HET MOMENT

Wat ik eerder heb geleerd en naar heb gehandeld in Frankrijk bij Mont Marsan 162 km voor Saint Jean du Port toen ik daar de trein pakte om na 2100 km te hebben gelopen vanaf Amsterdam richting Nederland, gebeurde nu ook zo onverwachts op Ons Kloosterpad. Door die onverwachtse ervaring dat ik thuis nodig was, leerde ik dat het niet de plek is waar ik stop, maar dat het 'dat moment' is waardoor ik besluit te stoppen. En toen was dat niet die mijlpaal die 162 km verderop lag aan de voet van de Pyreneeën, maar mijn gezin in Nederland waar ik voor mezelf moest zijn!

Vol optimisme vertrok ik vanaf Paul zijn vrienden op de fiets adres richting het knooppunt waar de etappe van Eindhoven naar Vessem begon. En hoe leuk is het dan dat je 2x Paul inhaalt zo strompelend terwijl die steeds stil moet staan bij een stoplicht met zijn motor!

Nee, snel liep ik niet en toen ik weer opnieuw door een bouwhek niet verder kon gaan op de route, zocht ik eerst op een verlaten bank een plek om mijn schoenen opnieuw uit te doen. Ondanks die ochtend mijn voeten goed te hebben ingepakt deden mijn schoenen nu zo schuren langs de hielen. Verbandjes eraf en alles opnieuw vers erop. Veters opnieuw strikken en dan maar weer proberen. Zo liep ik met een tempo van 2,5 km per uur voor mijn gevoel langs de stadsparken en het water van de Dommel de binnenstad van Eindhoven steeds verder achter mij latend.

Op een mooie groene plek met notenbomen stond een bankje met een opvallende tekst. Foto nemen en dankbaar gebruik maken van dit bankje ontlaste ik opnieuw mijn voeten. Ondertussen was het al 2 uur later en ik had nog maar ong. 5 km gelopen.

Mijn hulplijn bellen, dat speelde door mijn hoofd heen. Astrid nam gelukkig de telefoon op en ik zei hoe ik me voelde. Verdrietig opeens daar ik de moed niet had om zo 22 km naar Vessem te gaan lopen en ik wel verder wil, maar ook wist dat dit fysiek niet echt handig was. Ik merkte dat het warme weer van de afgelopen dagen ook zijn tol begon te eisen aan mijn lymfen. 

Na de opbeurende woorden van Astrid en weer wat bewuster van de omgeving wist ik het opeens zeker! Ik zat niet voor niets onverwachts op dit bankje, terwijl voor mij het uitzicht verscheen van wat Vincent van Gogh jaren geleden ook had gezien. De Genneper Watermolen stond aan de andere kant van het water op mij te wachten!

Dus ik belde daarna mijn man Ad of hij mij op kon en wilde halen en wat ik moest doen. En zo naar de watermolen starend wist ik al het antwoord. 

Niets doorlopen! Alles verder loslaten! En net als in Frankrijk voelde ik dat dit het moment was om te gaan stoppen. Niet pas in Den Bosch na de 15e etappe te hebben volbracht, maar hier stopt het lopen op Ons Kloosterpad voor mij onverwachts.

En dan is het toch niets mooiers om dit moment 'van stoppen' te doen bij een watermolen. Nog zittend op het bankje word ik ingehaald door de 4 vrije voeten van Guus en Riet. We nemen afscheid van elkaar en ik zie hoe ze verderop weer worden opgelost door de omgeving.

Ik pak mijn rugzak op, loop nog even verder naar het Clarissenklooster wat verlaten is en niet toegangelijk, loop weer terug langs de notenbomen richting de watermolen.

Daar naast de molen staat een bankje waar een jonge dame zit te genieten van het uitzicht, het water en de andere oever waar ik eerst had gezeten. We raken in gesprek eerst over de natuur, maar al heen snel vindt er verdieping in ons gesprek toen ik iets over het Kloosterpad zei en doordat zij iets over haar nieuwe woonplaats en haar kerk vertelde. Een mooie ontmoeting, die ik ook zeker koester en ik vroeg haar of ze in mijn bindboek bij de etappe van Eindhoven naar Vessem iets wilde schrijven. Nog mooier was dat we samen in gebed gingen en zij hardop voor mij deed bidden. 

Ons Kloosterpad hier samen met een onbekende op dit bankje zittend bij de watermolen in gebed met God, is wel een heel mooi moment geweest voor mij. Opnieuw die stilte, in mij! Net als in Frankrijk bij die watermolen die ik ooit ga kopen!

De stilte om te luisteren naar mijn hart! Dat ik naast lief te zijn voor anderen ook lief moet zijn voor mijzelf! Dat je dan ook de vrede krijg zo wandelend op het pad. 

Wat was ik blij toen ik 2 uur later manlief zag aan komen rijden met de auto. Ik was namelijk zo moe en kon bijna geen stap meer lopen

Ik kreeg van vriendin Sandra een lief berichtje nadat ik haar had afgebeld voor zondag om daar in Moergastel te overnachten. In het berichtje stond:

 " ach meissie je deed het zo goed",  waarop ik haar belde en zei dat ze het verkeerd had geschreven. Er moet staan zei ik: "Ach meissie je doet het zo goed"!

Want ik heb weer opnieuw aangevoeld dat het goed was om te stoppen en dat ook dit iets is wat je moet leren onderweg. Dat moment weten wanneer dat het klaar moet zijn! En hoe mooi is dat dan dat dit bij de watermolen is geweest, waardoor het een mooie 10e etappe is geworden van Eindhoven naar Genneper Watermolen!

Voeten laten helen, even bijtanken en tussendoor die kamer op zolder met een nieuwe verflaag bedekken om straks weer gelukkig in het moment onderweg te zijn vanaf de watermolen tijdens de verdere etappes op Ons Kloosterpad.

Hoewel ik nu weet dat ik daar geen pad voor nodig heb!