IEMAND MOET HET DOEN

Een kater, daar zou het wel aan hebben gelegen! Nee geen kater van teveel alcoholische dranken deze dagen op Ons Kloosterpad, daar het proef lokaal bij Abdij in Berne gesloten was afgelopen woensdagavond toen ik rond half 6 aankwam. En ook niet van het heerlijke koude Radlertje dat op mij onverwachts lag te wachten bij Marianne in Uden, vlakbij knooppunt 50 waar je de etappe erna langs moet lopen. En gelukkig was naast het koude pilsje bij Marianne het proeflokaal wel open na aankomst in Uden. Een heerlijke 3 gangen diner werd er voor mij gekookt, toen ik mijn natte kleding in het wasmachine stopte en onder de douche dook. Gezellig in de achtertuin leerde we elkaar kennen en natuurlijk als tip voor andere kloosterpadwandelaars: wil je genieten van de vele verschillende klanken van vele vogels, dan moet je in etappe 2 naar Uden even doorlopen. 

Nee geen alcoholische kater maar waarschijnlijk heb ik elke dag bij opstaan een WANDELKATER. Teveel alcohol zorgt dat ik trager reageer, wat gedesoriënteerd ben en even op gang moet komen. Nu een wandelkater zorgt bij mij voor dit zelfde effect. Want elke keer gebeurt het na te zijn vertrokken dat ik mijn gevoel voor richting kwijt ben. En de knooopunten op de kaartjes die ik moet volgen steeds verder van mij af raken. Zo ook in Uden 5 minuten was het naar knooppunt 50 echter voor mij met een wandelkater iets langer. Ongeveer 2,5 kilometer later, wat teruglopen en de kaart steeds te draaien kwam ik eindelijk op een bekend punt. De Maatsestraat in Uden, het vrienden op de fiets adres van Marianne. Ja zo gebeurt dit tot nu toe in elke etappe, hoewel de 2,5 km extra naar knooppunt 50 tot nu toe wel een uitschieter is.

Daarbij is het maar goed dat ik de wandelkaarten door buurvrouw Saskia heb laten plastificeren, want anders had ik met dit intensieve gebruik van de kaarten door mij, de knooppunten nooit meer gevonden. Misschien is het handiger om ooit een GPS systeem aan te schaffen maar nu ben ik blij met de kaarten van plastic, ook al is dit natuurlijk extra gewicht in de rugzak.

Vanuit Uden laat ik gelukkig vrij snel de drukke rotondes en het verkeer achter mij. En na het ziekenhuis is alleen nog even de electriciteitsmasten die je aan de bewoonde wereld doet herinneren en kom je in een mooie sprookjesachtige omgeving vol kabouters. Bossen afwisselend met de zandvlakte is een plek voor mij om heerlijk onverhard te kunnen lopen. Met enkele voorbijgangers raak ik in gesprek wanneer ik ze passeer.  Uden naar Megen werd voor mij dus ook een lange etappe. Niet alleen door de wandelkater maar ook doordat ik me steeds meer op mijn gemak weer ga voelen met andere mensen. De angst om besmet te worden met 'Corona' door contact te hebben raakt steeds meer naar de achtergrond. Ik volg nog steeds de regels, maar minder panisch.

In een berm zittend komen kloosterpad loopsters Marianne en Sjaan langs. Zij lopen een dagje en hadden bij vertrek die morgen in Uden wel de souvenir kunnen aanschaffen. Ik moet deze een keer later gaan halen, maar dan wel met de auto. Even gesproken met elkaar en zij vervolgden hun weg. Ik zelf merkte dat ik met moeite overeind kwam en vervolgde weer langzaam mijn route. 

In mijn vorige blog Geloof voor Dummies beschreef ik dat de teksten  " Wie bent U om over een ander te oordelen en de zin in een  lofzang:  om onze voeten te geleiden op een weg van vrede, tijdens het wandelen mij bezig houden. En ook nu loop ik vele kilometers, 31 in totaal met de zon aardig aanwezig en denk nog steeds hierover na. Met mijn film over de derde etappe van Uden naar Megen en de muziek die ik daarbij plaatste van Stef Bos met het nummer 'iemand moet het doen, ben ik ook nu nog steeds hierover aan het nadenken.

Want wat is het verschil tussen oordelen of een mening hebben? Is het zo dat bij een oordeel dat je geen vragen stelt voor waarom of waarvoor iets is? Dat een oordeel al gevormd is voordat je een mening hebt? Stef zingt in dit lied ook hierover. Wat zou er gebeuren als iemand wel tegen spraak geeft. Als we elkaar uit het niets volgen zonder na te denken over de gevolgen die dit kan hebben. Zoals in de oorlog of  andere zaken waar hij in dit lied over zingt.

En nu is het een pandemie. Iedereen heeft een oordeel. Wel of niet laten vaccineren, mondkapjes, de regels volgen of overtreden. Tegenspraak geven of er naar verlangen om dit te doen. Mensen oordelen zonder dieper door te vragen, als een kleine minderheid afwijkt van het groter geheel. 

Iemand moet het doen! Nee ik denk geen oordeel vellen, maar een mening vormen pas nadat je met elkaar in gesprek hierover bent geweest. Maar dan moet er natuurlijk wel de ruimt en de wil er zijn om in gesprek met elkaar te kunnen komen. 

Bij Haren kwam ik de wandelaars opnieuw tegen. Ze waren ook moe van de etappe en stopte eerder. Bij de thee tuin kreeg ik van Sjaan een ijsje en belde ik Ricky waar ik die avond zou slapen dat ik rond half 8 ongeveer zou aankomen. Ze haalde in het telefonisch gesprek het verhaal van de haas en de schildpad aan.

Nu deze schildpad was super trots dat ik het naambord Megen passeerde en niet alleen ik, maar ook mijn vader. Hij was er weer, tijdens deze zware tocht zo plotseling voelbaar. Daarstond net na het bordje Megen die mooie molen en opnieuw bijna gelijk aan die bij mijn ouderlijke huis staat. Ja ook hij is trots op me en heeft me waarschijnlijkheid de hele reis al gevolgd.

Bij Ricky heb ik heerlijk geslapen en genoten van haar gastvrijheid en ervaringen rond het lopen. Ik keek er naar uit om haar te ontmoeten, daar ik vol verbazing naar haar had geluisterd tijdens de reportage van Kruispunt deel 2 over Ons Kloosterpad. Ze was met haar 83 jarige leeftijd voor mij een Idool geworden. En ik maar denken dat ik voor de  lange afstandroutes nog maar ongeveer 10 jaar van mijn leven de tijd heb. Ik hoop dat ik over 32 jaar kan zeggen dat ik ook zo veel mooie avonturen op mijn pad heb gekregen!

En hoe mooi is het dan dat in de slaapkamer boven mijn hoofdkussen op de boekenplank het kaartje staat met de tekst:

Er is geen weg naar vertrouwen vertrouwen is de weg. Er is geen weg naar vrijheid vrijheid is de weg. Er is geen weg naar Vrede, Vrede is de weg.

Is dit opnieuw een teken dat ik gedurende deze kloosterpad wandelingen ik met mijn voeten langzaam de weg bewandel naar Vrede? 

En hoe mooi is het dat Ricky met het ontbijt 2 ander kloosterpadwandelaars en mij een kaartje laten trekken en dat die van mij de zonnebloem werd met de tekst: Ik zeg duidelijk en precies wat ik wil.

Doe ik dat? JA ik denk wel dat ik zeg wat ik wil en denk, maar of ik altijd duidelijk ben? Maar daar kan ik alleen maar achter komen door door te vragen, in gesprek te gaan, elkaar de ruimte te geven. En naar mezelf toe wie weet wordt het mij tijdens deze etappes zo op Ons Kloosterpad ook duidelijk wat ik echt wil!

JA Stef je hebt gelijk Iemand moet het doen!