LEIDEN MET EI

Het in en uit pakken van mijn rugzak is niet echt mijn grootste hobby. Al die zakjes met spullen. De een wordt gelukkig steeds minder vol, doordat de pleister, verbandmiddelen, shampoo en condtioner,  muggenspul en zonnebrand flink worden gebruikt. Echter andere plastic tasjes worden steeds voller van de onderweg verzamelde souveniers en kaarten van Ons Kloosterpad die je op elke etappe kan kopen.

Ook mijn boek wordt gevuld met vele persoonlijke boodschappen van mensen die ik ontmoet en de stempels van diverse kloosters vullen de gekleurde bladzijden van elke etappe steeds verder in. Zou inkt in een boek ook extra gewicht geven? Tenslotte is het toch iets wat tastbaar is en waarneembaar is!

Nee als ik het kopen van de souveniers achterwege had moeten laten om de kilo's te beperken van mijn rugzak, dan had ik beter de nieuwe wandelsokken thuis gehouden. Want wat een werk is het om die de eerste dagen van mijn voeten te krijgen, nadat ze elke keer tijdens het wandelen aan de blarenpleister gaan vastzitten. Heb Ik met mijn oude vertrouwde sokken nooit gehad. Via Ons Kloosterpad facebookpagina kreeg ik de tip om wandelwol te gebruiken in plaats van de pleisters. Nooit hiervan gehoord, maar ga hier me zeker in verdiepen. 

Het bindboek, de souveniers en de persoonlijke teksten in mijn boek geven dit wandelen op Ons Kloosterpad voor mij een toegevoegde waarde. Dus elke etappe komt daardoor er weer wat meer gewicht van bij in mijn tas.

En hoe leuk is het dan ook dat ik de twee ontwerpster Carine en Trix van Vught in het Emmausklooster in Velp ontmoet die de 3 knopen 'stil, sober en samen' van de souveniers behorende bij etappes Uden, Megen en Velp hebben ontworpen. De term 'Geduld' zou voor mij dan ook toepasselijk zijn, nadat ik het doosje opende en zag dat ik zelf doormiddel van o.a. naald en draad de knoop verder kon afmaken. Handwerken en ik, nou dat gaat echt niet STIL zwijgend en SAMEN met mij! Maar wel een mooie uitdaging om straks thuis te gaan voltooien!

Ja, door al deze mooie toegevoegde  kunstwerken en het opmaken van de huishoudelijke artikelen blijven de kilo's van de rugzak toch nog steeds rond de 14 kilo schommelen. Te zwaar? Ik hoor in mijn achterhoofd het stemmetje van menig pelgrims dat ik toch nog wat dingen thuis had kunnen laten en onderweg ook had kunnen aanschaffen als ik het nodig had moeten hebben.

Toch voelt de rugzak niet zwaar. Licht in vergelijking met het Pieterpad, terwijl dat net zoveel kilo's waren en ik daar nog zelfs maandverband moest gebruiken om tussen de banden te doen om mijn pijnlijke schouders te verlichten. Ik wilde met deze 14 kilo lichte rugzak echt het Kloosterpad lopen. Ik was tenslotte ook zwaarder gewend geweest om mee te dragen in mijn leven!

WAAROM?

Misschien wel omdat ik moest lijden van mezelf? Boete doen van een jaar niets doen! Alleen binnenshuis verven klussen en mezelf bezig houdend en daarbij heerlijk chips eten om veilig te zijn voor Corona bracht nou niet echt een bijdrage voor mijn gevoel aan deze wereld!

Moest ik die zware last van 14 kilo echt mee dragen? Afvallen, naast die eerder genoemde stoflaag, was ook een doel. Hoe meer bepakking, hoe meer calorieën je verbranden hoe sterker mijn spieren worden toch? Soms moet je toch ook lijden om verder te kunnen gaan? 

Die rugzak en wat de symboliek hiervan voormij betekent met ook betrekking tot lijden hield mij toch wel een paar dagen in gedachtes bezig. In Velp tijdens het ontbijt met Hinde die mij vragen hierover stelde, Jozina mijn vriendin waar ik mee belde onderweg. En ook hield mij dit bezig in Boxmeer tijdens een emotioneel gesprek met de geestelijke verzorgende van het Karamelklooster.

En toch al die ontmoetingen, gesprekken en vieringen in de kerk zorgden ervoor dat ik een beetje het antwoord op mijn vragen krijg zo onderweg.

Even weer die zware last voelen, ook al was hij voor mij echt nog niet heel zwaar!

Het voelde echter wel als een bevrijding als ik elke keer de tas toch echt even af kon doen. Maar ook voelde het bevrijdend dat ik geen hulp nodig had om de zware last weer op mijn schouders te krijgen zeker na al die draaihekjes en muurtjes onderweg. Dat ik het wel ook alleen kan redden met mijn geloof in mijzelf en de kracht die ik daarbij ook ontvang van het ontasbare.

Daarbij zorgt de rugzak ervoor dat ik goed geaard word doordat mijn voeten steeds dieper in de bodem worden geduwd. En die 14 kilo rugzak geeft mij weer wilskracht om de 10 aangekomen Coronakilo's deze zomer te laten verdwijnen, zodat de rugzak straks nog maar als 4 kilo aanvoelt om mee te dragen.

Zo tijdens Ons Kloosterpad kom ik erachter dat het God niet is die mij doet lijden en zeker niet dat dit een bedoeling is van Hem. Dat ik dit mezelf soms aandoet! Dat ik dus liever voor mezelf moet zijn!

Dus een ding weet ik zeker, vandaag veel mijn rugzak open doen om het fruit op eten onderweg tijdens vele pauzes, zodat mijn voeten even weer ontlast worden en mijn rugzak weer wat lichter gaat worden! En met dat ontastbare, maar zo aanwezig,  zo dicht bij me, merk ik dat ik steeds lichter ga lopen. En leidt, met ei en geen lange ij, Hij me steeds verder op Ons Kloosterpad dichter naar mezelf!