MOEDER EN ZOON

Na 2 jaar was het dan eindelijk weer eens zover!

Zoon Micah durfde het niet eerder, na de vele kilometers op het Pelgrimspad en door België naar Frankrijk, om weer de rugzak op zijn rug te dragen ( behalve als hij hem gebruikte voor zijn schoolboeken het afgelopen jaar).

En wat vind ik het dan ook fijn dat hij toch weer met mij 3 dagen op pad gaat. In plaats van het eerste stuk met mij mee te lopen, loopt hij nu de laatste 60 km op Ons Kloosterpad met mij in 3 dagen. En net als vanaf Amsterdam onvoorbereid en op schoenen waar hij nog geen km mee had gelopen en volgens mij nog een maat te groot zijn ook!

Ik hoor hem niet klagen onderweg over hoe ver nog te lopen en ook koos hij dit keer niet voor de korte route die je kan maken op deze etappe maar de route die 6 km langer is. Uiteindelijk liepen we 22,5 km, maar waarschijnlijk was het toch een kilometer minder en heeft mijn horloge in de kerk verschillende GPS punten met elkaar verbonden, waardoor ik door een paar keer te draaien in de kerk, 1 kilometer razendsnel had afgelegd.

De route naar en door Oisterwijk is zeker de moeite waard. Vooral het eerste gedeelte was onverhard met onderweg verrassende monumenten en kunstwerken. De bruggetjes waren erg afwisselend en het vee stond ook heerlijk grazend ons na te kijken. Het kasteel en het café was onderweg gesloten en ook kon ik er geen wc stop houden. In Oisterwijk ging Micah zijn pas versnellen en wist opeens precies wat zijn route was. BIJ eetcafé Lieve Lente schoot hij naar binnen, daar hij daar begin van deze zomervakantie heerlijk met een vriend had gegeten,  om daar opnieuw vandaag heerlijk een uur uitgebreid te lunchen. Voor Micah was dit een mooie beloning nadat hij 11 km had afgelegd zonder 1x te zijn gestopt( behalve onze fotomomenten).

Ja opnieuw samen met mijn zoon op pad, die de afgelopen zomervakantie voornamelijk achter zijn laptop had gezeten om te 'skinnen'. Soms presteerde hij het om 10 woorden over de hele dag tegen mij te zeggen en zagen we alleen aan de koelkastvoorraad dat hij er nog was. Als een kluizenaar op zijn kamer tijdens online lessen, maar ook erna om te gamen. 3 hele dagen met hem op pad, ondertussen een puber geworden na onze 400 km samen op weg naar Santiago. Geen lange haren meer sinds verleden jaar en 35 cm zeker groter. Op de foto's weet ik het zo te doen dat ik, zijn moeder, nog steeds boven hem uitsteekt, maar dat is dus echt niet het geval.

3 HELE DAGEN!  Ik kan het wel van het dak schreeuwen, zo blij ben ik dat ik hem even weer opnieuw 3 dagen dicht bij me hebt, zonder de aandacht te moeten delen met zijn beeldscherm.

Kleine jongens worden groot! Onderweg zie ik hem stilletjes toch genieten van zijn omgeving. En zonder mopperen komen we aan op Landgoed Assisie waar we hartelijk worden ontvangen door Lisanne. Een mooie kamer met po onder het bed, pizza laten bezorgen en lekker hangen op bed is onze entourage van deze avond samen. 

Ik vraag of ook Micah in mijn kloosterboek wilt schrijven. Bij elke etappe staan in mijn boek teksten geschreven door mensen die ik onderweg heb ontmoet, waar ik heb geslapen en de zusters, paters enz die ik uitgebreid heb gesproken tijdens Ons Kloosterpad. En nu Micah: "Leuk om met je te lopen Noob". Kort maar krachtig, precies hoe mijn puber is.

Maar hoe trots ben ik! Want Micah zal echt niet dit opschrijven als hij het niet meent. Mijn zoon, nu 14 jaar ondertussen, geniet net zo ervan om met mij samen op pad te zijn. En ook hij loopt niet alleen deze etappe van a naar b, maar vertelt soms heel kort wat hij zou willen bereiken in de toekomst.

Ik lees hem het gedichtje voor wat in het bindboek van Ons Kloosterpad staat hierover bij Saamhorigheid. Wie het bindboek het heeft moet deze maar eens nalezen. Het is precies hoe ik me voel zo samen lopend met Micah! En ook al praat Micah niet veel uit zich zelf onderweg, voel ik precies aan wat er in hem omgaat.  Wat een geschenk om dit samen de komende 3 dagen opnieuw te ondernemen!