ONS KLOOSTERPAD
2 juni 2021 - Nieuwkuijk, Nederland
Eindelijk lukt het me om weer in het diepe te springen. Na ruim een jaar heel voorzichtig te zijn geweest ivm het Covid 19 virus en waarin beeld bellen een uit komst was, begeef ik me deze 2 weken langzamerhand weer onder de mensen. Daarbij enige nodige fysieke belasting is wel een van de vereisten wat ik mezelf opleg deze komende 16 dagen. Ja, want ook bij mij kwamen de Corona kilo's er behoorlijk bij en conditioneel heb ik vanaf mijn terugkomst uit Frankrijk wel heel veel ingeleverd.
Het kloosterpad gaan lopen stond dan ook zo onverwachts centraal. Het kustpad wordt natuurlijk nog verder gelopen, maar sinds 30 april dit kloosterpad is geopend in het Brabantse landschap werd het al snel voormij duidelijk dat ik dit eerst moest gaan proberen. Ja proberen, want ondanks dat ik de vele kilometers in 2019 onder mijn voeten liet voorbij gaan, lukte het mij niet om een simpele 5 kilometer rond mijn huis te gaan lopen. Zelfs buiten zocht ik het contact niet op door de angst om het virus binnen gezin de overhand te laten krijgen. Nu Ad volledig gevaccineerd is en de laatste behandelingen eind juni van de immunotherapie gaan plaatsvinden, na een traject van ruim 4 jaar voelen we als gezin weer dat we weer langzamerhand weer rustig kunnen ademhalen. "Het gewone leven" kan voor onze kinderen weer hopelijk zonder dat zij zich zorgen maken over onze gezondheid en hun toekomst, weer worden opgepakt.
En nu ben ik dan eindelijk zover! Eindelijk de moed gekregen om de tas in te pakken en mijn gezin weer even een tijdje in Nieuwkuijk achter te laten. Brandweer stond al schijnbaar de eerste avond op de stoep en de kilo's snoep waren gistermiddag door de kids al weer tevoorschijn getoverd. Ben blij dat ik er niet was, want het zien van de schaal snoep voor de camera tijdens facetime was wel anders heel verleidelijk geweest en dan lukt het nooit om de Pyreneeën over te gaan lopen.
Ook zo iets! Wanneer kom ik ooit in Finistera en Santiago de Compostela aan?
Nu daarom loop ik ook het Kloosterpad. Naast de fysieke uitdaging hoop ik tijdens deze inspirerende wandelingen en daarbij het bezoeken van de verschillende kloosters en abdijen het antwoord op deze vraag bij mezelf te vinden. Een tocht over Ons Kloosterpad van ruim 320 kilometers en waarschijnlijk in mijn geval vele extra kilometers, waarin ik mezelf weer kan laten opnemen in de natuur, me kan verwonderen over wat "er meer is tussen de hemel en aarde" en waar ik langzamerhand in contact probeer te komen met andere onbekende mensen.
Want wat mis ik het! Het spontaan afstappen op een vreemde onbekende mens, die net als mij misschien net zo hunkert van de aanraking van mijn hand of een kus te krijgen.
Ik ben weer onderweg, geef mezelf weer de ruimte om stil te staan tijdens het lopen.
Stil te staan bij de gedachtes die zich vormen zo onderweg. Maar vooral de gevoelens te voelen! Het vertrouwen te krijgen om ondanks de Pandemie weer mensen toe te laten, weer een knuffel te durfen geven en te krijge. Want wat heb ik jullie 'familie, vrienden en alle onbekenden' gemist!
Ga mee met mijn tocht op Ons Kloosterpad! De naam van het pad heet niet voor niets ONS KLoosterpad! In mijn komende verhalen en films neem ik je mee in een mooie tocht op zoek naar mezelf en naar jou!
Liefs van mij Christine
Ik ga je weer volgen succes vandaag xx
Alle begin is moeilijk, maar met jouw positieve inzet gaat het zeker lukken. Ook het vervolg van de route naar Santiago gaat er komen. Gewoon rustig aan opbouwen.
Gelukkig hebben jullie de coronacrisis goed doorstaan.
Ik zie uit naar jouw verslagen en ga er weer van "smullen". Al vast bedankt en veel succes.
Groetjes Annelies
volgen! Dikke virtuele knuffel van je nu-nog-buuf!
Veel plezier!
lekker dat je weer een lange wandeling ga maken, ik vind jou verslagen zo persoonlijk , over je gevoel, en gedachten, dat het voor mij een feest is dat ik je mag volgen. wens je weer een leuke ontdekking van je zelf op deze wandeling.
Geniet van Ons Kloosterpad!!
Veel liefs gewenst op je pad