BEWOGEN VOETSTAPPEN OP WEG NAAR VREDE

Ook tijdens deze dagen zo over Ons Kloosterpad lopend ontmoet ik andere mensen. Veel Kloosterpad lopers kom ik niet onderweg tegen. Wel zijn de op ' vier vrije voeten' lopers steeds meer een vertrouwd gezicht zo onderweg. Dit echtpaar lopen samen vanaf Den Bosch met mij op Ons Kloosterpad. Ik kan echter beter zeggen: ik loop achter hun aan!

 Je kan zien dat zij echte ervaren lopers zijn door hun vele tochten door Europa. Het liefst hun hart volgend op wandeltochten door en naar Italië. Hun tempo ligt aanzienlijk hoger en ook bewegen zij zich onzichtbaar over het Kloosterpad. Zo natuurlijk lopen zij samen met een GPS in de hand steeds de juiste route.

Pelgrims in hart en nieren gaf hun website aan, nadat ik een blik hierop had geworpen. Ja, dat klopt wel. Een mooi voorbeeld kunnen ze zijn voor mij. Dat ik nog vele jaren voor me heb liggen om net als zij en Ricky heel wat ervaring op te kunnen gaan doen in het pelgrimeren. En ik maar denken dat ik dit nog maar 10 jaar kon doen van mijn leven! Ook zij zijn pas namelijk na hun 50e gaan lopen! Dan ben ik nog maar een 'groentje' toch! 

Het avontuurlijke en het zien en voelend onderweg zijn dat lukt me steeds beter. Het loslaten ook en af en toe eens uit de comfortzone stappen gaat ook gemakkelijker. Hoewel sommige zijstapjes van mij niet echt handig zijn. Een kortere route uitstippelen en dan het liefst via een onverhard pad, dat lukt nu al aardig. 'En waarom niet iets korter lopen vandaag, iets liever voor jezelf zijn, zodat ik mijn blaren ook wat meer kan laten genezen' waren de woorden van Nella waarmee ik vanmorgen klooster de Weijst in Handel verliet. Met die woorden in mijn achterhoofd besloot ik dus een kortere etappe ervan te gaan maken naar Aarle-Rixtel.

Maar soms is korter niet sneller of gemakkelijker! Zeker niet als dan dit pad waarschijnlijk al jaren niet meer bewandeld geweest is en de berenklauwen en de muggen voor mij opnieuw een uitdaging worden om deze te ontwijken. En wanneer ik dan toch vastloop onder een brug naast het water en echt die hulp van een ander hard kan gebruiken, dan is daar gelukkig fietser Jan. Die zonder aarzeling de basisregels van het 'nieuwe normaal' op zij zet en mijn hand vastpakt vanaf de andere kant van de stenen muur van de brug. Mij houvast biedt om over de muur van de brug te klimmen en mijn benen en broek zonder kleerscheuren over het punthekje geleid. Om uiteindelijk na een opgelucht gevoel veilig mijn eigen weg weer te kunnen gaan volgen.

Ja wandelend omgaan met deze onverwachtse uitdagingen daar groei ik al aardig in. Echter het fysieke, het lichamelijke, de natuurlijke loop,  daar moet ik nog sterker in gaan worden. Ik merkte namelijk bij dag 1 al dat zonder mijn stokken ik niet genoeg kracht heb om al die kilometers te lopen. Dit kan voor mij een mooi doel zijn om de komende tijd hier in Nederland aan te gaan werken, want in september de Pyreneeën door te gaan naar Irun, daar ben ik zeker nog niet klaar voor weet ik nu uit ervaring!

Daarnaast loop ik nog steeds op zware orthopedische schoenen, terwijl ik het liefst ook mijn voeten in een goede en veel lichtere loopschoen steek. Verder de hoge temperaturen samen met de insectenbeten de afgelopen dagen nekt mij.  Zorgen ervoor dat mijn lymfestesel super hard moet werken, waardoor op een gegeven moment de benen en armen nog zwaarder worden dan de 14 kilo rugzak op mijn rug en ik lichamelijk sneller moe wordt zo gedurende de etappes op Ons Kloosterpad

Ik ben dan wel helemaal van Amsterdam naar Mont Marsan lopend geraakt. Maar die 2100 km bereikte ik puur door wilskracht, doorzettingsvermogen en het plezier hebben onderweg.

Vele uren de benen, voeten en in mijn geval door de stokken, ook de armen te laten werken gaat mij echt niet gemakkelijk af. Toen niet en nu nog steeds niet. Dus de hoeveelheid kilometers zeggen zeker niet of ik wel of niet een ervaren loopster ben ondertussen. In mijn geval is dit in ieder geval zeker niet het geval! Ik ben nog maar net ontgroend in het pelgrimeren, dus heb nog een hele 'loopbaan ' voor me liggen!

Misschien dus kleinere stukken toch maar thuis gaan leren lopen zonder stokken en advies in gaan winnen over een paar goede loopschoenen die bij mij kunnen gaan passen rekening houdend met mijn voetenproblematiek. Of aan de 4 vrije voeten advies gaan vragen hoe deze 2 voeten ook vrij kunnen gaan zijn en daarbij ook blij, zonder dat ze als een blok beton aan mijn benen voelen als ik elke keer een stap neem.

Zoals ik al eerder beschreef en liet zien met de film in mijn eerste etappe vanaf Amsterdam met het lied 'Vandaag ben ik gaan lopen' van Acda en de Munnik zo voel ik me ook als ik het Kloosterpad opnieuw bewandel. Want wat is het fysiek zwaar! De opmerkingen die ik wel eens krijg te horen dat ik van wandelen houd doet mij weer elke dag tot nadenken zetten, zeker nadat ik mijn pijnlijke voeten heb verbonden na het douchen. Houd ik echt wel van wandelen? En waarom verder wandelen met blaren?

Ik weet in ieder geval 1 ding zeker!

Ik houd van het avontuurlijke wat het wandelen mij brengt. Vooral ook van het onderweg zijn van A naar B en daarna naar C. Of van A naar B en onverwachts belanden op plek E daar dit zo had moeten zijn! In op Ons Kloosterpad lopend nu de vele nummertjes volgend waar ook geen logische volgorde in zit! 

Maar waarom dan dit door te gaan, lopend ondernemen? Waarom ga ik niet fietsen, steppen of nog makkelijker met de auto al die plaatsen ontdekken? Kom ik toch ook van a naar b. Vroeger deed ik als kind, achter in de auto met mijn ouders, toch ook de bordjes van de autoroutes van de ANWB volgen om nieuwe plaatsen te ontdekken tijdens een zondagse rit!

En daar kom ik nu precies bij de kern van het wandelend onderweg zijn. Door te wandelen kan ik al die indrukken onderweg, al die prikkels langzaam opzuigen als een spons die steeds dikker wordt. En zeker op mijn tempo wat toch echt afzakt deze dagen naar 4 kilometer per uur is die dikke spons heerlijk vol aan het worden tijdens het lopen onder de brandende zon.

Daarnaast de geleidelijke overgang van het dorpse naar de uitgestrekte akkervelden, waar de asperges klaar liggen om verwerkt te worden. De geuren van de planten, de bloemen die ik langzaam voorbij wandel en mij herinneringen geven aan mijn jeugd en de vele hutten bouwen tussen de natuur aan de waterkant aan de Bosweg. Het geluid van de voorbij razende auto's zeker rond Boekel en Helmond waar men haastig lijkt te zijn en mij als voetganger maar nauwelijks opmerken. De geuren van de mest en de varkens die weer langzaam plaats maken voor de paarden en koeien verder op Ons Kloosterpad. De schaduw van mezelf onderweg en hoe die steeds langer wordt, naarmate ik steeds verder op de dag Ons Kloosterpad nog aan het lopen ben. 

Dit alles en nog veel meer zorgen ervoor dat ik me vrij en één voel met mijn omgeving en vooral met mijzelf! Het wandelen laat mij juist ook alle kleine dingen zien, die van belang zijn. JA, ik houd wel van wandelen, want wandelend leer ik dit ' waarom'  van elke dag ontdekken! 

Gelukkig gebruik ik wel nog steeds elke morgen trouw de Concerta om de prikkels in ieder geval wat te reguleren, zodat die spons natuurlijk niet over gaat druppen! En daarnaast zal ik wat liever voor mezelf gaan zijn zo onderweg op dit pad van in vrede met mezelf door de voetstappen die ik langzaam afleg op Ons Kloosterpad naar Aarle-Rixtel.