Timo.

Ja, want het Kloosterpad is bijna afgerond. Morgen nog 1 etappe die rond de 22 kilometer zal zijn, daar we vandaag de etappe 5 kilometer korter hebben gemaakt om niet terug te moeten lopen vanaf het eindpunt naar het Vrienden op de fiets adres in Vught.

Terwijl ik deze blog schrijf is het doodstil om mij heen.

Wat een verschil met de avond en nacht ervoor. Op Landgoed Assisie sliep ik pal naast het spoor. Ik had geen wekker nodig, daar ik bijna de hele nacht alle goederen treinen langs heb horen komen. Wel handig zou dit geklingel zijn als je de verschillende geloofs diensten wilden bijwonen die vaak om 04.00 uur in de nacht al aanvangen in sommige kloosters. Echter op Landgoed Assisie worden deze 6 diensten op 1 dag niet meer gedaan.

Toch was het al vroeg in de morgen een bedrijvigheid op het terrein. Diverse bewoners maakten een wandeling, verzorgden de dieren en maakten Lokaal 12 weer klaar om 10.00 uur open te kunnen gaan.  Wij dus veel te vroeg daar, maar we kregen in dit restaurant dat zij daar hadden een ontbijtje en de cliënten schreven vol trots in mijn bindoek een kleine tekst bij de etappe van vandaag naar Vught.

Als je op Landgoed Assisie slaapt, hou er dan rekening mee dat je het ontbijt pas rond 10 uur kan krijgen en dat dit 1 dag van te voren dan besteld moet zijn in lokaal 12. Ook de souveniers en stempel haalde ik dus daar op en met een mooie zelfgemaakte rozenkrans door de activiteiten afdeling van Prisma gemaakt verlieten we ruim een uur later het terrein.

10 dagen op het Kloosterpad liep ik alleen in mijn eigen gedachtes en overpeinzingen. Geheel op mijn eigen tempo en vaak heel laat op de avond pas aankomen. Met Chantal liep ik vorige week 3 etappes. Het tempo stuk hoger, doordat we minder lange pauzes namen, maar dat resulteerde wel dat we rond 5 uur steeds op het eindpunt aan kwamen. Ook waren er minder stiltes, ook niet in de stiltegebied. En Chantal zal nu wel lachen en zeggen dat dit door mij komt, maar ook Chantal kan aardig vertellen.

Ondanks dat ik dus minder in mezelf liep, was het verrassend om weer eens samen te lopen. Leuk om iemand te leren kennen 72 uur lang, vanuit het niets naar iets samen gedeeld te hebben.

En nu loop ik met Micah, mijn zoon ook vandaag in een heel rustig tempo. Voordeel geen kramp in mijn been, geen blaren en rond de 10 kilometer op pad te zijn geweest, 2 uur pauze nemen in Hotel de Guldenberg. Stiekem toch even online gekeken wat voor bioscoopfilm er die middag zou draaien in de bioscoopzaal die gebouwd is in de oude kapel in Hotel Guldenberg. Mocht je ook daarv even pauze nemen, de dealmeal van Danny de kok is daar zeker de moeite waard en ook de kruidentuin en de bioscoopzaal om even te relaxen is een aanrader. Echter we moeten nog 9 km dus rond 3 uur gingen we toch maar weer verder lopen. 

Micah echter heeft spierpijn aan het krijgen en wordt wat moe tijdens het lopen na deze lange rustpauze. Hij geeft nog niet op, maar als zijn vader hem nu zou komen ophalen dan ging hij gelijk mee naar huis. Terwijl ons huis dus maar 11 kilometer van dit slaapadres ligt, slapen we gezellig zo onderweg ook deze etappe.

Verder merk ik zo lopend met Micah dat ik op deze 2e dag weer meer in mijzelf begin te keren met mijn gedachtes. Micah loopt het liefst stilletjes en is net als thuis onderweg ook geen prater. Hoewel je hem wel thuis hoort lachen en hoort kletsen achter het beeldscherm tegen andere gamers. Als we vandaag het bord stiltegebied tegen waren gekomen, dan had ook ik het record in stilzijn kunnen verbreken zo samen lopend met Micah. Dus de overpeinzingen kwamen vandaag weer als vanouds, terwijl bij Micah het lekker aan niets denken centraal stond, toen ik er naar vroeg!

Zo schrijvend mijn blog komt er steeds meer in mijn hoofd op om nog op te schrijven, echter dit bewaar ik voor morgenavond, mijn laatste blog over Ons Kloosterpad.

 Vandaag meer één 'van alles wat', maar vooral dat ook samen lopend je in je eigen gedachten kan zijn of helemaal in het 'niets zijn' lopend onderweg kan zijn! Dat heb ik vandaag weer met Micah mogen ervaren!